Nov 24, 2020
नारीवादी

तूच खरी लक्ष्मी 1

Read Later
तूच खरी लक्ष्मी 1

"काय हो वहिनी, असे तोंड पाडून का बसला आहात. तब्येत बरी नाही का?"

"अहो काय सांगायचं? रोजचच झालय हे आता."

"काय झालय ते तरी सांगा?"

"काय बाई आजकालच्या सुना? नोकरीच्या नावाखाली जातात.. आणि दिवसभर निवांत राहतात.. घरात बसून कामं करायला काय होतं यांना.. दिवसभर घरात आम्ही एकटेच.. वर त्यांच्या मुलांना सांभाळायचं आणि उरलेली कामं करायची.."

"हो ना.. उशीरा उठायचं.. काहीतरी केल्यासारखं घरात करायचं.. आणि जायचं नोकरीच्या निमित्ताने बाहेर.. तिथे जाऊन तर काय कामाचा उजेडच आहे?.. नुसता बसून टाकायचं झालं.."

"आमची रमा तर काही करत नाही उशिरा उठते आणि थोडफार काहीतरी करते आणि ऑफिसला जाते.. उरलेले काम करायला आहेच की मी.. आम्ही तर किती दिवस करायचं. वय झालं ना आता आमचं.."

"होय, आणि म्हातारीने किती घरात एकटंच रहायचं.."

"आयुष्यभर तेच केलंय अजून किती दिवस अशी काम करत बसायची? आम्हाला काही जीवन आहे की नाही. इतके दिवस आमच्या संसारासाठी केलं आता यांच्या संसारासाठी करा."

"घरातलं सगळं आवरून त्यांना जायला काय होतं? लवकर उठून सगळं आवरायच आणि मग जायचं. कोण अडवत का यांना?"

" साधी देवपूजा राहिली पण देवासमोर दिवा लावायला सुद्धा यांना कंटाळा येतो."

" काही व्रतवैकल्ये बायकांनी सांगितली की आम्हाला ते काही पटत नाही असे सरळ सरळ ते बोलतात.."

" काय सांगायचं तरी यांना काय? सणावाराला तरी सुट्टी घ्यायची. पण नाही या कामाला जाणारच."

" जर माझ्या लेकीने असं केलं असतं तर मी तिला घरातच बसायला सांगितले असते. काय यांची थेरं आणि काय?"

"आता दिवाळीत घरच लक्ष्मीपूजन करायचं सोडून ऑफिसमधलं लक्ष्मीपूजन करायला जाते ही. घरात नको का लक्ष्मीने रहायला? घरची लक्ष्मीच जर उठसूट बाहेर चालली तर कसं व्हायचं?"

" आणि नवरात्रीमध्ये तर यांची नाटकी चालू असतात.. वेगवेगळ्या रंगाच्या साड्या, ड्रेस.. आमच्यावेळी असं नव्हतं बरं का?"

"काय म्हणून माझ्या मुलगा हीच्या प्रेमात पडला आणि घेऊन आला घरी.. हिच्यापेक्षा कितीतरी चांगली स्थळ आली असती माझ्या पोरासाठी.. पण हिने काय भूल पाडली काय माहित?"

रमाची सासूबाई आणि तिच्या शेजारच्या काकू अशा दोघी बोलत बसल्या होत्या.. इतक्यात रमा ऑफिसमधून येते. ती आल्यावर तिचं सगळं आवरून चहा करायला जाते. ती स्वतः चहा घेते तसेच सासूबाईंना आणि शेजारच्या काकूंना देखील चहा देते.

रमा खूप दमलेली असते. सकाळची दगदग ऑफिसला जायची, दिवसभर ऑफिस मधील काम आणि संध्याकाळी परत येताना.. त्यात तो ट्रेन मधील प्रवास, ती गर्दी यामुळे तिचा जीव खूप कंटाळलेला होता.. आता ती ऑफिसमधून आलेली होती म्हणून सासूबाई एकाही कामाला हात लावलेल्या नाहीत. संध्याकाळचा सगळा स्वयंपाक रमाच करत असे.

पण आज तिला खूपच त्रास होत होता.. आज तिच्या मासिक पाळीचा दुसरा दिवस होता. त्यात सकाळपासून झालेली दगदग यामुळे तिचा जीव मेटाकुटीला आला होता. आता घरातली कामं करणे देखील तिला अवघड जात होतं. तिने कसाबसा स्वयंपाक केला आणि ती अंथरुणावर जाऊन पडली.

इतक्यात तिचा मुलगा रडू लागला म्हणून परत उठून ती मुलाकडे गेली. मुलाला तिने भरवलं आणि त्याला झोपायला घेऊन गेली. मुलाला झोपावल्यानंतर तिने नवर्‍याला आणि सासूबाईंना वाढले. त्यांची जेवणे झाली आणि पसारा आवरून ती खोलीत आली. तिला खूप वाईट वाटू लागलं. कारण यातील कुणीही तू जेवलीस का? असा साधा प्रश्न सुद्धा विचारला नाही. आधीच इतकं काम दिवसभर करून तिचा जीव मेटाकुटीला आला होता. त्यात हा मानसिक त्रास.. तिला रडू येऊ लागलं. तिच्या आईची आठवण येऊ लागली. आज जर इथे आई असती तर तिने जबरीने चार घास खाऊ घातले असते. आई ही आईच असते असे तिला जाणवले. ती खोलीत जाऊन तशीच पडून राहिली जेवली नाही.

ती तिच्या भूतकाळात गेली. तिला आठवलं तो दिवस होता महिला दिनाचा आणि ती स्टेजवर भाषण करत होती. स्त्री शक्ती ही एका दिवसात पुरतीच मर्यादित न ठेवता कायम स्त्रीचा आदर करा. स्त्रीला सन्मान द्या तरच ती सुखी होईल. तिची प्रगती पाहून तिला पुढे जाण्यासाठी बळ द्या. स्त्रीने स्त्रीला समजून घेतले पाहिजे. एका सुनेने सासूला समजून घेतले पाहिजे.

आजच्या घडीला एक स्त्री दुसर्‍या स्त्रीची शत्रू बनली आहे. एखादी पुढे चालली की तिचा पाय ओढून तिला मागे कसे खेचता येईल यासाठी प्रयत्न चालले आहेत. नणंद भावजय असून यांच्या नाती मध्ये फक्त संघर्ष निर्माण चालू होत आहे. जावा-जावांमध्ये चढाओढ निर्माण होत आहे. तसे न होता एकमेकीने एकमेकींना समजून घेतले पाहिजे.

किती मोठमोठी भाषण ठोकून आपण सगळ्यांनाच नव्हे तर आपल्या नवर्यावर देखील एक छान इंम्प्रेशन पाडल होतं.. पण आता कुठे गेले ते सगळे.. आता संसार मुलबाळ करत असताना स्वतःकडे लक्ष द्यायचेच विसरून गेले.. मी अशीच होते का?? कधीच कुणासाठी न बदलणारी मी.. आता मला इतका का त्रास होत आहे?? असा मनात विचार करत ती रडू लागली..
क्रमशः



Circle Image

Priyanka Abhinandan Patil

मी काही प्रोफ़ेशनल लेखिका नाही.. मनात जे काही येतं ते लिहिते..