Sep 28, 2020
स्पर्धा

फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 11

Read Later
फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 11

फुलले रे क्षण माझे फुलले रे-भाग 11

मुंबईला जायचे म्हणजे माळ्शेज घाटातून जावे लागे ,ती नागमोडी वळणे घेत गाडी अमेय चालवत होता,बाजूला त्याचे वडील आणि मागे चंचल,आई ,बहिणीचा मुलगा असे बसले होते . चंचल बाहेर पाहत निसर्ग सौंदर्याचा आस्वाद घेत होती. अमेय मधून मधून मिरर मधून तिच्या कडे पाहत होता ,पण तिचे लक्ष नव्हते. घाटात एका छान पॉईंटवर गाडी थांबवली,  सगळे बाहेर उतरले , सगळ्यांचे फोटो सेशन झाले आणि गाडी परत निघाली. आता गाडी घाट संपल्यावर चहा आणि नाष्टा करायला थांबली सगळे थोडे रिलैक्स होऊन आले.

      आता कुठे न थांबता घरी, चंचलच्या मनात विचार आला की कसे असेल घर ,तिला एवढंच माहित होतं मामा सारखी रूम आहे . मामाची रूम म्हणजे किचन आणि हॉल,चंचल आता किचन मध्ये झोपायची सवय लावा,हे काही गाव नाही की जिथे मोठे,मोठे रूम असतील. तिने तिच्या मनाची तयारी करायला सुरुवात केली होती. शेवटी घर हे माणसांनी बनते ,घरातल्या भिंतींनी नाही.इतक्यात अमेयचा फोन वाजला ,तर ती तिच्या तंद्रीतून बाहेर आली ,त्याने आईला सांगितलं ,ताईचा फोन होता कुठे आलात म्हणून विचारत होती .तिने जेवण बनवून ठेवलं आहे, अमेयची मोठी बहिण तिथे जवळच राहत होती.

---------------------------------------------

गाडी थांबली ,तसं अमेयची आई म्हणाली,चला उतरा,आलं आपलं घर .

तसं चंचल त्यांच्याकडे पाहत राहिली,त्या आपलं म्हटल्या म्हणजे माझं ही घर.

ती उतरली,साडी जरा व्यवस्थित केली आणि विचार केला की,एखाद्या दोन पिशव्या हातात घेऊ ,तर अमेय म्हणाला राहू दे,नंतर नेऊ आणि तिच्याकडे बघून मिश्किलपणे हसला. तिला काही समजले नाही. तिथे सगळ्या चाळी होत्या ,सगळ्या एक सारख्या दिसत होत्या ,सगळीकडे नुसत्या गल्ल्या,मला तर कळणारच नाही ,कुठे घर आहे . तिची द्विधा मनस्थिती अमेयने हेरली आणि तिला म्हणाला,होईल हळू हळू सवय.

अमेय तिला म्हणाला चल.तसं ती त्याच्या पाठून चालू लागली .

तो एका गल्लीच्या तोंडाशी जाऊन थांबला ,तसं तीही थांबली.

त्या गल्लीत फुलं टाकली होती आणि दहा बारा बायका आरतीचं ताट घेऊन उभ्या होत्या,त्यात तिची मोठी नणंदही होती ,तिचा भाचा छोटी ढोलकी वाजवत होता ,सगळ्या बायकांनी दोघांनाही ओवाळले ,मग ते दोघे पुढे आणि सगळ्या त्यांच्या मागून फुलं टाकत चालल्या होत्या,थोडं पुढं गेल्यावर छान रांगोळी काढली होती,त्यात लिहिलं होतं,वेळकम टू युवर स्वीट होम , आता तिला दरवाजात थांबवलं आणि दोघांना बोलले नाव घ्या. 

चंचल -  संध्याकाळच्या वेळी देवासमोर लावते फुलवात,

            नेहमीच राहणार आहे तुम्हा सर्वांच्या सानिध्यात,

             अमेयरावांच्या साथीने करते संसारास सुरुवात.

अमेय- चंचल 

तसे सगळे अमेयला बोलतात तिने बघ किती छान नाव घेतले नाहीतर तू ,घे नाव त्याशिवाय सोडणार नाही.

तसं अमेय तिच्याकडे पाहतो.

अमेय - नाव घ्या ,नाव घ्या, नावाची काय बिशात,

           चंचलच आहे माझ्या खिशात.

