Dec 06, 2021
रहस्य

निकिता राजे चिटणीस भाग 5

Read Later
निकिता राजे चिटणीस भाग 5

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..

 भाग ४ वरुन  पुढे वाचा ......

                                                       निकिता

 

नितीन उठला वाटत. हं झोप येत नाहीये खरी. पण आता येईल. छान गार वारा अंगावर घेतला आता येईल. नितीन कुशीवर वळला आणि पुन्हा झोपी गेला. पुनः कार्तिक, तो काही माझ्या मनातून जाईना. मग ठरवलं की काही दिवस औरंगाबादला  जायच. तसंही सहा सात महीने उलटून गेलेत. मागच्या वेळेला ऑपरेशन झाल्यावर गेले होते आठ दिवस. मग नंतर तीन चार महिन्यांनी चार दिवस. उद्या नितीनला विचाराव जाऊ का म्हणून. असा विचार केल्यावर मात्र झोप लागली. दुपारी ह्या विषयावर आईंशी बोलले. तर त्या म्हणाल्या की  खुशाल जा. तसे मामांना भेटून बरेच दिवस झालेत. काहीच हरकत नाहीये. संध्याकाळी नितीनशी बोल आणि जा उद्या.

पण रात्री जेवणाच्या टेबलावर, मी काही विचारायच्या आतच नितीन म्हणाला की त्याला उद्या औरंगाबादला जायच आहे. एक दोन महत्वाच्या मीटिंगा आहेत. जवळ जवळ दिवस जाईल. निकिता तू येतेस का सकाळी लवकर जाऊ तुला घरी सोडतो. मिटिंगा संध्याकाळ पर्यन्त चालतील असा अंदाज आहे. संध्याकाळी वापस येऊ. काय ?

अरे काय हे नितीन! आई म्हणाल्या. तिला जरा किमान आठ दिवस तरी राहू दे. माहेरी जातेय तर एक दिवसांत कस म्हणतोयस परत येऊ म्हणून.

बर झाल आईंच म्हणाल्या. पण नितीनचा चेहरा पडला होता. पण तो काही बोलला नाही. नुसतीच होकारार्थी मान डोलावली. मला म्हणाला आज रात्रीच बॅग भरून ठेव म्हणजे सकाळी उशीर होणार नाही. रात्री सगळी आवरा सांवरी करून बेडरूम मध्ये पोचले तेंव्हाही स्वारी घूश्यातच होती. मला एकदम हसू फुटलं. त्याचाही त्याला राग आला. बोलायलाच तयार नव्हता शेवटी मीच हार पत्करली.

कारे मी माहेरी जाणार म्हणून इतका त्रागा कशाला ? नको जाऊ का ?

तू जा पण आठ दिवस राहायची काय आवश्यकता आहे. सकाळी जाऊ आणि संध्याकाळी परत येऊ.

अरे पण चार दिवसच तर म्हणतेय मी, किती महीने झालेत औरंगाबादला जाऊन.

माहीत आहे न तुला की मी जेंव्हा ऑफिस मधून घरी येतो तेंव्हा मला तू डोळ्या समोर लागते. तुला एक दिवस कमी पडत असेल तर, तू अस कर रोज सकाळी औरंगाबादला जात जा आणि संध्याकाळी परत ये. अगदी हवे तितके दिवस कार आणि ड्रायव्हर तुझ्या दीमतीला, मग तर झाल.

आता काय बोलणार ? बोलणच खुंटल. ओके म्हणण्या शिवाय दूसरा काही ऑप्शनच नव्हता. दुसऱ्या दिवशी आम्ही निघालो तर आईच म्हणाल्या

हे काय तुझी बॅग कुठाय ? विसरलीस का काय ? जा पटकन घेऊन ये. आठ दिवस काय एकाच ड्रेस वर राहणार आहेस का ?

अहो आई, मी पण संध्याकाळीच परत येणार आहे.

अरे नितीन राहू दे तिला चार दिवस. तू कशाला अडवतो आहेस तिला.

मी नाही. मी तर म्हंटल तिला की रहा आठ दिवस, आराम कर, तर तीच म्हणाली की मैत्रिणी नसल्यामुळे तिथे तिला करमत नाही. म्हणून ती पण संध्याकाळी माझ्या बरोबर वापस येईन म्हणून.

अं ? अस म्हणाली ती ? माझा नाही विश्वास बसत, मला आपल वाटल की माहेरी जातेय तर राहील चार दिवस. पण ठीक आहे. तू आणि तुझी बायको! ठरवा तुम्हीच काय ते.

आईंच्या बोलण्यामुळे माझ्या मनात थोडी आशा निर्माण झाली होती. पण पाण्यावरच्या लाटे सारखीच लगेच विरूनही गेली. औरंगाबादच्या वाटेवर असतांना नितीन म्हणाला निकिता अग तू थोडा वेळ जरी नजरेआड झाली की माझा जीव कासावीस होतो. नितीनची पण ना कमाल आहे ! त्याला एवढस सुद्धा प्रेमाने बोलता  येत नाही. रुक्ष आणि सरळ सोट. इंजीनीरिंग कंपनी आहे, हा पण इंजीनियर, rough, कामात हुशार. माणसांवर उत्तम वचक. सगळ ठीक आहे. जस कामात हवं तस. पण माझ काय ? पण आता मला पण सवय झाली. त्याच अस बोलणच प्रेमाचं असतं हे मला समजून आलंय. त्याच्या बोलण्यावर मी नुसतच हसून त्यांच्याकडे पाहिल आणि त्याच्या हातावर हात ठेवला. तेवढ्याने सुद्धा त्याचा चेहरा फुलला. पुढचा प्रवास छानच झाला. तो त्याच्या नवीन प्रोजेक्ट बद्दल भरभरून बोलत होता. मी पण लक्षपूर्वक ऐकत होते. मला पण आईंसारख updated राहायलाच हवं. मध्ये नगर जवळ चहा साठी थांबलो. नितीन अखंड बोलत होता. नवीन प्रोजेक्ट च प्लॅनिंग, कामाची दिशा, time frame, किती वेळात पूर्ण करायच, कस करायच, नफा, खर्च सगळ जणू काही त्याच्या मेंदू मधे पूर्ण आराखडा तयारच होता. मी कौतुकाने बघत होते. नितीन handsome होताच पण आत्ता च तेज काही वेगळच होत.

औरंगाबादला पोचलो तेंव्हा नऊ वाजले होते. मला सोडून नितीन लगेच निघाला. मामा घरी नव्हते बाजारात गेले होते. आता जावई येणार म्हंटल्यावर बरच काही काही आणायला गेले असतील. मामी म्हणाल्या सुद्धा अरे निदान चहा तरी घेऊन जा. पण हा म्हणाला की आत्ता उशीर झाला आहे. संध्याकाळी आल्यावर घेईन. आणि तो निघाला सुद्धा. कार्तिकला फोन केला तर तो कॉलेज मधून चार वाजता फ्री होणार होता. दुपारच जेवण झाल्यावर मामा, मामी, आणि मी तूफान गप्पा, वेळ कसा गेला ते कळलंच नाही. साडे तीन वाजता मामीनी चहा केला आणि मी

निघाले. कार्तिकनी कॉलेज मध्येच lecturership पत्करली होती. त्याला ते आवश्यकच होत. भेटल्यावर कळल की त्यानी एक टू बेडरूम चा फ्लॅट भाड्याने घेतला होता आणि गावी असलेल्या आई बाबांना आणि बहिणीला पण आणल होत. त्याला धाकटी बहीण होती हे मला माहीत नव्हत.

कधी बोलला नाहीस रे की तुला धाकटी बहीण आहे म्हणून ?

अग आपल्या बोलण्यात कधी विषयच निघाला नाही आणि आत्ता ती कुठे दहावीत गेली आहे. त्याच्यामुळे कधी संभाषणात आल नाही. इतके दिवस बाबा गावी शेती करत होते. आता झेपत नाही त्यांना. पुन्हा मजूर मिळत नाहीत. फार अडवणूक करतात. वेळेवर नांगरणी, पेरणी झाली नाही किंवा कापणी झाली नाही तर नुकसान ठरलेल. कधी पाऊस पडत नाही, पेरणी वाया जाते. दुबार करावी लागते, कधी पीक कापणी ला तयार असत पण त्या वेळेला सर्वांनाच मजुरांची गरज असते. अश्या वेळेला अवकाळी पाऊस आला तर सर्व उभ पीक नष्ट होत. नुकसानच नुकसान. कोरडवाहू शेतीची अशी सगळी कथा आहे. वर मला गावी जाण शक्य नाही. म्हणून शेती विकायचा विचार आहे. आत्ता सध्यापुरती बटईने  दिलेली आहे. बघू पुढच पुढे. बर ते सोड तू सध्या काय करते आहेस काहीतरी क्रिएटिव करते आहेस की नाही ?

अरे काही करायचा विचार यायच्या आधीच ऑपरेशनला सामोरं जावं लागल. मग चार सहा महीने कोणी बोलूच दिल नाही. पण आता विचार करते आहे. काय करू ? तू एवढा हुशार, सुचव न काही.

हं मला अस वाटत की तुमची मोठी कंपनी आहे तर तिथेच जॉइन कर म्हणजे कंपनीला घरचा विश्वासातला माणूस मिळेल. आणि तुला पण हळू हळू कामातल्या खाचा खोंचा कळायला लागतील. तू हुशार आहेस, तुझ्यात spark आहे. अस काही तरी innovative करून दाखव की कंपनीच्या व्यवहारात तुझ काय contribution आहे ते तुला आणि इतरांना पण कळेल.

अरे तुला माहीत नाही पण कंपनी २० वर्ष जुनी आहे. आणि व्याप खूप मोठा आहे. सगळा कारभार सेट आहे. मी इंजीनियर नाही आणि सर्वच बाबतीत अननुभवी, तू म्हणतो आहेस ते ऐकायला छान वाटतय पण कस शक्य आहे, बाबा आणि नितीन मला अशी लुडबूड करू देतील का ? दुसरं म्हणजे तिथे बरेच अनुभवी लोक आहेत. वयाने मोठे आहेत. नितीन सुद्धा त्यांच ऐकतो. त्यांच्या कामात ढवळा ढवळ करत नाही. छान चाललंय की सगळं. नकोच. पुन्हा सगळे म्हणतील की मालकाची बायको आली आयत्या बिळावर. नितीनलाही आवडणार नाही माझ्या चुका कोणी काढल्या तर, किंवा कोणी कामावरून माझी चेष्टा केली तर. आणि खरं सांगायच झालं तर, इतर वेळेला जरी तो  प्रश्नांना शांतपणे मार्गी लावत असला तरी माझ्या बाबतीत तो फार लवकर अपसेट होतो. नको अस नकोच.

अग पण नितीन सुद्धा मालकांचा मुलगा म्हणून डायरेक्ट रुजू झालाच की. मग तुला काय हरकत आहे ?

अरे नितीनची गोष्ट वेगळी आहे. तो खूप हुशार आहे, शार्प आहे, IIT चा इंजीनियर आहे. अहमदाबाद चा MBA आहे. झालच तर इंग्लंड वरुन  BUSINESS MANAGEMENT चा डिप्लोमा पण आहे. आणि सर्वात महत्वाच म्हणजे लहानपणापासून बाबांना पाहतो आहे. अरे बाळकडू नावाची काही चीज असते की नाही ? तू दुसरं काही तरी सुचव जे मला करायला सोपं असेल. आणि ज्याच्यात मला CONFIDENCE येईल. मला कोणी हसणार नाही. आणि नितीनची मान खाली जाणार नाही. चांगला आपुलकीचा सुखी संसार चालला आहे. त्यात खिळ नको. आमच्या घरात महाभारत नको. तू सुचव ना दुसरं काही तरी. थोडा वेळ तसाच गेला. कुणीच काही बोललं नाही.

तू अस कर आधी मॅनेजमेंट आणि व्यवस्थापन यांचे short कोर्स असतात. ते जॉइन कर. साधारण वर्ष सहा महिन्यांचे असतात. वर्षभरानंतर तुला बऱ्याच गोष्टी कळायला लागतील. त्यानंतर accounts चे क्लासेस लाव. ते पण तसेच असतील. तुला balance sheets, आणि p & L account. टॅक्सेशन वगैरे समजायला लागेल. वर्ष दीड वर्षात बऱ्यापैकी ज्ञान वाढेल. मग ट्रेनी म्हणून तू कंपनी जॉइन कर. नितीन ला सांग की मला कोणतीही सूट सवलत नकोय. इतर ट्रेनी सारखीच वागणूक मिळावी. मग कोणी काही म्हणणार नाहीत. तुझ्याशी cooperate करतील. उलट तुला सन्मानाची वागणूक मिळेल. मालकांची बायको असूनही साध्या कर्मचाऱ्याप्रमाणे काम करते आहेस हे पाहून अत्यंत आदराने तुझ्याकडे बघातील, काही काळानंतर तूच त्यांची बॉस असणार आहेस हे सुद्धा सहज स्वीकारल्या जाईल. आणि तुझ्या पासून कोणतीही माहिती लपवून ठेवणार नाहीत. तुझा प्रत्येक शब्द झेलल्या जाईल, तुझ्याशी जवळीक साधण्याचाही सगळ्यांचा प्रयत्न असेल.  कोणाला जवळ येऊ द्यायच आणि कोणाला जरा दूरच ठेवायच हे पण कळायला लागेल .ह्याच्यात वेळ जाईल पण हाच प्रॉपर मार्ग आहे. आता याच्यापुढच्या पायऱ्या भराभर कशा चढायच्या ते तुझ्या हुषारीवर आणि skill वर अवलंबून असेल. दोन तीन वर्ष जातील पण काम पक्क होईल. तू हुशार आहेस, काही वर्षांतच कंपनी ची आधारस्तंभ होशील ह्याची मला खात्री आहे. बघ. विचार कर.

कार्तिक is great. विचार ठरला, अगदी पक्का. कार्तिक अरे तू तर केमिस्ट्रि चा विद्यार्थी मग हे ज्ञान कुठून आणल ?

मी खूप वाचन करतो. जे जे मिळेल ते वाचतो. माहिती मिळते. ज्ञान वाढतं, नेहमीच काही परीक्षेचा अभ्यास करायचा नसतो. तू पण वाचायला सुरवात कर. तुला आवडत नाही हे मला माहीत आहे पण स्वत:ला ही सवय लाव. बहुश्रुत होशील. आणि विविध प्रकारची माहिती असल्यामुळे कुठल्याही थरात सहज मिसळून जाशील. असे बरेच फायदे आहेत वाचनाचे. आवड जर नसेल तर हे कष्टाच काम आहे. यांची मनाला सवय लावावी लागते. पण खूप फायदा होतो. करून बघ.

आता संध्याकाळ होत आली होती. आम्ही एकमेकांना गुड नाइट करून निघालो.

घरी पोचले तेंव्हा नितीन यायचाच होता. मामीला खूप प्रश्न विचारायचे होते मला. थोडक्यात मी सुखी आहे हे त्यांना जाणून घ्यायच होत. त्यांच समाधान केल. त्यांची काळजी मिटली. नितीन आला, मला म्हणाला चला निघूया. मामांनी फार आग्रह केला की निदान आजच्या दिवस थांबून जा म्हणून. पण नितीननी कामाची सबब पुढे केली. शेवटी जेवून जायला तयार झाला. जेवतांना मामा आणि नितीन बरच बोलत होते. पुण्याला पोचायला आम्हाला रात्रीचा एक वाजला. पण नितीन खुशीत होता. एक तर नवीन काम मिळण्याचे chances दिसत होते. आणि दुसरं म्हणजे मी राहण्याचा हट्ट केला नाही. तो खुश तर मी खुश.

