A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: fopen(/home/irablogging/public_html/system/cache/irablog_session06087cdf902a9194bd3e100cbb34d8df41274886b32bbe51e4f2756a78c78409d8a1a88d): failed to open stream: No space left on device

Filename: drivers/Session_files_driver.php

Line Number: 176

Backtrace:

File: /home/irablogging/public_html/application/controllers/Blog.php
Line: 7
Function: __construct

File: /home/irablogging/public_html/index.php
Line: 315
Function: require_once

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: session_start(): Failed to read session data: user (path: /home/irablogging/public_html/system/cache)

Filename: Session/Session.php

Line Number: 143

Backtrace:

File: /home/irablogging/public_html/application/controllers/Blog.php
Line: 7
Function: __construct

File: /home/irablogging/public_html/index.php
Line: 315
Function: require_once

she protect herself from them
Oct 25, 2020
नारीवादी

सुटली एकदाची त्यांच्या कचाट्यातून

Read Later
सुटली एकदाची त्यांच्या कचाट्यातून

सुटली एकदाची त्यांच्या कचाट्यातून

विशाखा त्यांच्या तावडीतून आपली सुटका करून घेऊन,पोलीस स्टेशन मध्ये बसली होती,तिच्या पूर्ण अंगावर रॉकेल ओतलेले होते. ती तिथल्या इन्स्पेक्टरला सांगते ,माझं बाळ घरी आहे ,त्याला घेऊन या आधी.

इन्स्पेक्टर- मैडम ,थोड्या शांत व्हा ,काय झालं आहे ते सांगा आधी

विशाखा-माझा नवरा आणि सासू माझ्यावर रॉकेल टाकून जाळण्याचा प्रयत्न करत होते ,मी कशी तरी त्यांच्या तावडीतून सुटून आले ,पण माझं आठ महिन्याचं बाळ तिथेच आहे ,त्याच्या शिवाय मी नाही जगू शकत

इन्स्पेक्टर- मैडम ,तुम्ही बसा इथे ,तुमचा पत्ता सांगा ,ओ सावंत मैडम साठी थोडं पाणी आणा 

विशाखा त्यांना पत्ता सांगते ,इन्स्पेक्टर सावंतला सांगतात ,एक महिला हवालदार तुमच्या बरोबर न्या आणि ह्यांच्या बाळाला घेऊन या.

इन्स्पेक्टर-मैडम ,तुम्हाला तक्रार करायची आहे का?

विशाखा-हो साहेब

इन्स्पेक्टर-हवालदार शिंदे,मैडमची तक्रार लिहून घ्या,मैडम तिथे जा आणि तुमची तक्रार लिहून द्या.

शिंदे हवालदार-या मैडम ,बसा ,तुमचं लग्न कधी झालं

विशाखा-दोन वर्षापूर्वी 

शिंदे- लग्न झाल्या नंतर काही त्रास आणि लग्न कसं जमलं 

विशाखा-साहेब हे माझं दुसरं लग्न ,पहिलं लग्न आईवडीलांनी घाईत लग्न लावून दिले,चौकशी केली नाही,लग्न झाल्यावर कळालं की,मुलगा गँगस्टार निघाला,मग आईवडीलांनी मध्यस्थांच्या मदतीने सोडचिठ्ठी घेतली. दुस-या लग्नासाठी हे स्थळ विवाह मंडळातून आले होते ,एमआयडीसी एरीयात यांच किराणामालाच्ं दुकान आहे ,एकुलता एक मुलगा ,भाषा थोडी वेगळी,पण ते जळगाव साइडचे असल्यामुळे तशी आहे,आता दुसरं लग्न म्हटल्यावर तेवढं तर ऐडजस्ट करावं लागणार ,माझ्या छोट्या मामीने चौकशी केली,त्यात कळाले होते की,त्याची आई जहाल बाई आहे . पण सगळ्यांनी तिलाच समजून सांगितले की, मुलगा चांगला आहे ना ,सासू काय आयुष्यभर पुरणार आहे का ? पण त्यावेळी तिचे ऐकायला हवे होते असं म्हणून ती हुंदका देते.

शिंदे-ताई ,शांत व्हा ,मी समजू शकतो तुमची मनस्थिती,पण कम्प्लेट व्यवस्थित लिहिली पाहिजे ,तरच त्यांना शिक्षा होईल,छोटू चहा दे रे ताईंना एक कप

छोटू चहा देतो ,तसं शिंदे म्हणतात,पहिलं चहा घ्या .

विशाखा-तसं माझ्या माहेरी सगळे शिकलेले आहेत,पण माझंच नशीब वाईट की ,मला दोन्ही वेळी अशी माणसं मिळाली.लग्न झालं,घरातली सगळी काम करत ,दुकानावर सुध्दा बसायला लागायचं ,मला तेही मान्य होतं ,नंतर दिवस गेले तरी,सगळी काम केल्या शिवाय पर्याय नव्हता ,आई सातव्या महिन्यात न्यायला आली ,तेव्हा जरा हायसं वाटलं. तरी म्हणत होते ,नवव्या महिन्यात न्या ,मग आई बोलली ,ठिक आहे ,डिलीव्हरी झाल्यावर आम्ही घेऊन जाऊ,मग सासू पाठवायला तयार झाली ,कारण मग डिलीव्हरीचा खर्च त्यांना करावा लागला असता . माहेरी गेल्यावर जरा दिवस चांगले गेले ,मुलगा झाला ,आता माझ्या  मनात आशा होती की ,मुलाकडे बघून का होईना चांगले वागतील ,डिलीव्हरीच्या वेळी सोळा टाके पडले होते,सव्वा महिना झाला तर ह्यांनी फोन केला की,आणून सोडवा .आई सोडवायला आली तर ,आईशी भांडण केले सासूने की,माझ्या नातवाला चैन नाही केली सोन्याची ,तसं आईने सांगितलं ,पहिल्या वाढदिवसाला करु,सांभाळून घ्या. आई गेली ,तशी मला लगेच पाणी वाहावे लागायचे ,मुलाला थोडही जवळ घेऊ देत नव्हते. तो रडला की,म्हणायचे रडू दे ,निबार होतात पोरं ,तुला एकटीलाच नवालपरी पोरगं नाही झालं ,इतका जीव तुटायचा आतून ,पण असहाय होते मी ,आधीच दुसरं लग्न ,परत माहेरी गेले तर ,सगळे म्हणतील ,मुलीतच दोष आहे ,म्हणून निमूटपणे सहन करत होते,पण आज कहरच केला त्यांनी.माझे टाके दुखत होते, म्हणून डॉक्टरकडे जाऊन आलो ,डॉक्टर बोलला ,टाक्यां मध्ये इन्फेक्षन झालं आहे,टाके काढून परत घालावे लागतील.

सासू-असं कसं झालं ,तू सांग तिकडे असताना तू कोनासोबत तोंड काळे करुन आली 

मी ओरडून ओरडून सांगत होते,पण नवरा आणि सासू दोघेही ऐकायला तयार नव्हते,सासू म्हणाली ,आता हिचा काय उपयोग,जा रॉकेल आण,हिला कायमचीच या जगातून संपवू.

मी नको नको म्हणत असताना,दोघांनी मिळून रॉकेल अंगावर ओतले,काडीपेटी मिळत नव्हती म्हणून नव-याने दार उघडले ,तशी सासूला ढकलून मी घराबाहेर पळत सुटले आणि इथे आले ,आणलं का माझ्या बाळाला,सावंतांना आलेलं पाहून ती म्हणाली .

सावंतांच्या मागोमाग तिचा नवरा आणि सासू सुध्दा आली ,त्यांच्या मागे महिला हवालदाराच्या हातात तिचा मुलगा होता .

ती उठली आणि पळत जाऊन तिने आपल्या बाळाला घेतलं आणि सगळीकडे पाप्या घेतल्या ,सासू आणि नवरा तिच्याकडे रागाने पाहत होते,तिने त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केलं.

इन्स्पेक्टर-तुमच्या सुनेने तुमच्या बद्दल आणि तुमच्या मुलाबद्दल तक्रार केली आहे,यावर तुमचं काय म्हणणं आहे 

सासू-तिने आमच्यावर खोटे आरोप लावले आहेत,तिने स्वतःच अंगावर रॉकेल ओतून घेतले आणि आमच्या वर आरोप करते,एक नंबरची खोटारडी बाई आहे,तिचा आमच्या सगळ्या प्रॉपर्टी वर डोळा आहे.

विशाखा-मी खोटारडी की तू,अशी किती प्रॉपर्टी आहे तुझी,साहेब आणि तुम्हाला वाटत असेल तर आजुबाजूला चौकशी करा ,म्हणजे कळेल काय खरं आणि काय खोटं 

इन्स्पेक्टर-सावंत,चौकशी केली का

सावंत-साहेब ,हे दोघं नेहमीच मैडमला त्रास देतात ,असं शेजारच्यांनी सांगितलं ,म्हणून हाथोहाथ घेऊन आलो

इन्स्पेक्टर-मैडम ,तुमचे कोणी नातेवाईक आहे का इथे 

विशाखा-हो साहेब,मामा राहतात 

इन्स्पेक्टर-तुम्ही त्यांना बोलावून घ्या इथे फोन करून 

विशाखा मामांना फोन करून तिथे बोलवून घेते.

अर्ध्या तासाने मामा येतात ,तसं मामांना इन्स्पेक्टर सगळ्या गोष्टीची कल्पना देतात, तसे मामा त्यांना म्हणतात,आम्हांला तुमच्या कडून या गोष्टीची अपेक्षा नव्हती. मामा विशाखा आणि तिच्या बाळाला घेऊन घरी जातात . तिच्या अंगावर अजुनही रॉकेल ओतलेलेच कपडे असतात ,मामी तिला सांगतात ,तू जा आणि आंघोळ करून ये ,ती फ्रेश होऊन आल्यावर गरम गरम चहा देते .

विशाखा-माझं आणि बाळाच्ं सामान आणावं लागेल ,कुणी हवालदार येत असेल ,तर आपण सामान घेऊन येऊ

मामी-बरं झालं निदान तू त्यांच्या तावडीतून सुटून पोलीस स्टेशनला पोहोचली ,नाहीतर माहित नाही काय झालं असतं,तुझ्या आईवडीलांना याबद्दल कल्पना दिली पाहिजे .

मामा-आम्ही पहिले कपडे घेऊन येतो ,मग आल्यावर फोन करू.

ते हवालदाराला बरोबर घेऊन जातात आणि कपडे घेऊन येतात ,घरी आल्यावर तिच्या आई वडिलांना फोन करुन सांगतात ,ते म्हणतात ,आम्ही उद्या येतो .

दुस-या दिवशी दुपारी,तिचे आईवडील घरी येतात ,तिची आई तरी तिला समजावण्याचा प्रयत्न करते ,ती आता हट्टाला पेटते की,मला आता तिथे राहायचं नाही.आईवडील,मामा आणि ती पोलीस स्टेशनला जातात ,त्यांचा वकील तेथे बसलेला असतो ,तो कोर्टाच्या बाहेरच सेटलमेंट करा, असं सांगतो .

सगळ्यांना ते पटतं ,त्याची आई म्हणते,आम्ही पन्नास हजार रुपये देऊ शकतो,विशाखा लगेच ,हो म्हणते आणि विशाखा बोलते,माझा मुलगा माझ्याकडेच राहिल,असंही त्याला किंवा त्याच्या आईला जबाबदारी नकोच हवी होती ,त्यामुळे ते या गोष्टिला लगेच तयार झाले.

घरी आल्यावर मामी बोलली -एक लाख तरी मागायचे

विशाखा-खरं सांगू का,मला तर आता फक्त त्यांच्या पासून सुटका करून घेतली हे जास्त महत्त्वाचे आहे ,आता मी लग्न करणार नाही ,मी माझ्या मुलासाठी जगायचं ठरवलं आहे.त्यांनी कितीही पैसे दिले तरी ,ते आयुष्यभर थोडी पुरणार आहे ,मी माझी समर्थ आहे आणि  माझ्या मुलाचं करायला.

विशाखाने शिवण कामाचा कोर्स केला ,बालवाडीचा कोर्सही केला. सकाळी ती बालवाडीत जायची ,दुपारी शिवणकाम करायची असं करत ती स्वावलंबी झाली होती. भावाने त्याच्या घराशेजारी तिलाही छोटस्ं घरकुल बांधायला जागा तिच्या नावे करून दिली,ती आता , तिच्या मुलाला शिकवणे आणि त्याला त्याच्या पायावर उभे करणे हेच तिचं ध्येय होते. 

ही सत्यकथा आहे,समाज सुधारला आहे ,असं आपण एकीकडे म्हणतो ,पण दुस-या बाजूला अशा घटना घडतात की,ज्याने मन सुन्न होतं आणि त्यातून बाहेर पडण्यासाठी ते तुमच्या सर्वांपर्यंत पोहोचावं ही प्रामाणिक इच्छा.

वाचत रहा,हसत रहा,आनंदात रहा आणि अभिप्राय अवश्य द्या.

रुपाली थोरात 

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat