Mar 01, 2024
प्रेम

पारिजात.. गंध प्रेमाचा..! भाग -46. अंतिम (उत्तरार्ध!)

Read Later
पारिजात.. गंध प्रेमाचा..! भाग -46. अंतिम (उत्तरार्ध!)


आपण वाचत आहात एका गंधाळलेल्या प्रेमाची पूर्णत्वास आलेली सुगंधित कहाणी.

पारिजात.. गंध प्रेमाचा..!


********



ते चौघे एकमेकांच्या सोबत होते. अनी आणि सुमी, सोबत विराज आणि रावी.. एका आनंदी चौकोनी कुटुंबाचे चित्र आज पूर्ण झाले होते. "एक सेल्फी तो बनती है!" म्हणत रावीने मोबाईलचा कॅमेरा ऑन केला.


"खीचॅsक!" कॅमेऱ्याच्या आवाजाने मोबाईलमध्ये तो क्षण कैद झाला, सोबतच त्या चौघांच्या मनाच्या कॅमेऱ्यात देखील ती फोटोफ्रेम बंदिस्त झाली.


आज सुमीच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच तेज आले होते. तीन दिवसांपूर्वी अनीच्या अंगाची उष्टी हळद रावीने तिला लावली होती. दुसऱ्या दिवशी त्यांचे रजिस्टर्ड लग्न पार पडले. काल रावी आणि विराजचा लग्नसोहळा मोठया थाटामाटात संपन्न झाला.
आज त्या चौघांचे ग्रँड रिसेप्शन होते. त्या अभूतपूर्व सोहळ्याला हॉस्पिटलच्या सर्व लोकांनी आवर्जून हजेरी लावली. हॉस्पिटलमध्ये काटेरी फणस असलेल्या डॉक्टर साठेंच्या मधाळ गोड सुमीला भेटण्यास सगळे उत्सुक होते. सोबतच हँडसम विराज आणि त्याची ब्युटीफुल पार्टनर हादेखील सगळ्यांचा चर्चेचा विषय होता.

रावीची बेस्टी `श्रु´ जरा जास्तच आनंदी होती. रावी आणि विराज असे एकत्र यावेत हे कधीपासून तिच्या मनात होते. लग्नात रावीची करवली म्हणून मिरवण्याचा मान तिला मिळाला, मग काय? स्वारी अगदी खुश!


अनीच्या वाढदिवसापासूनचे पुढचे हे आठ दिवस खूपच धांदलीत गेलेत.
आता मात्र चौघे अगदी आनंदात होते. रावीला तिचा अधिकृत डॅडू मिळालाय आणि विराजला त्याच्या वाटणीचे मॉमचे प्रेम!

.

.

.

.


सहा वर्षानंतर..



पुन्हा अंगणातला पारिजात बहरला होता. साठे आणि कुलकर्णी कुटुंबियांचा तो बंगला परत सजला होता. हॉलभर सगळीकडे फुगेच फुगे पसरले होते आणि मध्यभागी हॅपी बर्थडेचे तोरण लटकत होते.

आज वाढदिवस! पण कुणाचा?


"परी ss, ऐक ना!

सं नाही करायचं बाळा, आपल्याला तयार व्हायचे आहे ना?"


अंगावर जांभळ्या रंगाची साडी ल्यालेली, गळ्यात नाजूकशे मंगळसूत्र, बांगडया आणि कानातले एकमेकांना मॅचिंग, हलकासा मेकअप आणि ओठांवरची लिपस्टिक! स्वतः छानशी तयार होऊन परीचे आवरून द्यायच्या मागे ती लागली होती. पण ते द्वाड बाळ तिच्या हाती काही लागेना.

"आजीs!"


दुडूदुडू धावत इवलीशी पावलं सुमीजवळ येऊन विसावली. आपल्या साडीचा पदर नीट करत ती हॉलमध्ये येत होती.

"अरे काय झालं माझ्या पिल्लूला? आणि असं काय नंगूपंगू फिरतोय माझं बाळ?"  त्या पिल्याला कडेवर घेत सुमी म्हणाली.

" बघ ना मॉम, कसा छळतोय मला? कपडे घाल म्हणून मागे धावून धावून थकले मी."  धापा टाकत रावी.

" बच्चू असं मम्माला त्रास नाही हं द्यायचा, आज बड्डे आहे ना, चला कपडे घालूया. "  त्याच्या अंगावर ड्रेस चढवत सुमी म्हणाली.

" मग मॉम मला सालखी पली पली का म्हणते? पली तल मुलीचं नाव अशते ना? अँड आय एम अ बॉय!" इवलंस तोंड करून तो.

" ए गप रे, मी ना तुझ्या जन्मआधीच हे नाव ठरवलं होतं, येणारे बेबी गर्ल असू दे नाहीतर बॉय.. मी परीच म्हणणार. "

"आजी बघ ना गं. बॉयला कुणी पली म्हणतं का?" ओठांचा चंबू करून तो.

"सारखं आजी, आजी करू नकोस. शी इज माय मॉम! शी लव्ह्ज मी मोअर!"  ती.

"नो, शी इज माय आज्जी, शी लव्ह्ज मी मोअल !"

"माझी मॉम आहे!"

"माझी आज्जी.."  तोही हट्टाला पेटला.

" मॉम, तूच सांग, तुझ्या जास्त लाडाचं कोण गं?"  ती.


"बच्चा, तू तर लाडोबा आहेस माझा!"

तिचा गालगूच्चा घेत सुमी म्हणाली तसा रावीचा चेहरा उजळून निघाला.
"पण परी तुझा लाडोबा आहे ना, तर माझ्या लाडोबाचा लाडोबा माझा डबल लाडोबा!"  त्याची पापी घेत ती म्हणाली.

"मम्मा! इट इज नॉट फेअर. आय डजन्ट वॉन्ट टू शेअर यू विथ एनीवन." ती रुसून बसली. परी तिला वाकुल्या दाखवत होता.

"आजी, मला सांग, माझं नाव अशं का ठेवलं? कशं गर्लिश वाटत ते?"  तो पुन्हा मूळप्रश्नावर आला.

"त्याचे उत्तर ना मी देणार!"

कुर्ता पायजमा घालून मस्तपैकी तयार होऊन सकाळीच बाहेर गेलेले डॉक्टर आत येत म्हणाले.

"आजोबा s, प्लीज सांगा ना."  उत्साहित होत तो.

त्यांनी आपली ओंजळ त्याच्यासमोर धरली.

"सांग बघू? काय आहे हे?"


"वॉव! माझी आवडती फुलं.. पालिजात."  आनंदाने तो.

"आवडली ना? ही छोटूशी नाजूक फुलं आहेतच फार सुंदर, सगळ्यांना वेड लावणारी!"  त्याला कवेत घेत ते म्हणाले.
" तुला माहीतीय? आपल्या घरातील हे सुंदर फूल म्हणजे कोण?"  त्याच्या नाकाला नाक घासत त्यांनी विचारले.


"कोण?" आपले गोबरे गाल फुगवून तो.

"हे फूल म्हणजे ना तुझी मॉम! ती आमच्या आयुष्यात आली आणि आम्हा सगळ्यांचे आयुष्य सुगंधित झाले." रावीचा हात हातात घेत ते म्हणाले.


"माझी मम्मा म्हणजे पालिजात? "  त्याच्या पिटुकल्या चेहऱ्यावर भलेमोठे आश्चर्य!

"आणि मग मी कोण?"



"ह्या फुलांचा वास घे." त्याच्या नाकासमोर आपली ओंजळ नेत ते.
" किती मस्त छुगंध !" त्याने तो गंध मन भरून हुंगला.

"ह्या पारिजाताचा सुगंध म्हणजे तू.. आमचा लाडका परी.. परिमल!" त्याची पापी घेत ते म्हणाले.

आजोबा नेमके काय म्हणाले ते तर त्याला फारसे कळले नाही, पण मम्मा म्हणजे पारिजात आणि परिमल म्हणजे तिचा सुगंध हे समीकरण त्याला फार आवडले.

अनीच्या हातातील एक फूल  घेऊन तो रावीजवळ गेला.

" मम्मा, तू हे पितुकले फ्लॉवल आणि मी तुझा गंध आहे. म्हणजे आपण पाल्टनल ना? लव्ह यू पाल्टनल!"  तिच्या गालावर आपले ओठ टेकवत तो म्हणाला.


"लव्ह यू टू रे माझ्या गोडुल्या !"
रावीने त्याला घट्ट मिठी मारली.

"झालात का सर्व रेडी?"  हातातील घड्याळ व्यवस्थित करत बाहेर येत विराज म्हणाला.

" आणि काय रे पिल्लू? माझ्या पार्टनरला किशी करण्यापूर्वी मला विचारलं का? "


"डॅडा, आता ती माझीपण पाल्टनल आहे. तू पण तिची किशी घेतांना मला विचालत जा हं."

तो निरागसपणे म्हणाला तसा सगळीकडे हशा पिकला.


 तयार झाल्यावर सुमीने त्याला देवबाप्पाला नमस्कार करायला लावला. मग दोघींनी मिळून त्याचे औक्षण केले. लाडक्या आजीने तयार केलेला केक त्याने कापला. सगळ्यांनी त्याला केक भरवून वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या. घरच्याघरीच साधासा छोटेखानी कार्यक्रम पार पडल्यानंतर ठरल्याप्रमाणे बाहेर जायचे म्हणून सगळे कारमध्ये जाऊन बसले.


"आपण नेमके कुठे जात आहोत?" कार मध्ये बसल्या बसल्या रावीचे प्रश्न सुरु झाले.

"थोडी वाट बघ, दहा मिनिटांत कळेलच."   विराज.


"पंधरा मिनिटापासून मी तेच ऐकत आहे. आता कुणाशी बोलणारच नाही मी."  ती तोंड फुगवून बसली.

खरं तर तिच्या लाडक्या परीचा असा सकाळीच घाईघाईत बर्थडे साजरा करावा लागला, याचा तिला राग आला होता. तिने दिवसभराचा कार्यक्रम प्लॅन केला होता, पण या तिघांनी मिळून तिचा पूर्ण प्लॅन विस्कटून टाकला होता, आणि भरीस भर म्हणून तिचा लाडोबा देखील त्यांच्यात सामील झाला होता.
ती चिडत होती,  तिला तसे बघून इतरांच्या चेहऱ्यावर आनंद उमटत होते.

पाच मिनिटांनी एका बिल्डिंगच्या बाजूला विराजने कार पार्क केली. सगळे कारच्या बाहेर आले. तिथे असलेला हॉस्पिटलचा स्टाफ, इतर डॉक्टरांची गर्दी बघून तिला नवल वाटले.

आश्चर्याने गर्दीतून वाट सारत सर्वांसोबत रावी समोर आली. पुढचं दृश्य पाहून तिच्या डोळ्यात पाणी तरळले.
समोर नव्या हॉस्पीटलची नवी सुसज्ज इमारत तिची वाट पाहत उभी होती.

`पारिजात नर्सिंग होम!´

सुमीच्या हस्ते हॉस्पिटलचे उदघाटन पार पडले. तिच्यावर शुभेच्छांचा वर्षाव होत होता. शुभेच्छा स्वीकारून रावी तिच्या केबिनमध्ये प्रवेशली. नवी कोरी, प्रशस्त अशी तिची केबिन. तिने सभोवताल नजर फिरवली. सगळं कसे अगदी व्यवस्थित आखून, रेखून केलेले. एकदम परफेक्ट!

वेटिंग रूम, तिची केबिन, ओटी, ऍडमिट पेशंटसाठीच्या खोल्या. संपूर्ण हॉस्पिटल एकदम भारी पण या सर्वांत तिच्या मनाला भावली ती एक छोटीशी वस्तू.. जी तिचे लक्ष वेधत होती.

`डॉ. रावी सुमती. एमबीबीएस डीजीओ.´

टेबलवर असलेली तिच्या नावाची नेमप्लेट. ती नेमप्लेट तिने हातात घेतली.


डीजीओची एंट्रन्स पास झाल्यावर सुमीसोबत केलेली पहिली पार्टी तिच्या डोळ्यासमोर फेर धरू लागली. तेव्हा किती उत्साहात ती बोलून गेली होती, `डॉक्टर रावी सुमती!´ आणि आज त्याच नावाची नेमप्लेट बघून तिला भरून आले.


लग्नानंतरची सहा वर्षे कशी भुर्रकन उडून गेली होती.
लग्न झाले, त्यानंतर तिचा कॉन्व्होकेशनचा कार्यक्रम, मॉमने इकडे करवून घेतलेली ट्रान्सफर, शांताकाकूला राहायला दिलेले तिथले घर. सुरुवातीचे तीन चार महिने ह्यातच गेले.


नंतर विराजसोबत वर्षभरासाठी अमेरिका!
तिथून सगळं सेटल केल्यावर ते भारतात परतले, ते `गोड बातमी´ घेऊनच!


मग काय? तिचे डोहाळे, त्या तिघांनी मिळून लाड पुरवणे ह्यात नऊ महिने कसे गेले कळलेच नाही. सर्व सुरळीत असतांना प्रसूतीच्या ऐन वेळेला बाळाने पोटात केलेली शी आणि मग वेळेवर सिजेरिअन सेक्शन करून अनीने बाहेर आणलेला तो चिमणा जीव!

विराज किती घाबरला होता तेव्हा, रावीचे असे अचानक सिजरचे ऐकून त्याला त्याच्या आईची आठवण येत होती. मनात केवळ देवाचा धावा करणे सुरु होते. ओटीमधून जेव्हा बाळाच्या रडण्याचा आवाज आला तसा तो सुमीच्या खांद्यावर डोकं ठेऊन कितीतरी वेळ ओक्साबोक्शी रडत होता.

ज्यावेळी पहिल्यांदा त्याने बाळाला हातात घेतले, तेव्हा त्याला सोडून गेलेल्या आपल्या वडिलांची आठवण स्पर्शून गेली. अश्रुपूर्ण नयनांनी त्या चिमण्या पिल्याच्या मस्तकावर ओठ टेकवत तेव्हाच त्याने मनात एक शपथ घेतली, माझ्या पिल्याला मी कधीच एका पित्याच्या प्रेमाची कमी पडू देणार नाही.

आठवड्याभराने रावी बाळाला घेऊन घरी परतली, तेव्हा सर्वांनी मिळून केलेले त्यांचे जंगी स्वागत!
तेव्हाही हाच गंधाळलेला ऋतू सुरु होता.

रात्र रात्रभर पारिजाताचा गंध सगळ्या बंगलाभर दरवळून जायचा. बाळाने जागवलेल्या असंख्य रात्री प्राजक्ताच्या सुगंधातच तर न्हाऊन निघाल्या होत्या.
बारशाला नाव ठेवतांनाही तोच गंध मनात भरून सुमीने हळूच बाळाच्या कानात कुर्रर्र करून नाव सांगितले होते..

`परिमल!´

घरभर दरवळणाऱ्या पारिजाताच्या प्रेमाचा गंध!

नाव ऐकून ते चिमणे बाळ कसे गोड हसले होते. पुढची तीन वर्ष बाळाचे करण्यात निघून गेले. मागच्या वर्षापासून रावीने परत जुने हॉस्पिटल जॉईन केले होते. गरीब, गरजू लोकांसाठी अल्पदारात सर्व सोयीने परिपूर्ण असणारे आपले हॉस्पिटल असावे असे सारखे तिच्या मनात यायचे. तसे ती विराजला बोलली होती, पण कुणाकडून अपेक्षित असा रिस्पॉन्स मिळाला नव्हता मग तिनेच तो विषय सोडून दिला. गेल्या पाच सहा महिन्यांपासून घरात त्या तिघांची कसलीतरी खलबतं सुरु राहायची पण तिला काही अंदाज येत नव्हता आणि आज परीच्या चौथ्या वाढदिवसाला सर्वांनी मिळून तिला `पारिजात नर्सिंग होम´च्या रूपात सुंदर सरप्राईज दिले होते.

नेमप्लेट हातात घेऊन ती सगळ्या घटनांना उजाळा देत होती. नकळत डोळ्यातील एक मोती गालावरून घरंगळत खाली आले.

"तो मेरी डॉक्टरनी साहिबा! कैसा लगा आपको ये सरप्राईज?" आत येत सुमीने हसून विचारले.

" मॉम, इट्स टू प्रेशिअस! आय हॅव नो वर्ड्स टू एक्सप्रेस दिस!" डोळ्यातील अश्रू पुसत ती म्हणाली. " तुझी आयडिया होती ना ही? " रावी.

" नाही गं, आम्हा तिघांचीही आणि तुझ्या लाडोबाचीसुद्धा.
चार वर्षांपूर्वी तू याच दिवशी आई झालीस. आज तुझ्या लेकाचा वाढदिवस तसाच एक आई म्हणून तुझाही वाढदिवसच ना!  त्यामुळे आजच्याच दिवशी हे हॉस्पिटल तुला सुपूर्द करायचे असे आम्ही सर्वांनी मिळून ठरवले होते."

सुमी तिच्या खांद्यावर हात ठेवत म्हणाली.

तेवढ्यात परिमल, विराज आणि अनिकेत या तिघांची तिकडी मोठ्ठा पुष्पगुच्छ घेऊन आत आली.

"काँगल्याच्युलेशन्स मम्मा!"
परीने तिच्या हातात तो पुष्पगुच्छ दिला.

"थँक यू बच्चू!" त्याला मिठी मारत ती म्हणाली.

"काँग्रॅच्युलेशन्स डिअर! पुढच्या तुझ्या वाटचालीसाठी आभाळभर शुभेच्छा!"
विराज आणि अनीने तिला शुभेच्छा दिल्या.

" विराज, थँक्स यू!" त्याला तिने आलिंगन दिले.

"थँक यू डॅडू! बट आय नीड यू. तुम्ही इथे माझ्यासोबत जॉईन का झाला नाहीत?" काहीशी खट्टू होत तिने विचारले.

" माय डिअर, आय एम आल्वेज विथ यू! एवढी वर्ष त्या हॉस्पिटलमध्ये घालवली, त्यामुळे तिथे जिव्हाळ्याचे नाते निर्माण झालेत गं. इतक्यात तिथून माझा पाय निघायचा नाही. हां, एकदाचा रिटायर्ड झालो की मग मात्र इथे रोज हजेरी लावत जाईन. तसा व्हिजिटिंग डॉक्टर म्हणून अधेमधे डोकावत जाईनच की!"  तिला प्रेमाने जवळ घेत ते म्हणाले.

छोटा परिमल सगळ्यांना न्याहाळत होता. प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर आनंदाचे उधाण आले होते, पण रावी त्याला डोळे पुसताना दिसली.

" मम्मा, तू लदू नको ना!" तिचे डोळे पुसत तो म्हणाला.

"रडत नाहीये रे बाळा, हे तर आनंदाश्रू आहेत!" त्याची पापी घेत ती म्हणाली.


"वन फॅमिली पिक?"

त्याला कडेवर उचलून बाकीच्यांकडे बघत तिने म्हटले तसे तिघेही तिच्याभोवती गोळा झाले.

रावी आणि सुमी, त्यांच्या बाजूला विराज आणि अनी, आणि दोघींच्या मध्ये सगळ्यांचा लाडका परी! सेल्फीसोबतच त्यांच्या मनात तो सोनेरी क्षण टिपल्या गेला.

सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद, समाधान झळकत होते.

डॉक्टर रावीच्या रूपाने आपल्या सेवेतून गोरगरिबांच्या जीवनात मातृत्वाच्या प्रेमाचा गंध पसरवायला पारिजात सज्ज झाला होता… पुन्हा एकदा!


             ********समाप्त ********



आणि आज अशाप्रकारे ही कथा  संपलीय. तुम्हाला ती कितपत आवडली ते लाईक आणि कमेंट करून नक्की सांगा.
आपल्या फेसबुकच्या पेजवर देखील ह्या शेवटच्या भागाला भरपूर लाईक्स येऊ द्या!


********
पारिजातचा हा शेवटचा भाग.. अंतिम भाग!
ही कथा लिहिताना ह्या कथेचा भाग कधी होऊन बसले, कळलेच नाही. कधी सुमी बनून अनीच्या आठवणीत झुरले, तर कधी रावी होऊन सुमीला सावरण्याचा प्रयत्न केला. लिहितांना कित्येकदा रडले. आजचा हा शेवटचा भाग, त्यात सगळा आनंदीआनंद आहे, तरीही `समाप्त´ लिहिताना डोळ्यात पाणी आलेच. 
ही कथा होती सुमी आणि रावी या मायलेकीची! ही कथा होती सुमी आणि अनीच्या प्रेमाची ! सुमीवर निखळ प्रेम करणारा अनी ते काटेरी फणस असलेले डॉक्टर साठेची! ही कथा होती प्रेमाला पारखे झालेल्या विराजची!

ही कथा होती प्रत्येकाच्या मनात रुजलेल्या पारिजाताची!

अकरावीत असतांना मी लिहिलेली ही एक छोटीशी कथा होती, आता परत नव्याने लिहिताना ती एवढी मोठी होईल असे वाटले नव्हते.


पहिला भाग लिहिला, तेव्हाच मनात शेवटचा पार्ट लिहून झाला होता. रोज तो छोटा परिमल मला दस्तक देऊन जाई, "बाई गं, तुझ्या मनात तर आहे मी पण लेखणीतून कधी उतरवणार?" मी त्याला म्हणायचे, "गप रे. इतक्यात तू बाहेर येशील तर माझ्या कथेचे काय? तिला गुंडाळावे लागेल ना. तुझ्या जन्माचा आनंद आहेच, पण तो भाग मात्र कथेचा शेवटचा भाग असेल. तेव्हा सध्या माझ्या मनातच रहा."

आज त्याची इच्छा पूर्ण झाली. आपले बोबडे बोल घेऊन आलाच तो!
सगळ्या पात्राप्रमाणे तोही तुम्हाला नक्कीच आवडेल.

मायलेकीच्या अनोख्या नात्याचा हा प्रवास सुगंधित करण्यात तुमची मोलाची साथ लाभली. छान छान अभिप्राय देऊन पुढचा भाग लिहिण्यास तुम्हीच तर मला प्रवृत्त करत होतात. तुम्हा सगळ्यांचे आभार मानावे तेवढे कमीच!
सर्वांचे खूप खूप आभार! हे प्रेम असेच राहू देत.
धन्यवाद!!


साहित्यचोरी हा गुन्हा आहे. तेव्हा लेखकांच्या मर्जीशिवाय त्यांच्या कथा, प्रसंग कुठेही शेअर करू नये. शेअर करायचे झाल्यास फेसबुकची लिंक नक्कीच शेअर करू शकता.
धन्यवाद!






ईरा वाचनाचा आनंद घ्या आता app मधून, आजच download करा. Download App Now
ईराच्या कथांचे कुठलेही भाग मिस करू नका, आजच जॉईन करा ईरा वाचनालय. व्हाट्सएप: व्हाट्सएप:
//