Sep 28, 2020
कथामालिका

माझा जगावेगळा भाऊ-भाग 3(अंतिम भाग)

Read Later
माझा जगावेगळा भाऊ-भाग 3(अंतिम भाग)

माझा जगावेगळा भाऊ-भाग 3(अंतिम भाग)

दरम्यानच्या काळात मी शिक्षणानिमीत्त सहा वर्ष होस्टेलला होती,मी घरी नसताना प्रत्येक सणाला तो माझी आठवण काढायचा ,त्या दरम्यान वडिलांनी पुन्हा त्याच्यासाठी म्हणून फुलाच्ं दुकान सुरू केलं,तो बिझी व्हायच्या ऐवजी वडीलच बिझी राहायला लागले. घरात राहून तो डोळ्या समोर दिसायचा,मग त्याच कसं होणार ह्या विचाराने टेन्शन येण्यापेक्षा त्यांनी स्वत:ला कामात झोकून दिलं.

दुकानात दोन तीन मूल कामाला ठेवली ,पण ज्याच्यासाठी दुकान टाकले ,तो कधी तरी जायचा आणि शेजारच्या पाणी पुरीच्या  गाडीवरून ओली भेळ खाऊन मात्र यायचा. मग वडिलांची चिड चिड व्हायची. वडिलांनी ते दुकान तसेच चालू ठेवले कारण तीन लोकांना रोजगार मिळत होता आणि वडिलांना दुस-या गोष्टींचा विचार करायला वेळ मिळत नव्हता आणि चिड चिड कमी झाली होती म्हणून आई ही काही बोलत नव्हती.

असेच दिवसां मागून दिवस जात होते , आता तो लग्नाच्या वयाचा झाला होता,आजोबांची खूप इच्छा होती की,त्याच लग्न व्हावं,मग एखादं मूल बाळ झालं की झाला त्याचा संसार,यात वडिलांनी त्यांना एक अट घातली होती की,सगळं खरं सांगायचं  आणि सगळं ऐकल्यावर जे तयार होतील,तिथे लग्न करायचं ,आजोबांनी सगळा तालुका जिल्हा पालथा घातला,पण कोण तयार होईल असं ,सगळी कडून नकार येत होते. एका ठिकाणाहून बघायला बोलवले,वडिलांना थोडी शंका आली,त्यांनी आजू बाजूला चौकशी केली तर कळलं की ,मुलीला पण फिट्स येतात ,म्हणून ते स्थळही नाकारण्यात आलं ,यासाठी नाही की तिला फिट्स येतात तर त्यांनी ही गोष्ट लपवून ठेवली होती याचं वाईट वाटतं होतं आणि आईचं म्हणणं होत एकाला आधीच सांभाळत आहे ,त्यात अजून एक भर कशाला ,नाही लग्न झालं तरी चालेल.

त्यानंतर त्याचा लग्नाचा विषय बंद झाला ,दरम्यान माझे शिक्षण पूर्ण होवून लग्नही झाले ,त्याला आम्ही गेलो की आनंद व्हायचा,मी एकटी गेले की दाजी नाही आले असं विचारायचा.

आमच्या गावात  औरंगाबाद वरून शेती करायला आलेले एक गृहस्थ होते ,ते नेहमी आमच्या घरी यायचे,आम्ही त्यांना मामा म्हणायचो. त्यांनी असच एकदा विषय काढला एक मुलगी आहे ,तिच्या आईची दोन लग्न झाली पण दोन्ही ठिकाणी न नांदता ती आईवडीलांकडे राहते ,तुमच्या घरी सगळं व्यवस्थित आहे,तिला शेतात ही जाण्याची गरज नाही . 

वडील त्यांना म्हणाले , तुम्ही त्यांना सगळी खरी परिस्थिती सांगा ,त्यावर ते हो म्हटले तर आपण जाऊ.

