Sep 28, 2020
स्पर्धा

फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 4

Read Later
फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 4

फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 4

अमेय आणि  चंचल दोघेही खूष असतात , अमेय बसमध्ये बसल्यावर तिच्या बरोबर घालवलेल्या सगळ्या क्षणांना मनाच्या एका कप्प्यात साठवून ठेवतो ,दमलेला असल्यामुळे त्याला कधी झोप लागते त्यालाही कळत नाही.

चंचल रूमवर पोहोचल्यावर तिच्या मैत्रिणी त्याच खूपच कौतुक करत असतात ,हे ऐकून तिला आनंद व्हायला हवा होता ,पण तो होत नव्हता . कारण कुठे तरी जळण्याचा वास येत होता.

त्यांनी सगळ्यांनी तिला एका ठिकाणी बसवून विचारलं,कुठे गेलेलात आणि काय काय केलंं

चंचल-असं प्राईवेट काही विचारायच्ं नसतं 

रेखा- ओह,म्हणजे न सांगण्यासारखं काही केलं का

चंचल-तुझं डोकं तर भलतीकडेच चालतं ,सांगते 

मग तिने सांगितल ,तेव्हा सगळ्यांच समाधान झाले.

चंचल सांगत असताना ती परत ते क्षण जगत होती आणि मनातल्या मनात हसत होती.

रेखा-खूष आहेस ना,मग झालं तर,तू आनंदी आहेस यातच सगळं आलं ,चला जेवायला जाऊ.

जेवून आल्यावर तिचा मेसेज टोन वाजला ,तिने पाहीलं तर त्याचाच होता ,पोहोचल्याचा.

तिने ओके लिहिल आणि परत फोन हातात घेतला 

चंचल-थैंक्स फॉर एव्हरी थिंग ऐण्ड फॉर फीलिंग मी सो स्पेशल 

अमेय-बस एवढचं

चंचल- मग ,अजून काय 

अमेय- मला तीन शब्द तुझ्याकडून ऐकायला आवडतील

चंचल- 143

अमेय-हे काय आहे

चंचल- जे तुला ऐकायचं आहे ना ते

अमेय- मला नाही समजलं

चंचल-कोड वर्ड आहे ,शोधा म्हणजे सापडेल ,बेस्ट लक,गुड नाईट

अमेय-गुड नाईट 

चंचल गालातल्या गालात हसत झोपते आणि अमेय विचार करत करत झोपतो.

 

-------------------------------------------------

 

दुस-या दिवशी सकाळी असचं ऑफिस मध्ये बसलेलं असताना तो त्याचा मित्र सागरला विचारतो- 143 म्हणजे काय?

सागर-तूला सकाळी सकाळी काय चेष्टा सुचलीय रे

अमेय-आता ह्यात चेष्टा करण्या सारखं काय आहे 

सागर-खरचं माहित नाही तुला

अमेय-अरे खरचं, देवा शपथ

सागर- एक मुलगी मुलाला म्हणते किंवा मुलगा मुलीला म्हणतो 

अमेय - ते माहित आहे रे ,पण कशाचा कोड वर्ड आहे

सागर- तुला खरचं माहित नाही,की माझी खेचतो आहे,सकाळी दुसरं कुणी भेटलं नाही का खेचायला

अमेय-आता सांगतो का नाही ,का देऊ एक ठेऊन

सागर-अरे जे एकमेकांच्या प्रेमात असतात ना ते बोलतात

अमेय- ते माहित आहे रे

सागर-तुला सगळचं माहित आहे मग काय माहित नाही

अमेय-143 कोडवर्ड चा अर्थ

सागर - काय अमेय ,कोण बोललं तुला 143

अमेय- अरे ,तुझी होणारी वहिनी

सागर-ओह, I love you, यात किती अक्षरं आहेत 143,समजलं का आता तरी

अमेय-हो का ,मी अशा दृष्टीने विचार नव्हता केला ,त्यामुळे नाही कळाल्ं, फर्स्ट टाइम आहे ना

सागर-सगळ्यांच फर्स्ट टाइमच असते 

अमेय- नाही रे ,काही काही पोरं लई पोरींना फिरवतात ,मग त्यांच सांग की आता

सागर-बरं बाबा ,तुझं म्हणणं खरं 

अमेय लगेच मोबाईल वर मेसेज टाकतो -143  टू 

ती मेसेज बघते आणि हसत मनातल्या मनात म्हणते,कळला वाटतं अर्थ

 

--------------------------------------

 

रोज दोघे एकमेकांशी बोलत असतात ,फोन नाही केला तर एकमेकांना चैन पडत नसे.असेच दिवस जात असतात,त्यांच्या लग्नाची तारीख फिक्स होते ,चंचलही जॉब सोडून आई वडिलांकडे राहायला जाते,आई आता तिला वेगवेगळे पदार्थ बनवायला शिकवत असते आणि तीही मन लावून शिकत असते. लग्नाच्या खरेदी साठी ती मुंबईला येणार असेही ठरलेले असते.तिचा मामा गावाला त्यांच्या घरी सगळी तयारी झाली व्यवस्थित चालू आहे की नाही हे पाहायला जातात.

जेवण वैगेरे झाल्यावर मुंबईला टु व्हीलर वर परत निघतात , चंचलची आई सांगते ,पोहोचल्यावर फोन कर, व्यवस्थित जा .

ते निघतात पण दैवाचा प्रहार वेगळाच असतो,त्यांची काहीही चूक नसताना मागून भरधाव वेगाने एक ट्रक येतो आणि त्यांना धडक मारून पुढे जातो,ते ट्रक बरोबर फरपटतात ,तो ट्रक ड्राईवर घाबरलेला असतो ,त्यामुळे तसाच तो पुढे निघून जातो.

ते जवळ जवळ अर्धा तास तिथे बेशुद्ध अवस्थेत पडलेले असतात पण मदतीला कुणीच धावून येत नाही.

काही वेळाने एक डॉक्टर त्यांच्या गाडीतून प्रवास करत होते ,त्यांनी हात हातात घेऊन बघितला,अजून जीव होता ,त्यांनी लगेच स्वत:च्या गाडीतून दवाखान्यात नेलं,पण ते त्यांना वाचवू शकले नाही ,कारण मेंदू मध्ये खूप रक्तस्त्राव झाला होता ,वेळेत ट्रिटमेंट मिळाली असती तर कदाचित वाचले असते.

त्यांचा मोबाईल त्यांच्या खिशात भेटला होता ,त्यावरून डॉक्टरांनी माहिती दिली. अमेयला जेव्हा कळलं तेव्हा तो ताबडतोब तिथे पोहोचला. मामांच्या छोट्या भावाला,सगळं अचानक झाल्याने ,काहीच सुचत नव्हतं. अमेयने हॉस्पिटलच्या सगळ्या फॉर्मलीटीज पूर्ण केल्या ,त्याने निघताना मित्राकडून थोडे पैसे आणले होते ,ते त्याने अम्बुलंस वाल्यांना दिले.

देवाचे आभार मानले,तेवढी बुद्धी दिल्या बद्दल,कारण अशा परिस्थितीत तो कोणाकडे कसे पैसे मागणार होता . सगळेच कोलमडून गेले होते. 

चंचल खूप रडत होती,त्यालाही खूप वाईट वाटतं होतं ,पण पुरुषांना खंबीरपणा दाखवावा लागतो. अमेयच्या आईने निघताना चंचल आणि तिच्या आईची भेट घेतली. दोघी एकमेकींच्या गळ्यात पडून रडत होत्या ,चंचलची आई म्हणत होती,आपल्या पोरांची लग्न जमवून स्वत: मात्र गेला निघून,असं बोलल्यावर अमेयच्या आईलाही रडू आवरलं नाही.

नंतर दोघींनीही  स्वत:ला सावरलं, चंचललाही अमेयच्या आईने समजावलं ,तिच्या मामीला भेटायला गेले तर ती बोलण्याच्या मनस्थितीत नव्हती.

अमेय त्याच्या आईबाबांना घेऊन मुंबईला निघाला, पोहोचल्याचा तिला फोन केला ,तेव्हा तिला समजून सांगितले आणि म्हणाला,सगळयां समोर कसं बोलावं ते कळेना,पण मी नेहमी तुझ्या बरोबर आहे,हे लक्षात ठेव.त्याच्या या वाक्यानी तिला खूप बरं वाटलं होतं.

--------------------------------------------

दशक्रियेला अमेयच्या घरचे सगळेच गेले होते. सगळ्या पाहुण्यांनी अमेयचे त्याने वेळेला जी मदत केली त्याबद्दल खूप कौतुक केले,चंचलच्या आईवडिलांना सगळे म्हणत होते ,छान जावई मिळाला आणि प्रत्येकाला तिचे आईवडील तेच सांगत होते की मामांनीच लग्न जमवल्ं. अमेयने पुढाकार घेऊन  पाच लाख रुपये जमा केले होते ,जे चंचलच्या मामांच्या मुलींच्या नावावर जमा केले,त्या दोघीही तशा लहानच होत्या ,त्यांना तेवढीच मदत आणि त्या मामींना मामांच्या जागी नोकरी लागावी म्हणून धडपडही केली ,पण त्याला यश आले नाही ,त्यांचे शिक्षण पूर्ण झालं नव्हतं आणि पूर्ण करण्यासाठी ते लोक वेळ द्यायला तयार नव्हते. इथे मामांच्या नावे जो रूम होता ,त्याचे लोन पॉलिसी मुळे देऊन टाकले,इथला रूम भाड्याने दिला आणि त्यांनी गावाला एका पतपेढी मध्ये कामाला सुरुवात केली.

या सगळ्या प्रकारात चंचलच्या माहेरच्यांना त्याने जी मदत केली होती,त्याने सर्व भारावून गेले होते आणि लग्नाआधीच तो सगळ्यांचा लाडका जावई बापू झाला होता. चंचलला हे पाहून,आपली निवड चुकली नाही याचा सार्थ अभिमान वाटत होता,ती त्याचे एक एक गुण पाहून तिच्या नकळत  त्याच्या प्रेमात पडतं चालली होती. 

क्रमश:

रुपाली थोरात 

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat