Oct 22, 2020
सामाजिक

हस-या चेह-यामागे लपलेल्ं दु:ख

Read Later
हस-या चेह-यामागे लपलेल्ं दु:ख

हस-या चेह-यामागे लपलेल्ं दु:ख

ती जेव्हापासून तिच्या कॉलेजच्या गेट टुगेदरला जाऊन आली ,तेव्हा पासून तिचं काहीतरी बिनसल्ं आहे ,असं सारखं राहून राहून महेशला वाटतं होतं,आज त्याने तिच्याशी ,म्हणजे त्याची बायको नेहा ,हिच्याशी बोलायचं ठरवलं,रोज ते जेवणानंतर शतपावली करायला जात होते आणि दोघेच जायचे ,त्याने सुरुवात केली.

महेश-कसं झालं तुझं शाळेच गेट टुगेदर

नेहा-सांगितलं ना तुला त्याच दिवशी छान झालं म्हणून 

महेश -मग त्या दिवसापासून तू एवढी अस्वस्थ का आहेस

नेहा -कसं असतं ना रे,माणसाचं आयुष्य,आपण कधी कधी विचारही करू शकत नाही,इतकं एखादया माणसाने दु:ख सहन करूनही तो इतका कसा आनंदी राहू शकतो की,त्याच्या हस-या चेह-यामागे त्याचं दु:ख लपून जातं आणि कुणाला ते सांगितल्या शिवाय कळतही नाही.

महेश -तू काय बोलते, मला कळत नाही,पण काही लोकांना आपल्या दु:खाचा बाजार मांडायला नाही आवडत ,पण अशी माणसं खूप ग्रेट असतात आणि आयुष्याच्या या रंगमंचावर असे भरपूर कलाकार आहेत की ,ज्यांच्या कडे बघून आपल्याला त्यांच्या आयुष्यात आलेल्या वादळाची कल्पना येत नाही,पण तू असं का बोलत आहेस.

नेहा -अरे तिथे माझ्या दोन मैत्रिणी आल्या होत्या ना ,त्या इतक्या खूष दिसत होत्या ,पण नंतर कळालं की ,त्यांच्या आयुष्यात खूप मोठं वादळ येऊन गेलं आहे ,त्या मानाने माझं आयुष्य खूपच छान गेलं 

महेश- अगं ही तर आनंदाची गोष्ट आहे ना ,पण तू तर उलट अजून खूष राहायला पाहिजे ,मग तू अशी दु:खी का आहेस,उलट तू जास्त खूष असायला हवं,की तुझ्या आयुष्यात असे काही प्रोब्लेम नाही.

नेहा- तुझं म्हणणं खरं आहे पण या सगळ्यात मी माझं आस्तित्व विसरली आहे ,याची मला जाणीव झाली . त्यांच्या दोघींच्या आयुष्यात इतकी वादळे आल्यामुळे ,त्या कणखर बनल्या आणि त्यांनी त्यांच स्वत:च एक आस्तित्व बनवलं आहे,तसं पाहायला गेलं तर मी त्यांच्या पेक्षा जास्त हुशार होते पण त्यांना पाहिल्या नंतर मला या गोष्टीची जाणीव झाली ,आज मी जे काही आहे ,ते तुझी बायको म्हणून आयुष्य जगत आहे ,माझं स्वत:च असं काही अस्तित्त्वच नाही.

महेश-तुला जर शेअर करायचं असेल,तर तू माझ्या बरोबर शेअर करू शकते

नेहा -त्या दिवशी अस्मिता आली ,स्वत:ची गाडी घेऊन,तेही ती स्वत: ड्राईव्ह करत ,ती गाडीतून उतरल्यानंतर तर मी तिच्याकडे पाहत राहिले ,मुलांसहित सगळेच,तिने स्वत:ला अगदी वेल मेंटेन ठेवले आहे ,शिवाय ती स्वत:च असं कंप्यूटर इन्स्टिट्यूट चालवते ,तिच्या चालण्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास होता,जेव्हा तिने स्वत:बद्दल सांगायला सुरुवात केली,तेव्हा किती अडचणीतून तिने हा पल्ला गाठला,त्यात तिच्या नव-याने दिलेली साथ ,हे सगळं सांगितलं आणि तेव्हा सगळ्यांना तिचं ऐकून डोळ्यांत पाणी आलं. सुरुवातीला तिच्या हस-या चेह-याकडे पाहून असं वाटलं ही ,नव्हतं की तिने इतकं दिव्य पार केलं होतं.

महेश - अगं पण या काळात तिला तेवढा मानसिक त्रास ही झाला असेल.

नेहा-तिच्या पेक्षा भयानक कंडीशन काजलची ,तिचंं अरेंज मरेज झालं,तिच फार्मसी झालं होतं,तिने स्वत:ची लाब टाकली होती,तिच्या नव-याचही फार्मसी झालेलं होतं,पण तो तिला काहिच मदत करत नव्हता ,ती गरोदर राहिल्या नंतर तिला कधी काही खावेसे वाटते का,हे सुध्दा त्याने कधी विचारलं नाही,बाळंतपणाला आईकडे आली ,तर परत गेलीच नाही ,तिच्या भावाने तिला परत ऊभं राहायला मदत केली ,आता तिचा मुलगा दहावीला आहे आणि तिची स्वत:ची पथॉलॉजी आहे आणि पूर्ण तालुक्यात स्वत:च असं नाव आहे ,पण बिचारीला नव-याचं सुख कधीच मिळालं नाही.

महेश -मग या सगळ्यात तुझ्या आस्तित्वाची खंत कुठे आली.

नेहा -त्या दोघींच कसं स्वत:च असं आस्तित्व आहे,माझ्याकडे असं काही सांगायला नव्हतं,या गोष्टीचे मला वाईट वाटलं 

महेश - तू आहेस ,म्हणून आम्ही सगळे आहोत ,आमच तुझ्या शिवाय काहिच आस्तित्व नाही गं आणि तुला असं नाही पाहू शकत ,इथेच तर माणसाची गल्लत होते ,तू त्यांच्या बरोबर बरोबरी करून स्वत:ला दोष देऊ नको ,प्रत्येकाच्या आयुष्यात परिस्थिती वेगळी असते ,जशी परिस्थिती असते ,तसं माणूस घडत जातो ,आता हेच बघ ना,तू जॉब सोडला नसता ,तर आपली दोन्ही मुलं डॉक्टर झाली असती का ,आई बाबांची सेवा करण्याच पुण्य माझ्या पदरी पडलं ते केवळ तुझ्यामुळे ,त्यामुळे स्वत:ला कमी लेखू नको ,आई बाबांमुळे आपल्याला कधी फिरायला जाता नाही आलं,त्यांच कुठं झालं नाही तर मुलांची दहावी ,बारावी सुरु झाली ,पण तू कुठलीही कुरकुर न करता सगळं प्रेमाने केलेस ,मला तर तोही तुझा त्यागच वाटतो.

तुझं आस्तित्व काय आहे ,माहित आहे ,आज तुझी दोन्ही मुलं डॉक्टर आहेत ,नाहीतर जर तू जॉब केला असता ,तर त्यांना तू जेवढा वेळ दिला ,तेवढा देऊ शकली नसती आणि आपल्या घराचं चित्र काही वेगळच्ं असतं,त्यामुळे तू स्वत:ला सावर आणि असही आता आपली सेकंड इनिंग सुरु झाली आहे,तू तुझं आस्तित्व शोध ,मी तुझ्या नेहमीच पाठीशी आहे,आता तर रिटायर झाल्यावर मला तरी काय काम आहे,हो ना ,मग आता हास जरा ,मला माझी बायको अशी हसलेली आवडते.

नेहा-तुमचं आपलं काहीतरीच असं म्हणत घरी पोहोचतात.

आज नेहा झोपताना वाटत असतं की ,उद्याची सकाळ मला माझं स्वत:च आस्तित्व निर्माण करण्यासाठी खुणावत आहे.

जर कथा आवडली असेल तर नावासहित शेअर करू शकता आणि अभिप्राय अवश्य द्या.

रुपाली थोरात 

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat