Jan 28, 2021
नारीवादी

तिचे साैंदर्य

Read Later
तिचे साैंदर्य

गोष्ट १९९० ची आहे.

 

नरेश आज लग्नासाठी स्थळं पाहायला जाणार होता. अनुराधा नावं होते मुलीचे. तिचा फोटो पाहूनच तो वेडा झाला होता. 'ही फोट मध्ये दिसते तशीच असेल तर लगेच लग्न करेन', हे त्याने मनाशी पक्के केले होते. इथे अनुराधाच्या घरी येणाऱ्या पाहुण्यांच्या स्वागताची तयारी सुरू होती. नरेश कढून अनुराधाला होकार मिळावा यासाठी तिच्या आईने तर देवाकडे साकडं घातलं होतं. नरेश हा सरकारी कर्मचारी होता. मुंबईत स्वतःचे घर होते. आई वडील गावाकडे राहायचे. अनुराधाचे याच्याशी लग्न झाले तर आपली मुलगी अगदी ऐशो आरामात राहील, ही अनुराधाच्या आईची समज. अनुराधाला अजुन तीन बहिणी होत्या. दोघींची लग्न आई बाबांनी अगदी व्यवस्थितपणे लावुन दिली होती. त्यांचे दोन्ही जावई सुध्दा स्वभावाने छान होते. अनुराधा तिसरी. तीचे सुध्दा असेच सर्व चांगले व्हावे ही आई बाबांची इच्छा. 

 

नरेश आणि त्याच्या घरची मंडळी आली. अनुराधाचे कुटुंबीय स्वागतासाठी उभे होते. सर्वांची ओळख झाली. नरेशची नजर अनुराधाला शोधत होती. थोड्या वेळाने अनुराधाची आई तिला घेऊन आली. अनुराधाच्या हातात चहाचा ट्रे होता. तिला पाहून नरेश भान हरपून बसला. फोटोपेक्षाही सुंदर होती ती. तिचा कमनीय बांधा, लांब सडक केस, मोठे टपोरे डोळे, गुलाबी ओठ, एकंदरीतच एखादी अप्सराच अनुराधाच्या रुपात समोर उभी आहे असे त्याला भासू लागले. काहीही झाले तरी आता हीच माझी बायको होणार हे त्याने ठरवून टाकले. अती उत्साही नरेशने तिथेच लग्नासाठी होकार दिला.अनुराधाच्या विशेष काही अपेक्षा नव्हत्या, आई बाबा म्हणतील तिथे लग्न करायचे असे तिचे ठरले होते. तिच्या आई बाबांना तर तो आधीच आवडला होता. मग अशा प्रकारे अनुराधा आणि नरेशचे तीन महिन्यांनी लग्न झाले.

 

नरेश खूपच खुश होता. त्याच्या स्वप्नांनपेक्षा ही सुंदर मुलगी त्याची बायको झाली होती. ती आता फक्त त्याचीच होती. नरेश अनुराधाचा एक ही शब्द खाली पडू द्यायचा नाही. ती म्हणेल तस, त्याला जमेल तस तो सर्व करायचा. अनुराधा शिवाय त्याला चैनच पडायची नाही. कुठे समारंभात गेल्यावर सर्वांची नजर अनुराधावर असायची. सर्वच नरेशला म्हणायचे,' खुप नशिबवान आहेस इतकी सुंदर बायको मिळाली तुला'. त्याला सुध्दा या गोष्टीचे कौतुक वाटायचे.तिला सर्वत्र घेऊन मिरवायला त्याला फार आवडायचे. अनुराधा सुध्दा खुप खुश होती. नरेशच तिच्यावरच प्रेम पाहून तिला हायस वाटे. नरेश सारखा नवरा मिळाल्यामुळे ती स्वतः च्या नशिबावर भलतीच खुश होती. त्यासाठी ती नेहमी देवाचे आभार मानायची.

 

सर्व काही खुप छान सुरू होतं. बघता बघता त्यांच्या लग्नाला दीड वर्ष झाली. पण नरेशच अनुराधा वरच प्रेम तसच होतं. आजही त्याला तिच्या दिसण्याचा आणि ती त्याची असण्याचा अभिमान होता. त्यांच्या संसाराला कोणाची तरी नजर लागली आणि तो काळजाचा ठाव घेणारा दिवस उजाडला.

 

नरेश नेहमी प्रमाणे सकाळी ऑफिसला निघून गेला. अनुराधा घरात एकटीच होती. संध्याकाळी तिने नेहमी प्रमाणे स्वयंपाकाला सुरुवात केली. गॅस संपल्यामुळे ती स्टोव पेटवायला गेली. तिने आग पेटीची काढी लावताच अचानक भडका उडाला. त्यामुळे ती घाबरली आणि जागेवरून उठली. तितक्यात तिच्या साडीचा पदर त्या आगीत गेला. त्याने पटकन पेट घेतला. ती इतकी घाबरली होती की स्टोव् बंद करावा हे ही तिच्या लक्षात आले नाही तसेच पटकन साडी सोडावी हेही लक्षात आले नाही. आग बरीच वाढली. आणि अनुराधा बेशुध्द पडली.

 

तिने डोळे उघडले तेव्हा ती हॉस्पिटल मध्ये होती. असंख्य वेदना होत होत्या तिला.गुडघ्या पासून ते पोटा पर्यंतचा भाग, उजवा हात , तसेच चेहेऱ्याच्या उजव्या बाजूचा थोडा फार भाग भाजला होता. शेजाऱ्यांनी तिला हॉस्पिटलमध्ये आणले होते हे तिला डॉक्टर्स काढून कळले. सध्या घरातल्या कोणालाच भेटायची परवानगी नव्हती. तिने सर्वात आधी विचारले,' माझा नवरा कुठे आहे?' डॉक्टर ने सांगितले," तुमचे सर्व कुटुंबीय बाहेर आहेत. तुम्ही काळजी करू नका. तुम्हाला थोडं बरं वाटलं की त्यांना भेटायची परवानगी देऊ आम्ही. आता तुम्ही फक्त आराम करा. "

 

डॉक्टरने दोन दिवसांनंतर नरेशला अनुराधाला भेटायची परवानगी दिली. त्या आधी सर्व दुरूनच तिला पाहत होते. नरेश आत आला. अनुराधा थोडी गुंगितच होती. औषधांमुळे तिला थोडी गुंगी आली होती. नरेशला पाहून तिला खूप बरं वाटलं.

 

ती त्याला म्हणाली," बरं झालं तुम्ही आलात... खुप कंटाळा आला आहे मला इथे.. तुम्ही रागावलात का माझ्यावर? खरच सॉरी..., या पुढे अशी चूक नाही होणार.. मला नाही कळलं नक्की काय झालं ते,.. मी खुप घाबरले होते..., घराचं पण बरंच नुकसान झालं असेल ना.." ती बोलतच होती.. पण नरेश मात्र शांत होता. तिचा चेहरा आतापूर्वी सारखा नव्हता राहिला. त्याला आवडलेली अनुराधा नव्हती आता ती. "काय झालं आहे, बोला ना माझ्याशी.. काही तरी बोला".. अनुराधा म्हणाली त्याला.. त्यावर तो म्हणाला," तू आराम कर, बोलू आपण नंतर.. ",आणि तो निघून गेला.. तो गेला तो परत कधी फिरकलाच नाही.. दोन महिन्यानंतर अनुराधाला हॉस्पिटल मधून सुट्टी मिळाली. या दिवसात नरेश तिथे आलाच नाही. अनुराधा सतत आई बाबांना विचारात असे नरेश कुठे आहे. पण ते काही ना काही उत्तर तिला देत असत. हॉस्पिटल मधून निघाल्यावर अनुराधाला आई बाबा माहेरी घेऊन गेले. अनुराधा बुचकळ्यात पडली. ती आईला म्हणाली," मला इथे का आणले?.. मला माझ्या घरी सोडा.. नरेश वाट बघत असेल माझी." आईला त्यावर रडू आले." आई अचानक काय झाले तू का रडत आहेस?. अनुराधाने विचारले. बाबांनी परत काही तरी वेगळेच उत्तर दिले. पण या वेळी आईला रहावले नाही. आई म्हणाली," पुरे झाले आता.. खरं काय आहे ते सांगू टाका आता तिला.. किती दिवस अस खोटं बोलणार आहोत आपण".. अनुराधाला काही कळेना. "नक्की काय झालं आहे.?.". तिने दोघांनाही प्रश्न केला.. 

 

आई रडत म्हणाली,.." नरेशला आता तुझ्यासोबत राहायचं नाही.. संसार करायचा नाही.. " 

 

"पण का अनुराधाने विचारले..?" आई बाबांकडे या प्रश्नच उत्तर नव्हते. अनुराधाला विश्वास बसत नव्हता.. 

 

ती आईला म्हणाली," तुमचा काही तरी गैरसमज झाला आहे.. नरेशचे माझ्यावर खूप प्रेम आहे.. तो नाही राहू शकत माझ्या शिवाय.. मला त्याला भेटायचे आहे.. मी जाते आता घरी.. मला माझ्याघरी जायचे आहे.. "आणि ती निघाली.. 

 

बाबा तिला अडवायला गेले.. पण आईने बाबांना सांगितले," जाऊ दे तिला.. तिच्या प्रश्नाचं उत्तर तोच देऊ शकेल.. आपण तिच्या मागून जाऊ.. जेणेकरून ती तिथून निघाल्यावर आपण तिच्या सोबत तरी असू.. "

 

अनुराधा घरी पोहोचली.. तिने दार वराची बेल वाजवली.. नरेशने दार उघडले... तिला पाहून त्याच्या चेहऱ्याचा रंगच उडाला.. नरेशच्या देहबोलीमध्ये आलेला फरक अनुराधाला जाणवत होता.. "आत नाही बोलवणार का?.." तिने विचारले."

 

 हो ये ना.." नरेश म्हणाला. 

 

" आई बाबा म्हणत होते तुम्हाला आता माझ्या सोबत राहायचं नाही.. मी त्यांना सांगितलं, तुमचा काहीतरी गैरसमज होतो आहे. नरेश माझ्या शिवाय राहूच शकत नाहीत.. हॉस्पिटल मध्ये तुम्ही आला नाहीत कारण मला माहित आहे तुम्हाला माझी ती अवस्था बघत नव्हती.. तुमचं माझ्या वर इतकं प्रेम आहे की तुम्ही मला त्रासात नाही बघू शकत.. हो ना..??"

 

 नरेशने अनुराधाला बोलताना मध्येच रोखले आणि तो म्हणाला.. "तुझे आई बाबा अगदी बरोबर म्हणाले तुला.." अनुराधाचा तिच्या कानांवर विश्वास बसत नव्हता.. ती अवाक् होऊन नरेश कडे पाहत होती.. पुढे तो म्हणाला, "हो अगदी बरोबर ऐकत आहेस तू.. मी ज्या अनुराधा वर प्रेम केलं होत तशी तू नाही राहिलीस आता.. ती खुप सुंदर मुलगी होती. लोकं तिच्या कडे वळून वळून बघायचे.. तिच्या सौंदर्याची स्तुती करायचे.. तू ती नाही राहिलीस आता..." 

 

अनुराधा म्हणाली,.." मी आज ही तीच आहे.. माझ्या सोबत जे झालं त्यात माझा काय दोष.."

 

नरेश म्हणाला," मग माझा तरी काय दोष.. माझं तुझ्यावर प्रेम नाही राहील.. आता तू....."आणि तो थांबला..

 

अनुराधा पुढे म्हणाली.. ,"बोला ना पुढे.. ..आता तू काय.. ..आता मी कुरूप झाले हेच ना.. तुमचं खरंच प्रेम होतं माझ्यावर...? प्रेम म्हणजे नक्की काय ते तरी तुम्हाला ठाऊक आहे का? तुम्ही फक्त माझ्या शरीरावर प्रेम केलं माझ्यावर नाही.. मीच मूर्ख होते.. मला समजून जायला हवं होत तेव्हाच, जेव्हा तुम्ही हॉस्पिटल मध्ये मला इतके दिवस भेटायला आलात नाही.. नरेश प्रेम हे शरीरावर, रंग, रुपावर होत नाही. ते मनावर केलं जातं. आयुष्याच्या प्रत्येक पावलावर आपण एकमेकांना साथ देऊ ही शपत घेतली होती आपण सप्तपदी चालताना.. तुम्ही विसरलात ते..?"

 

नरेश बोलू लागला,"अनुराधा मला तुझा त्रास कळतोय. पण प्रेम मनावर केलं जातं, वैगरे वैगरे हे बोलायला सोप्पं असत.. नवरा म्हणून मी माझं कर्तव्य केलं आहे.. तुझ्या हॉस्पिटलच सर्व बिल मी भरलं आहे.. या पुढे तुला पैशांची गरज भासली तरी मी मदत करेन.. पण मी तुझ्यासोबत राहू शकत नाही.."

 

बसं.. आता अनुराधाचा राग अनावर झाला.. आपण चुकीच्या माणसाशी बोलत आहोत हे तिच्या लक्षात आले. आपण संवाद करावा एवढी सुध्दा या माणसाची योग्यता नाही हे तिला कळले. 

 

नरेशला ती म्हणाली, "माझे दागिने मी इथेच ठेऊन जाते आहे.. तुम्ही भरलेल्या बिलाचा रकमेपेक्षा त्यांची किंमत जास्त आहे.. व्याज म्हणून ठेऊन घ्या ते. लवकरच तुम्हाला घटस्फोटाचे पेपर येतील.. माझा चेहरा कुरूप झाला हा तुमचा दोष नाही ना मग त्या बंधनात ही अडकून राहायची तुम्हीला गरज नाही.. तुम्ही मुक्त आहात सर्व बंधनातून."

तिने गळ्यातले मंगळसूत्र काढून त्याच्या हातावर ठेवले आणि ती निघाली.. 

 

दारातच तिचे आई बाबा उभे होते. त्यांनी या दोघांचं पूर्ण संभाषण ऐकलं होतं. दोघांच्याही डोळ्यात अश्रु होते. अनुराधा आई बाबा ना म्हणाली तुम्हाला पण मी ओझं वाटतं असेन तर मी तुमच्या घरातून सुध्दा निघून जाईन..बाबा मी काहीही करेन.. काम शोधेन.. स्वतः च्या पायावर उभी राहिन.. पण या मनाने कुरूप असलेल्या माणसासोबत नाही राहणार आता...." त्यावर बाबा पटकन म्हणाले," नाही बेटा तू आमचा अभिमान आहेस.. तुझं ओझं आम्हाला कसं वाटेल. तू जे केलंस ते योग्यच केलं.. "

 

नरेश अनुराधाचे ते रूप पाहून हादरून गेला होता.. साधी सुधी नाजुकशी अनुराधा आता जमदग्नीचा अवतार वाटू लागली त्याला. त्याला स्वतः ची लाज वाटू लागली.. अनुराधा तिच्या आई बाबांसोबत निघून गेली.. तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे तो ती दिसेनाशी होई पर्यंत पाहतच बसला होता.

 

( ही कथा काल्पनिक आहे. परंतु आजही अशा कितीतरी स्त्रिया असतील ज्यांना त्यांचे नवरे, कुटुंबीय कठीण प्रसंगी एकटं सोडून जातात. पण त्या माऊली खचून न जाता स्वतः साठी उभ्या राहतात.. अशा स्त्री शक्तीला माझा सादर प्रणाम.????)

                                समाप्त

 

डॉ.अश्विनी अल्पेश नाईक.

 

वाचकहो.. लेख कसा वाटला ते नक्की सांगा. आपला अभिप्राय नोंदवा. लेख आवडला असेल तर LIKE जरूर करा. आणि हो मला FOLLOW करायला विसरू नका.

माझा लेख माझ्या नावासहित शेअर करायला माझी काहीच हरकत नाही????????.

 

 

Circle Image

Dr Ashwini Alpesh Naik

Physiotherapist

हॅलो.. मी पूर्वाश्रमीची डॉ. अश्विनी अनिल पांचाळ आणि आता डॉ. अश्विनी अल्पेश नाईक. मी फिजिओथेरपिस्ट आहे. गेले सहा वर्ष प्रॅक्टिस करते आहे. मला वाचनाची, लिखाणाची,प्रवासाची आवड आहे. मला आसपासच्या गोष्टी, निसर्ग, माणसं, यांचे निरीक्षण करायला फार आवडते.कदाचित ही आवड मला माझ्या प्रोफेशनमुळे निर्माण झाली असावी. निरीक्षणातून आपण बरेच काही शिकतो असे मला वाटते. माझी हीच आवड बरेचदा माझ्या लिखाणातून झळकते. माझी अजून एक ओळख म्हणजे मी एक आनंदी बायको आहे आणि अकरा महिन्याच्या बाळाची आई आहे.