तसं गर्दीतून कुणी तरी ओरडतं,अरे खिशात नाही बसणार 

तसे सगळे हसायला लागतात. तसं अमेयची बहिण बोलते , अरे शांतता घ्या,अजून गृह प्रवेश बाकी आहे . ती तांदळाने भरलेला तांब्या ठेवलेला असतो ,तिला चंचल हळूच पायाने ढकलते, अमेयचा मित्र गोळा करायला लागतो ,तसं सगळे धपाटे मारतात . कुंकवाच पाणी येत परातीत ,त्यासमोर पांढरा रंगाचा रुमाल अंथरलेला असतो ,तिची नणंद सांगते ,यात पाय ठेवून मग रुमालावर पाय ठेव . ती तसं करते ,मग तिची नणंद तो रुमाल आईकडे देत म्हणते ,घ्या तुमच्या लक्ष्मीची पावले. तसं तिची आई हातात घेत पाया पडते आणि ठेवून देते .

अमेयची आई दोघांना म्हणते,लांबूनच दर्शन घ्या . किचनमधे जातात तर तिथे नाष्टा देण्यासाठी सगळी तयारी केलेली असते, तसं चंचल म्हणते,मी मदत करू का.

तिची नणंद म्हणते ,तू बाहेरच बस ,आम्ही आणतो आणि त्या दोघी तिघी मिळून नाष्टा भरायला सुरुवात करतात .

चंचल मनातल्या मनात विचार करते ,बाप रे म्हणजे पाळी आल्यावर मला बाजुला बसवलं जाणार आणि तेही इतक्या छोट्याशा खोलीत . तितक्यात एक मुलगी येते ,ती तिला विचारते ,वहिनी रांगोळी आवडली का ,मी काढली . वहिनी तुम्हाला पायाच्या ठश्याची कल्पना कशी वाटली माझी होती.

तसं अमेयची आई म्हणते,चंचल इकडे ये इथे बस.

तशी ती त्यांच्या शेजारी जावून बसते ,तसं एक एक जण आत येतो ,त्यांची ओळख आई करुन देत होत्या ,ती मोठ्या असतील तर त्यांच्या पाया पडत होती ,लगेच तिची मोठी नणंद नाष्टयाची प्लेट त्यांच्या हातात देत होती. दोघी तिघींनी तर पाया पडल्यावर पैसे द्यायला लागल्या तसं तिने आईंकडे पाहीलं,तर त्या म्हणाल्या आशिर्वाद म्हणून देतात ,घे,मग तिने घेतले . दोघी तिघींनी गिफ्ट पण आणले होते ,हे सगळं पाहुन चंचलला वेगळेच वाटत होते,तितक्यात त्यांच्या शेजारी राहणा-या काकू आल्या ,त्यांच्या पाया पडल्यावर त्या म्हणाल्या, तुला सगळं वेगळं वाटतय का?

चंचल-नाही छान वाटतय.

काकू-आम्ही जरी वेग वेगळे राहत असलो तरी एकत्र कुटूंबासारखं राहतो आणि या परिवारात येणा-या प्रत्येक सुनेच्ं असचं स्वागत करतो ,आज आम्ही तुझं केलं आहे ,यानंतर तुलाही आमच्यात सामील व्हावं लागेल.

चंचल-हो काकू 

काकू-चला आता सगळे त्यांचा सामानाचा टेम्पो आलाय ,मदत करा जरा 

तसं सगळ्यांच्या मदतीने सामान आत येतं काही वर पोट माळ्यावर ठेवतात काही खाली.

आता सगळं घर सामानाने भरुन गेलं होतं,त्यांनी ते थोडसं बाजूला ठेवलं. अमेयची मोठी बहिण म्हणाली ,आता जेवायला चला आणि नंतर आराम करा ,मी उद्या येते मग लावू सगळं आपण म्हणजे पसारा थोडा कमी होईल.

-------------------------------------------------

तसे सगळेच तिच्या घरी जेवायला जातात ,एक गल्ली सोडून त्यांच घर असतं,छोटं होतं पण सगळं जागच्या जागी असल्याने बरीच जागा होती. सगळे जेवले आणि परत घरी यायच्या वेळी ताई चंचलला म्हणाल्या ,हे बघ हा ड्रेस घेतला आहे तुझ्यासाठी

तशी चंचल म्हणाली,अहो कशाला

ताई-तू पहिल्यांदा माझ्या घरी आलीस ना म्हणून ,आता ड्रेस देते ,तू केस धुतल्यावर ओटी भरेल,बघ आवडला का? 

चंचल उघडून पाहते आणि सांगते ,छान आहे .

ताई- तुझ्या भावानी आणलाय बाई त्यांच्या पसंतीने.

चंचल-दादा छान आहे,मला आवडला

दादा-अगं मन राखण्यासाठी म्हणू  नको ,आवडला नसेल तर दुकानदाराला आधीच बोली केली आहे बदलायची ,त्यामुळे काळजी करु नकोस.

चंचल-नाही हो ,ड्रेस छानच आहे 

अमेय- चला आता ,मला ड्राईव्ह करुन कंटाळा आलाय,कधी एकदा झोपतो असं झालय

सगळे घरी येतात ,थोडी झोपण्या एवढी जागा करतात . अमेय आणि त्याचे बाबा पोट माळ्यावर झोपतात. चंचल आणि आई खाली झोपतात ,सगळेच थकलेले असल्याने सगळ्यांनाच झोप लागते.

-----------------------------------------------

दुस-या दिवशी सकाळी आई उठतात ,आंघोळ करून येतात आणि चहा ठेवत असतात ,तर चंचल उठते आणि त्यांना म्हणते,मला का नाही उठवले .

आई-अगं छान झोप लागली होती तुला ,रात्री झोप लागली का?

चंचल- नवीन जागा आहे ना ,तर थोडी उशीरा झोप लागली 

आई- होईल हळू हळू सवय ,तू घे आंघोळ वगैरे करुन

चंचल- हो 

आई -बाहेरच दार लाव आणि पडदा लावून घे हवं तर 

चंचल-हो चालेल,मी विचारणारच होते तुम्हांला 

आई- ओढणी असणारा ड्रेस आणला असेल तो घातला तरी चालेल ,इथे सगळेच घालतात ,ताई पण तर घालते 

चंचलला हे ऐकून खूप हायसं वाटल्ं ,तिने एक छान ड्रेस काढला ,जो नवरी वर शोभेल .

आई -आज तुला केस धुवायचे असतील ना ,पाठ घासायची असेल तर सांग ,आता आपणच एकमेकींची

चंचल-नाही आई ,आता त्या दिवशीच आईने घासली होती

आई - बरं,इथले बाथरुम थोडे छोटे आहे ,होईल तुला सवय

चंचल केस धुवून टॉवेल गुंडाळून बाहेर येते आणि पुढच्या खोलीत जावून टॉवेलने खाली वाकून केस पुढे घेऊन पुसत असते ,केस झटकून मान वर करते ,तर समोर अमेय उभा असतो. दोघांची नजरानजर होते आणि मनात गाणं सुरु होतं .

हमने तुमको देखा ,तुमने हमको देखा ऐसे ,हम तुम सनम,सातों जनम मिलते रहे हो जैसे .

तितक्यात आई आतून आवाज देते ,अरे तुझा फोनचा अलार्म वाजतोय बघ , अलार्मची रिंगटोन ठेवली आहे ती ,उठ,आता तरी चंचलची आंघोळ झाली ,तू जाऊ शकतो,मघाशी बोलत होता ना प्रेशर आलं आहे म्हणून.

असं बोलल्यावर चंचलला हसू येतं

अमेय-काय एवढ्या मोठ्याने बोलून सगळ्या चाळीला सांगते का,आलोय मी खाली 

असं म्हणून तो पटकन टॉयलेट मध्ये जातो .

आई -अगं तू आंघोळीला गेलेली म्हणून मीच त्याला म्हटलं तू नंतर जा ,नाहीतर तू आल्यावर तो बाहेर आला असता आणि तुझी फजिती झाली असती 

चंचल-आई मी काय करु

आई -पोहे केले मी ,चहा ठेवते असं म्हणून अमेयच्या बाबांना हाक मारते 

सगळ्यांना पोहे आणि चहा घे ,सगळे नाष्टा करतात ,मग पूर्ण  दिवस सामान लावण्यात जातो. दुपारचं जेवणही ताईच करुन आणतात. सगळं सामान लावताना दोघांचा एकमेकांना स्पर्श झाल्यावर दोघेही शहारून जात होते.ताई रात्रीच जेवण ही देणार होत्या ,पण आई बोलल्या नको ,मसाले भात बनवू . सगळ  आवरल्यावर बाबा म्हणाले ,तुम्ही उद्या मार्केट मध्ये जाऊन काही खरेदी करायची असेल तर करुन या 

चंचल-नाही मला काही नको

अमेय तिच्याकडे रागाने बघतो.

बाबा -परवा फिरायला जाणार आहात ना म्हणून

अमेय चंचलच्या आधीच-हो जाऊ

बाबा- अमेय चल आपण जरा बाहेर चक्कर मारुन येऊ 

अमेय-आज चक्क माझ्या बरोबर 

बाबा-काही बोलायचं आहे तुझ्याशी 

अमेय आईकडे पाहतो , आई डोळ्याने सांगते ,जा.

चंचल ते पाहते आणि तिला वाटत माझा नवरा आईच ऐकणारा असेल तर झालं , कारण तिच्या लग्न झालेल्या मैत्रिणींकडून काही किस्से ऐकलेले असतात.

चंचलच्या मनातील भिती खरी होईल का? हे पाहण्यासाठी वाचत रहा,हसत रहा ,आनंदी रहा आणि अभिप्राय देत रहा.

क्रमशः 

रुपाली थोरात 

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat