Sep 22, 2020
कथामालिका

घरकोन भाग 17

Read Later
घरकोन भाग 17

घरकोन -17
©राधिका कुलकर्णी.

संध्याकाळी पून्हा हॉस्पीटल पोहोचले.वाटले होते आजतरी सुशांतशी मनमोकळे बोलणे होईल.काल पर्यंत सतत त्याच्या भोवती कोणी ना कोणी होतेच.आतातरी जरा सवड मिळेल.त्याला आपल्या नोट्सही वाचायला देऊ.जर बरे वाटले तर वाचेल पण मनातले सगळे विचार तिथल्या तिथेच भुईसपाट झाले जेव्हा मी सायलीला पुन्हा तिकडे बघीतले.डॉक्टरांनी सुशांतला थोडे चालायला सांगीतले होते.सायली त्याला चालायला मदत करत होती.सुशांतलाही तिची कंपनी बरी वाटत असल्यागत तो कंफर्टेबल वाटत होता.एक चक्कर मारल्यावर तो पून्हा बेडवर सेटल झाला.मला बघुन एक फॉर्मल स्माईल दिले.
त्याच्या वागण्यातला हा बदल मला खूप विस्मयकारक होता.
तरीही मी दुर्लक्ष करत त्याला विचारले कसे  वाटतेय आता तूला?
"मी मस्त."
"सायली खूप मदत करतेय.ती नसती तर काय झाले असते कुणास ठाऊक."
त्यावर काकुही बोलल्या,"खरच ग,तुम्ही दोघींनी खूप केले हो.नाहीतर ह्या परक्या शहरात मी एकटीने काय केले असते कुणास ठाऊक."
"काकू असे का बोलता?"
"आम्ही कोणीच नाहीये का तुमच्या?"
"पुन्हा अशी परक्याची भाषा बोलू नका."
"बर बाईऽ नाही बोलणार."
"कधी डिस्चार्ज द्यायचे म्हणताएत डॉक्टर?"
मी उगीचच बोलायचे म्हणुन विचारले.
त्यावर काकुंनीच उत्तर दिले,"बहुतेक परवा देतील म्हणलेत.बघु काय म्हणतात पूढे."
मी फक्त हसुन दुजोरा दिला.
पुन्हा सुशांतला उद्देशुन विचारले," मी तुझ्यासाठी नोट्स आणल्या आहेत वाचायला.तूला जेव्हा फ्रेश वाटेल तेव्हा वाच.निदान तुझा अभ्यास तरी बुडणार नाही."
थँक्स रेवा पण त्याची काही गरज नाहीये अग."
मी जराशी आश्चर्यमिश्रित प्रश्नार्थक नजरेनेच पाहुन विचारले, "का?"
"अग सायलीने अॉलरेडी दिल्याएत नोट्स.
"तीच वाचून दाखवतीय मला."
सुशांतची प्रत्येक वाक्य माझ्या मनावर करवत चालवत होती.
तो खूपच रूडली बोलत होता,भावनाशुन्य.
माझी आणि त्याची ओळखच नसल्यासारखी वागणुक देत होता.
मला काहीच समजत नव्हते.
हा इतका का बदललाय,का इतका तुटक वागतोय,का मुद्दाम माझ्यासमोर सायलीचे गोडवे गातोय?
काहीच कळत नव्हते.डोळे पाणावले होते.आता दोन मि.जरी मी जास्त थांबले तर मला रडू कोसळेल आणि मला तिकडे सगळ्यां देखत कोणताही तमाशा करायचा नव्हता म्हणुन मी तिकडून निॆघाले.
आज घरी जायचे मनच करत नव्हते.मी त्याच मंदिराकडे गेले जिथे मी आणि सुश पहिल्यांदा रात्री आलो होतो. 
मंदिरात गेले दर्शन घेतले आणि देवीच्या मुर्तीसमोरच माझे नयनाश्रू वहायला लागले.
कोण चुकतेय आणि कुठे हेच समजत नव्हते.
खरच का सायली म्हणाली तसे सुशांत मला फक्त त्याच्या गरजे पुरता वापरत होता.आता सायली आलीय म्हणल्यावर माझी गरज संपली तसे मला चहातल्या माशीसारखे त्याच्या  जीवनामधून दूर तर फेकले नसेल ना?
तिला रडू अनावर झाले होते.
तिथेच बसून तिने मनसोक्त रडून घेतले.डोळ्याला पाणी लावले,स्वत:ला थोडे सावरले आणि मग घरी पोहोचली.आज तिला जेवणावरचीही वासना उडाली होती.
तसेच कपडेही न बदलता तिने बेडवर स्वत:ला झोकुन दिले.
उद्याची सकाळ काय नविन अध्याय घेऊन उगवणार होती ह्याची मनाची तयारी करतच रेवा निद्रेच्या आधीन झाली.
~~~~~~~~~~~~~
(क्रमश:17)
©®राधिका कुलकर्णी.
-------------------------------------
(नमस्कार मंडळी,कसा वाटला आजचा भाग?घरकोन आवडतेय की नाही??
 हे कमेंटद्वारे जरूर कळवा.
(लेखन वितरणाचे सर्व हक्क लेखिकेच्या स्वाधीन.माझ्या नावासकट कथा नक्की शेअर करू शकता.) 
धन्यवाद.

Circle Image

Radhika Kulkarni

Writer

I am Radhika Kulkarni. Am BSc MA BEd. Previously was a teacher but now homemaker. I have hobby of reading and writing. Listening music is my hobby . I like to make friends..I have written so many poems stories in marathi and some poems in Hindi also ...please read my stories and follow the blog..