दुसऱ्या दिवशी नितीन आणि बाबा ऑफिस ला गेल्यावर माझी शोध मोहीम सुरू झाली. बराच रिसर्च केल्यावर एका  क्लासचे डिटेल्स समाधानकारक वाटले. आईंना सांगितल की नुसत घरी बसण्यापेक्षा काही तरी शिकाव अस वाटतंय म्हणून क्लाससबद्दल जी काही माहिती गोळा केली होती ती तपशीलवार त्यांना सांगितली आणि त्यांनी मान डोलावून होकार दिल्यावर मी लगेच बाहेर पडले. आणि तो क्लास लाऊन टाकला. दोन दिवसांनीच बॅच सुरू होणार होती. आईंना आल्यावर  सांगितल की क्लास लावला. दुपारी बारा ते तीन अशी वेळ आहे. तर म्हणाल्या की बरच झाल. ज्ञान केंव्हाही घेतल तरी वाया जात नाही. उत्तम. आणि तुझाही वेळ सत्कारणी लागेल.

मला अस वाटल होत की जेवणाच्या टेबलावर हा विषय निघेल. पण नितीन आणि बाबा नवीन कामाच्या रूपरेषा आणि ते वेळेत कस पूर्ण होईल यावरच बोलत होते. आम्हा दोघींना मध्ये बोलायचं काहीच कारण नव्हत. आम्ही शांतपणे जेवत होतो. काय हव नको तेवढ बघत होतो. जेवणं आटोपली, थोडा वेळ टीव्हीवर मालिका बघू म्हंटल तर या दोघांच जोरजोरात डिसकशन. मालिका पण गेल्या. शेवटी मला झोप यायला लागली. दुपारची डुलकी काढता आली नव्हती. मी एक्जिट घेतली. बेडरूम मध्ये जाऊन पडले. झोप येतच होती. मला झोप लागे पर्यन्त तरी  नितीन झोपायला आला नव्हता. आमचा क्लास सुरू झाला. अजूनही नितीनशी बोलण झालच नव्हत. तो त्यांच्या कामात इतका व्यस्त होता की त्याला माझ्याकडे

सुद्धा पाहायला फुरसत नव्हती. आईंशी बोलले तर त्या म्हणाल्या की राहू दे आत्ता तो कामाच्या खूप गडबडीत आहे. नंतर थोडा मोकळा झाला की बघू. तू तुझा क्लास चालू ठेव.

क्लास मध्ये पहिल्याच तासाला अकॅडेमी चे प्राचार्य आलेत. ते म्हणाले की तुमचा अभ्यासक्रम सुरू व्हायच्या अगोदर मी जरा १० मिनिटे बोलणार आहे. इथे तुम्हाला administration म्हणजे व्यवस्थापन हा विषय शिकवला जाणार आहे. व्यवस्थापकीय अधिकाऱ्याच काम नेमक काय असत ? हा अधिकारी त्या त्या ऑफिस किंवा कंपनी चा कुटुंब प्रमुखच असतो. म्हणजे आपले वडील कुटुंब प्रमुख असतात. ते काय करतात तर सगळ्यांची काळजी वाहतात. कोणाला काय जरूर आहे हे त्यांना बरोबर कळत. कोणाची काय इच्छा आहे आणि आपण काय देवू शकतो यांचा ताळमेळ घालून निर्णय घेतो. कोणाची अव्वाच्या सव्वा मागणी असेल तर समजाऊन सांगतात, नाहीच ऐकल तर वाडीलकीचा अधिकार वापरतात. ते अस का करतात तर कुटुंबाच गाड सुरळीत चालाव म्हणून. ह्या अधिकाऱ्यांची पण हीच कर्तव्य असतात. एक म्हणजे कंपनी सुरळीत चालावी जेणेकरून सर्व कामं वेळच्या वेळी व्हावीत. सगळ्यांच्या सोबत सुसंवाद साधायचा म्हणजे त्यांच्या बद्दलची सर्व माहिती जाणून घ्यायची. लोकांच्या अडचणी समजून घ्यायच्या आणि त्यातून मार्ग काढायला त्यांची मदत करायची. कर्मांचारी जर आनंदात असेल तर कामात तो कुचराई करणार नाही. कंपनी ची कामे वेळच्या वेळी झाली तर व्यापार वाढेल प्रॉफिट वाढेल आणि त्याचा सर्वांनाच फायदाच होईल. त्यांना तुमच्या बद्दल आपलेपणा वाटला पाहिजे पण त्याचबरोबर तुमचा धाकही वाटला पाहिजे. एक गोष्ट महत्वाची अशी की प्रेमानी,गोड बोलून ९० टक्के कामे होतात. तेंव्हा आवश्यक तिथेच अधिकाराचा वापर करा. धन्यवाद.

तीन महिन्याच्या कोर्स चा सारांश सरांनी १० मिनिटांत सांगितला. आता शिकायचा तो विषयाचा तपशीलवार अभ्यास. कोर्स ची कल्पना बरीचशी आली होती. करू शकेन असा आत्मविश्वास पण वाटला.

मग पुढचे अडीच महीने, स्टाफ लिस्टिंग, मस्टर रोल, पे रजिस्टर, लीव रजिस्टर, आणि त्यांचे सविस्तर तपशील, प्राथमिक उपचार बॉक्स आणि सेवा. आपत्कालीन सेवा, सर्व साधारण व्यवस्थापन अश्या बऱ्याच गोष्टी शिकवल्या. नंतर चे १५ दिवस स्टाफ मधल्या व्यक्तींचे वेगवेगळे स्वभाव आणि त्यांच्याबरोबर संवाद कसा साधायचा, आपल्याला हवी असलेली माहिती त्या व्यक्तीला ना दुखवता कशी काढून घ्यायची, आणि त्या माहितीच्या आधारे रजिस्टर कसं भरायच आणि भरतांना माहितीच वर्गीकरण कसं करायच. आणि सगळ्यात शेवटी माहितीच विश्लेषण कसं करायच हे सर्व शिकवल. आणि ह्याच्यासाठी एक मोठ्या कंपनी मधून निवृत्त झालेले H R MANAGER आणि कॉलेज मधले मानसशास्त्राचे वरिष्ठ प्राध्यापक यायचे. खरं म्हणजे १२ ते तीन अशी क्लास ची वेळ सांगितली होती. पण दुसऱ्याच दिवसापासून वेळ बदलून ती ११ ते पाच करण्यात आली. शिकवण्याची पद्धत इतकी छान होती की आम्हाला वेळेच ओझ कधी जाणवलच नाही. तीन महिन्यातच आमच ज्ञान खूप वाढून गेलं, क्लास  संपला . आता प्रॅक्टिकल. त्याच्यासाठी पांच कंपन्या तयार होत्या. आमच्या ग्रुपची पाचा मधे वाटणी झाली. माझ्या वाट्याला चंदन इंजीनीरिंग ही कंपनी आली. म्हणजे आमचीच की. मला तर प्रश्नच पडला की काय करावं शेवटी ठरवल की आईंनाच विचाराव. आईंशी बोलल्यावर लक्षात आलं की बाबांचा रघुवीर आणि नितीनचा पंडित ह्या दोन ड्रायव्हर शिवाय कंपनीत कोणीच मला ओळखत नाही. मग आईच म्हणाल्या की तू संध्याकाळच चहा पाणी बघ मी रघुवीर आणि पंडित शी बोलते. तू मुळीच काळजी करू नको. उद्या जा. पण  miss राजे म्हणून जा. चिटणीस आडनाव लावू नको. झालं. प्रश्न मिटला.

पण आई ह्या दोघांना पण कळायला नको.

नाही कळणार. तू सांगशील तेंव्हाच कळेल मग तर झालं ?

आमच दुसऱ्या दिवसापासून प्रॅक्टिकल ट्रेनिंग सुरू झालं.

क्रमश:..........

दिलीप भिडे पुणे

मो :9284623729

[email protected]

जर माझं लेखन आवडलं असेल तर जरूर शेअर करा, फॉलो करा.

 

 

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..
ईरा वाचनाचा आनंद घ्या आता app मधून, आजच download करा. Download App Now
Circle Image

DILIP BHIDE

Retired

Electrical Engineer. And Factory Owner Now Retired