Nov 29, 2020
नारीवादी

पण तो लग्नाला लगेच कसा तयार झाला 

Read Later
पण तो लग्नाला लगेच कसा तयार झाला 

पण तो लग्नाला लगेच कसा तयार झाला 

दिक्षा-अग आई पण तो लग्नाला लगेच कसा तयार झाला,मला असं वाटत होतं ,तो होकार देण्याआधी एकदा तरी भेटेल,माझ्या भूतकाळाविषयी जाणून घेण्याचा प्रयत्न करेल आणि मग निर्णय कळवेल ,मला तर आता शंका यायला लागली आहे,की नक्की कुठं तरी पाणी मुरतय 

आई-अगं एवढं चांगल स्थळ ,त्यांनी होकार कळवला आहे आणि आता मध्येच तुझं हे काय नवीन निघालं.

दिक्षा-अगं  आई माझं दुसरं लग्न आहे ,त्याच पहिलच लग्न आहे ,त्याची आपल्या बायको बद्दल काही स्वप्न असतील ,मला असं कुणाला अंधारात ठेवून लग्न नाही करायचं ,ते म्हणतात ना,चटका लागला की,ताकही फुंकून प्याव्ं ,मी आता स्वत:ला एकदा सावरलं आहे,परत जर माझ्या बरोबर काही चुकीचं झालं तर मी नाही सहन करू शकत,मला होकार देण्याआधी ,एकदा त्याच्याशी बोलायचं आहे,नाहीतर तुम्ही डायरेक्ट नकार कळवा ,मला आता कुणावर विश्वास ठेवायची इच्छाच होत नाही.

बाबा-तू काळजी करु नकोस,मी बोलतो या विषयी त्यांच्या बरोबर,तू त्याच्याशी बोलल्यानंतर तुझा निर्णय सांग ,आम्ही तू हो म्हटल्याशिवाय,होकार कळवणार नाही ,आता तरी खूश,जा फ्रेश होऊन ये ,चहा घेऊ आपण सोबत

दिक्षा फ्रेश व्हायला जाते.

आई-एवढं चांगल स्थळ आणि आता हिने मध्येच हे काय काढलं आणि तुम्ही पण तिला साथ देताय

बाबा-ती जे बोलली ,ते मला पटलं म्हणून मी तिला साथ दिली ,आधीचा अनुभव तुलाही माहितच आहे काय आहे

आई-मला तर ती आठवण ही नकोशी वाटते,किती तडफडत होती ती,नशीब शेजारची लोक चांगली म्हणून, नाहीतर आपण तिला जिवंत पाहू शकलो नसतो ,पण माझी पोरगी खूप धीराची,एवढं सगळं झालेलं असताना,परत जिद्दीने उभी राहिली.

तितक्यात दिक्षा येते , आई तिघांना चहा घेते .

बाबा - मी फोन करून बोलतो त्यांच्याशी ,बघू काय म्हणतात ते

आई-आजच फोन करा 

बाबा फोन लावून बोलतात ,फोन ठेवल्यावर सांगतात ,तो उद्या तुला संध्याकाळी भेटायला तयार आहे ,तू त्याला मेसेज करून कुठे भेटायचं सांग ,तो येईल म्हणाला .

दिक्षा- बरं,मी टाकते त्याला मेसेज

साहिल तिचा वर्ग मित्र ,तिच्या बरोबर तिच्याच क्लासमध्ये होता.चांगले मित्र होते ,पण फ़ायनल इअरला असताना तिचं लग्न ठरलं,त्यानंतर परत भेट नाही झाली.

आणि आता अचानक स्थळाच्या रूपाने त्याला पाहून, ती आश्चर्य चकीत झाली होती,सर्वां समोर त्याच्या आईवडीलांनी काही जुजबी प्रश्न विचारले आणि घरी गेल्यावर लगेच होकारही कळवला ,म्हणून एवढे सगळे प्रश्न तिच्या मनात घोळत होते.

ती साहिलला जिथे भेटायच त्या  केफेचा पत्ता पाठवते ,तो फक्त ओके लिहितो .

ती मनातल्या मनात विचार करत असते ,ह्याला बाकिच्यां सारखं माझा भूतकाळ जाणून घ्यायचा नाही का?

साहिल इकडे विचार करत असतो ,मला माहित आहे ,तुझ्या मनात काय चालले आहे,भेटू उद्या प्रत्यक्षात,तुझ्या सगळ्या शंकाच निरसन करेल.

दिक्षाच्या बाबांनी आधीच त्याला तिच्या मनातील वादळाची कल्पना दिलेली असते ,ते त्याला आधी पासून ओळखत असतात ,कारण त्याने तिला खंबीरपणे उभे राहण्यासाठी, अप्रत्यक्षरित्या खूप मदत केलेली असते ,म्हणून तिच्या बाबांना ही असं वाटत असतं की,त्याच्यापेक्षा चांगला जोडीदार तिला नाही मिळू शकत.

जेव्हा ती पूर्ण कोलमडली होती,तेव्हा त्याने तिच्या बाबांना तिच्या स्वप्नांची आठवण करून द्यायला सांगितली,तसं केल्यावर ती त्या स्वप्नांच्या पाठिमागे लागली,तिने फोटोग्राफीचा कोर्स पूर्ण केला,तिच्या फोटो ग्राफीचे सगळीकडे कौतुक झाले आणि तिला नेशनल लेवल पुरस्कारही मिळाला ,आता ती खूप आनंदी होती आणि तिला असं बघून तोही आनंदी होत होता ,पण तो पडद्याच्या मागच्या भूमिकेतच होता.

त्याने तिच्या वडिलांना तिच्याशी लग्न करायची इच्छा बोलून दाखवली होती,ते लगेच तयार झाले ,पण तिला कशाचीही शंका येऊ नये ,म्हणून पाहाण्याचा कार्यक्रम झाला,तरी तिच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली होती.

दुस-या दिवशी ठरलेल्या वेळी ,तो आधीच केफे मध्ये येऊन बसला होता,त्याने पांढरा शर्ट आणि गॉगल चढवला होता,एकदम हँडसम दिसत होता ,दोन मिनीटं ती त्याच्या कडे पाहत राहिली ,तो फोनवर बोलत होता.

खरं तर त्याने तिला पाहीलं होतं ,पण तिला ऑकवर्ड नको वाटायला म्हणून,फोनवर बोलायचं नाटक केलं .

ती त्याच्या जवळ गेली ,तसं तो फोन बंद करत उभा राहिला आणि तिला बसण्यासाठी खुर्ची मागे घेतली ,तीही स्माईल देत खुर्चीवर बसली.

साहिल-काय घेणार चहा की कॉफी 

दिक्षा-काहीही चालेल

त्याने दोन कॉफी आणि दोन सैंडविच ऑर्डर केले.

साहिल-बोल काय बोलायचं होतं 

दिक्षा-तुला माझ्या भूतकाळाबद्दल माहित आहे ना,कारण मला कुणी खोटं बोललं,तर खूप राग येतो ,माझ्यावर दया येते,म्हणून तू माझ्याशी लग्न नाही करत आहेस ना,माझ्या या चेह-यावर जळाल्याचे एवढे डाग आहेत ,तुला माझी लाज नाही वाटणार ना

साहिल-किती प्रश्न तुझ्या डोक्यात  आहेत,एका एका प्रश्नाचं उत्तर देतो ,हो, मला तुझा सगळा भूतकाळ माहित आहे .

दिक्षा- कसा

साहिल-पेपर मध्ये वाचून कळालं होतं,तुला बघायला हॉस्पिटल मध्ये आलो होतो ,पण तू ग्लानीत होतीस आणि मला तुझी अवस्था बघवत नव्हती ,म्हणून मी तुझ्या समोर कधीच आलो नाही,हे सगळं अगदी खरं आहे ,हवं तर बाबांना विचार ,यातली एक ही गोष्ट खोटी नाही.

दिक्षा-म्हणजे बाबांना हे सगळं माहित आहे 

साहिल-आता दुसरा प्रश्न ,मी तुझ्यावर कोणत्याही प्रकारची दया दाखवत नाही,ह्यातही माझा थोडा स्वार्थ आहे.

दिक्षा- तो कसा 

साहिल-तुला आठवतंय ,आपला कॉलेज मध्ये ग्रुप होता,तू मला खूप आवडायचीस,पण तुला सांगण्याइतकी हिंमत नव्हती आणि फायनल इअरला असताना तुझं लग्न ठरलं,तेव्हा तुझ्या बाबांना जावून सांगाव ,की माझं तुमच्या मुलीवर प्रेम आहे,पण तेव्हा तर आपण कॉलेज मध्येच होतो ,कोणत्या तोंडाने त्यांना जाऊन म्हणणार होतो की,तुमच्या मुलीचा हात माझ्या हातात द्या ,कारण त्या वेळी माझं स्वतःचं असं काही आस्तित्वच नव्हतं,पण आता आहे म्हणूनच मी तुला मागणी घातली.

दिक्षा- पण त्या वेळची गोष्ट वेगळी होती आणि आताची परिस्थिती वेगळी आहे.

साहिल-हो खूप वेगळी आहे ,माझं स्वतःचं असं आस्तित्व आहे,तू पण तुझी एक ओळख निर्माण केली आहेस ,तू स्वतःला एक नवं रूप दिलं आहे आणि ते माझ्या मनाला वेडावून टाकत आहे.

दिक्षा-पण माझ्या चेह-यावरचे 

तिच वाक्य पूर्ण होण्यापूर्वीच तो बोलतो

साहिल-चंद्रावरही डाग असतोच ना ,पण तो त्याच्या शितल चांदण्याच्या प्रकाशाने आपल्याला वेड लावतोच ना ,तू माझ्या आयुष्यात अशीच शितल छाया पसरवशील याची मला खात्री आहे आणि खरं सांगू का ,आता तर तू मला पहिल्या पेक्षा जास्त आवडतेस,ज्या पध्दतीने तू तुला स्वतःला सावरलंस,मी तुझा फैन झालो

दिक्षा लाजत बोलते - काहीही काय

साहिल-सगळ्या शंकांच निरसन झालं का,की अजून काही प्रश्न आहे 

दिक्षा-मला हे सगळं माहित नव्हतं ना ,पण तू अजुनही विचार कर,तुला एखादी छान मुलगी मिळेल 

साहिल-अग खरच, मी पूर्ण विचार करुनच हा निर्णय घेतला आहे ,तूच मला पूर्ण करू शकते,जे त्या वेळी बोलू शकलो नाही ,ते आज मात्र बोलणार आहे ,असं म्हणत तो खुर्चीवरून उठतो ,बाजुच्या खुर्चीत ठेवलेला बुके घेतो ,गुडघ्यावर बसत तिला देतो आणि विचारतो,तू माझी अर्धांगिनी होशील का?

दिक्षा लाजतच होकार देते. तसं वेटर कॉफी आणि सैंडविच घेऊन येतो ,त्या बरोबर एक केक ही घेऊन येतो ,त्यावर लिहिलेलं असतं,वेलकम इन माय लाईफ 

साहिल-सरप्राइज,कसं वाटल्ं

दिक्षा-खूप छान 

कॉफी आणि सैंडविच गप्पा मारत खातात ,त्या नंतर ती म्हणते ,चल निघुया,उशीर झाला आहे,आई बाबा वाट पाहत असतील.

साहिल-चल, मी येतो तुला सोडवायला 

दिक्षा-नको ,मी जाते 

साहिल - मी तुला सोडवायला येत आहे 

दिक्षा-बरं चल

घरी पोहोचल्यावर ती म्हणते,चल आत 

साहिल-नंतर येईल 

ती बरं म्हणत ,गुणगुणत घरात जाते ,तिला खूश बघून दोघंही खूश होतात

बाबा-मग होकार कळवण्यास काहिच हरकत नाही ना 

दिक्षा - बाबा ,तुम्ही तर बोलूच नका,सगळं माहित होतं ,तरी माहित नसल्यासारखं वागत होतात

बाबा-ते जाऊ दे ,मला तुझ्या तोंडून ऐकायचं आहे 

दिक्षा-हो ,कळवा,असं म्हणत लाजत ती तिच्या रूममध्ये पळून जाते 

आई-देवा ,तुझे खरचं खूप आभार ,असचं दोघांना आनंदात ठेव.

 

साहिलने दिक्षाचा नुसता स्वीकारच नाही केला ,तर तिला नव्याने ऊभं ही केलं ,तिच्या मनात आत्मविश्वास निर्माण केला ,खरच एक छान उदाहरण आहे हे ,म्हणून तुमच्या सर्वां बरोबर शेअर करत आहे. ही कथा जर तुम्हाला आवडली असेल तर नावासहित शेअर करू शकता,हसत रहा,वाचत रहा ,आनंदात रहा आणि अभिप्राय अवश्य द्या.

रुपाली थोरात

 

Circle Image

रूपाली रोहिदास थोरात

Assistant professor

I love to read and write , from my college time, I am writing poems, whenever thoughts come in mind ,I wrote it in words, but no platform to share with others . when I saw this site, I got a platform to share my thoughts and views with all, Thanks to Era creators to giving me such a wonderful platform as well inspiring new writers, Hope all of you will enjoy our journey of reading and writing and will give comments to encourage me . also suggestions are welcome by me so that I can improve because always we are learners at the end of our life. Rupali Thorat