नंतर ते मामा चार पाच दिवसांनी आले आणि म्हणाले ,जाऊ आपण मुलगी पाहायला. दोन तीन दिवसांनी गाडी करुन सगळे मुलगी पाहायला गेले ,मुलगी नाका डोळ्यांत छान होती फक्त कलर आमच्या सगळ्यां पेक्षा थोडा सावळा होता ,असं आईला वाटतं होतं,पण वडिलांना मुलगी चंचल आणि चपळ वाटली ,जर संसार सुखाचा व्हायचा असेल तर निदान एक जण तरी हुशार पाहिजे. आईला वडील म्हणाले,इतके दिवस तू म्हणायची मला काही सून मिळणार नाही ,मग आता स्वत:हून लक्ष्मी घरात आली आहे ,तर नको म्हणू नको.

साध्या पद्धतीने लग्न केलं,त्याचा संसार सुरू झाला,त्यांच्या संसार वेलीवर दोन छान फुलं आली ,दोघीही खूप छान आणि हुशार आहे. वहिनीने छान आमच्या घराला कधी आपलस केलं हे आम्हांला कळलच नाही. सगळं छान सुरु होते आणि एक दिवस भाऊ बाथरूम मध्ये पडला आणि त्याचा खुबा मोडला,

डॉक्टरांच्या प्रयत्नांनी तो वॉकरच्या सहाय्याने चालू लागला,बाकीची गोळ्या औषधं तर चालू आहेच , तो आमच्या बरोबर आहे हेच आमच्या साठी खूप महत्त्वाचं आहे,बाकी कशाची कमी नाही ,पण तो असूनही तो जास्त कुठे जाऊ शकत नाही. त्याच्या मुलींनी आणि बायकोने हे सत्य स्वीकारलं आहे आणि त्या मोठ्या धीराने त्याला साथ देत आयुष्य जगत आहे  याचं खूप कौतुक वाटतं  आणि आईवडील या वयात ही त्याच्या मुलीं साठी खुप धैर्यानं जगत आहे,त्याच्या बायकोच आता मुलींना चांगल्या प्रकारे शिक्षण देणे हेच ध्येय आहे त्यात आम्ही दोघी नेहमी आईवडीलांसोबत तिच्या बरोबर आहोत.

आम्हाला जेवढ्ं शक्य होईल तेवढं सगळे मिळुन बाहेर 

पिकनिकला घेऊन जातो ,कारण आमच्या मनात नेहमी भाऊ असा आहे त्याची अपराधी भावना असते. 

कधी कधी ह्या गोष्टीचे वाईट वाटते की तो जर चांगला असता तर तोही आमच्या बरोबर आला असता ,त्यानेही जगण्याचा आनंद लुटला असता,असेही आम्ही सगळे बाहेर जावून आलो म्हणून तो कधी आमच्यावर रागावत नाही ,उलट पोरींना विचारतो काय काय मजा केली,आमच्या आनंंदात आनंद मानतो, त्यासाठीही मन मोठं असावं लागतं जे त्याच्या कडे आहे.

रक्षाबंधनला आईकडे जाणे शक्य नसते कारण नंदा आमच्या कडे येतात ,तो मग पोरींना विचारणार ,आत्याने राखी पाठवली आहे ती मला बांधा , भाऊबीज मात्र आम्ही सगळे मिळून साजरी करतो ,सगळे एकत्र येतात तर सगळे क्षण मनात साठवून ठेवतो ,जर कुणी काही कामानिमित्त नाही येऊ शकले तर त्यांच्या बद्दल चौकशी करणार, आहे की नाही खरचं माझा भाऊ जगावेगळा,काहीही काम न करणारा,सगळ्यांची विचारपूस करणारा,दुस-यांच्या आनंदात आनंद मानणारा आणि तरीही इतरांपेक्षा वेगळा ,जगावेगळा.

आणि आम्हालाही त्याला भाऊ म्हणवून घेण्याची कधी लाज वाटली नाही कारण सगळ्यांचे भाऊ सारखेच असतात , आम्हाला मात्र  देवाने जगावेगळा दिलाय ,तर त्याचं कौतुकही तितकंच वाटतं.

 

धन्यवाद .

आपल्याला जर ही कथा आवडली असेल तर जरुर कमेंट करा

 

 

रुपाली थोरात 

 

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat