Dec 06, 2021
मनोरंजन

देवयानी, विकास आणि किल्ली भाग ५

Read Later
देवयानी, विकास आणि किल्ली भाग ५

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..

   देवयानी विकास आणि किल्ली.

पात्र परिचय

 

विकास                          नायक

देवयानी                         नायिका  

सुप्रिया                         देवयानीची मैत्रीण

लक्ष्मी                          सुप्रियाची रूम पार्टनर.

राजू                           सुप्रियाचा मित्र

शीतोळे                         पोलिस इंस्पेक्टर

भय्या                          विकासचा मोठा भाऊ.

अश्विनी                         विकासची वहिनी , भैय्याची बायको

भगवानराव                       विकासचे बाबा

यमुना बाई                      विकासची  आई

गोविंदराव                       देवयानीचे बाबा

कावेरी बाई                      देवयानीची आई.

मावशी आणि काका               देवयानीची मावशी आणि तिचे मिस्टर

मनीषा                         विकासची बहिण

अंकुश                          मानिषाचा नवरा.

सुरेश                           देवयानीचा भाऊ.

विश्राम                         देवयानीचा चुलत भाऊ.

विनोद                          विकास चा चुलत भाऊ

प्रिया                           विकासची चुलत बहीण.

 

 

                                          भाग ५

भाग   ४  वरून  पुढे  वाचा ................

दुसऱ्या दिवशी सकाळीच देवयानीच्या बाबांचा विकासच्या बाबांना फोन आला. आणि पुन्हा सविस्तर बोलणं झालं. ते कार घेऊनच  येणार होते. रविवारी पोचतील असं म्हणाले.

आमच्याच घरी उतरा, घर मोठं आहे काळजी करू नका. सर्व व्यवस्था होऊन जाईल.

अहो मी आणि माझी बायको, मोठा भाऊ आणि वहिनी, आणि माझा मुलगा आणि पुतण्या असे आम्ही सहा जण आहोत. तुम्हाला अडचण होईल. आम्ही हॉटेल वरच थांबू.

अहो, नो प्रॉब्लेम आमच्या घरात सहा पाहुणे आरामात सामावतील. चिंता करूच नका. जरा वर्‍हाडी पाहुणचाराचा अनुभव तर घेऊन बघा. ठरलं तर मग. नागपूरच्या जवळ आल्यावर फोन करा म्हणजे आम्ही तुमचं वेशीवरच स्वागत करू.

अहो इतकं काही करायची आवश्यकता नाहीये. आम्ही सरळ घरीच येऊ.

भगवानरावांनी दोन वर्षांपूर्वीच मनीष नगर मधे एक बंगला बांधला होता. खाली प्रशस्त हॉल, किचन, आणि दोन बेड रूम्स, त्या पैकी एकात भगवानराव आणि त्यांची पत्नी. आणि दुसरी गेस्ट रूम. वरच्या मजल्यावर चार बेडरूम्स होत्या. विकासच्या मोठ्या भावाची एक रूम, बहीणीसाठी एक , आणि एक दोन गेस्ट रूम. साधारण दिवाळीच्या वेळेस पूर्ण घर भरून जायचं.

घर इतकं मोठं असल्याने सहा पाहुणे आले तर कसं करायचं हा प्रश्न नव्हता. अजून तीन चार दिवस होते तेवढ्या वेळात घर ठीक ठाक करा असं सगळ्यांना सांगून ते दुकानात निघून गेले.

संध्याकाळी घरी आल्यावर देवयानीनी घरी फोन केला. बाबांनी सांगितलं की ते लोक शनिवारी सकाळी काकांच्या इनोवा ने निघणार आहेत. रविवारी पोचतील त्या हिशोबानी तू पोहोच.

ओके मी शनिवार च्या फ्लाइट चं बूकिंग करते.

अग, आम्ही शनिवारी निघून रविवारी पोचणार आहोत. तू शनिवारी जाऊन काय करतेस ? तू पण रविवारीच  निघ.

मी एक दिवस मुद्दाम अगोदर जायचं म्हणते आहे. कारण तुम्ही आल्यावर मला बोलण्याचा फारसा स्कोप असणार नाही. जर मी एकटी गेली तर मला एक अख्खा दिवस मिळेल, त्या लोकांशी संवाद साधायला. तुम्ही तुमच्या परीने बघालच  पण मला जर आयुष्य त्या लोकांबरोबर काढायच आहे तर माझ्या परीने सुद्धा बघायला नको का ?

असं म्हणतेस ? मोठी झाली लेक माझी. स्वतंत्र विचार करते आहे. ठीक आहे पटलं मला. पण सांभाळून. परक्या गावात जाते आहेस. म्हणून काळजी वाटते.

बाबा विकास असेल तिथे, आणि मी त्यांच्या बरोबर विडियो वर दोन तीन वेळा बोलले आहे. खूप चांगले लोक आहेत. तुम्ही काळजी करू नका.

देवयानीनी सकाळची सात ची फ्लाइट पकडली. विकासची सव्वा आठ ची फ्लाइट होती. म्हणजे देवयानी जवळ जवळ एक तास आधी पोचणार होती. ती जरा काळजीतच होती. पण विकास शांत होता. तो म्हणाला

काळजी आजिबात करू नको देवयानी, भैय्या येईल तुला घ्यायला. मी तुला भैय्या चा  फोटो पाठवतो. तू आत्ता जो ड्रेस घातला आहे त्याच ड्रेस मधला सेल्फी पाठव. मी तुला भैय्या चा फोन नंबर पाठवतो. म्हणजे एयरपोर्ट वर उतरल्यावर तू त्याला contact करू शकशील.

मग त्यांनी भय्या ला फोन करून त्यांची सुद्धा जे कपडे घालून जाणार आहे त्याच कपड्यातला सेल्फी पाठवायला सांगितलं. एवढं करून तो security check करायला गेला.

देवयानीची फ्लाइट लेट  झाली. आणि विकासच अगोदर पोचला. भैय्या आलेला नव्हता. त्याला कळलं होतं की विमान उशिरा येणार आहे म्हणून. विकासनी त्याला फोन केला. मग १५ मिनिटांनी तो आला. आणि मग दोघे देवयानीची वाट बघत बसले. १५-२० मिनिटांतच देवयानीच विमान आल. विकास असल्याने कसलीच अडचण आली नाही

देवयानी प्रथमच घरी येणार होती त्यामुळे सर्वांनाच उत्सुकता होती. विकास ची बहीण नागपूरातच होती त्यामुळे ती आणि तिचा नवरा पण आला होता. सगळेच घराच्या पोर्च मधे  वाट बघत होते. देवयानी कार मधून उतरली आणि सगळे बघतच राहिले. फोटोत पाहीली, त्या पेक्षाही प्रत्यक्षात देवयानी सर्वांनाच खूपच सुंदर वाटली. इतकी सुंदर मुलगी विकासच्या प्रेमात पडली याचं, आश्चर्य सर्वांच्याच चेहर्‍यावर दिसत होतं. तसा विकास सुद्धा दिसायला देखणा होता आणि अंगा पिंडानी चांगला मजबूत होता पण स्त्री चं सौंदर्यं सर्व गोष्टींवर मात करतं हेच खरं. सगळ्यांनीच तिचं आनंदाने उस्फूर्त स्वागत केलं. तिचं औक्षण केलं. आणि मग तिला घरात घेऊन गेले. देवयानीच मन भरून आलं. सगळे तिच्याकडे कौतुकानी बघत होते. विकासनी  मग तिची सगळ्यांशी ओळख करून दिली.

वहिनींनी देवयानीला म्हंटलं की प्रवासातून आली आहेस. फ्रेश हो मग आपण चहा आणि नाश्ता करू. आम्ही सगळेच तुझ्यासाठी थांबलो आहोत. विकासच्या घरात तोलून मापून बोलणारं  कोणीच नव्हतं. सगळाच वऱ्हाडी खाक्या. सर्वांच मोकळेपणाचं वागणं बघून देवयानी पण लवकरच खुलली. तशी ती मुळातच बडबडी होतीच, आता इथे काय सगळेच तसे. गप्पा टप्पा मधे घर दणाणून गेलं. चहा नाश्ता  झाला. मग थोड्या वेळाने भगवानरावांनी दुसऱ्या चहाची फर्माईश केली. सर्वांनीच एकदम हो हो चहा पाहिजे म्हणून गलका केला. अश्विनी उठली चहा करायला. लगेच देवयानी पण उठली आणि म्हणाली

वहिनी, तुम्ही बसा. मी करते चहा.

अग, तू कशाला, तू पाहुणी आहेस आणि आत्ताच प्रवास करून आली आहेस. बस जरा.

पण मधेच अंकुश म्हणजे विकासच्या बहि‍णीचा नवरा  म्हणाला की

वहिनी चहा आणि पोहे पण करू द्या तिला. आता वधू परीक्षा म्हंटली की चहा पोहे हवेतच न. करू दे की तिला. बघूया तरी काय आणि कसं करते ते.

काय भाऊजी तुम्ही पण ! मला सगळा  स्वयंपाक येतो. म्हणत असाल तर उद्याच पुरणपोळी करून घालते तुम्हाला.

विकासनी  तिच्या या उत्तरावर खुश होऊन टाळ्या वाजवल्या.

बरं चल देवयानी तुला चहा साखरेचे डबे दाखवते.

देवयानीनी चहा चांगलाच केला होता आणि सर्वांनी त्यांची तारीफ पण केली.

पुन्हा गप्पा. मग थोड्या वेळाने वहिनी  म्हणाल्या

देवयानी अग तुझ्या घरचे निघाले असतील ना, बघ न विचारून कुठवर आलेत ते.

हो, हो आत्ताच करते फोन. असं म्हणून तिने फोन लावला आईला. दोन तीनदा फोन करूनही आईनी उचलला नाही. म्हणून मग बाबांना लावला. त्यांनी पण उत्तर दिलं नाही. देवयानीच्या चेहऱ्यावर काळजी दिसली.

काय ग काय झालं ? आईनी  विचारलं.

आई आणि बाबा दोघेही फोन उचलत नाहीये.

अग रेंज नसेल रस्त्यात असतील ना. – वहिनी

नाही, रिंग वाजतेय, मी सुरेशला फोन लावते.

सुरेश कोण, तुझा भाऊ का ?- वहिनी  

हो.

देवयानीनी सुरेशला कॉल लावला. त्यांनी उचलला.

हॅलो

हॅलो, सुरेश कुठवर आला आहात ? आणि आई, बाबा माझा फोन का उचलत नाहीयेत ?

अग जरा शांत हो. आम्ही अजून निघालो नाहीये, केंव्हा निघू माहीत नाही.

का ?

आम्ही निघायच्या वेळेसच मावशी आणि काका आले. त्यांना कुठून कळलं देव जाणे, बहुदा आईनेच सांगितलं असेल. आणि मग त्यांनी पुन्हा नागपूरला मुलगी का देता म्हणून आईला रागवायला सुरवात केली. हळू हळू आपले काका जे नागपूरला यायला तयार झाले होते, आणि गाडी पण घेऊन आले होते, ते पण मागे हटले. आता नुसता घोळ चालला आहे.

आई आणि बाबा काहीच बोलले नाहीत ?

आई आणि बाबा कधी या लोकांसमोर बोलतात का ? तुला तर माहीत आहे. ते गप्प बसून नुसतं ऐकताहेत. नशीब, अजून कोणाला माहीत नाहीये की तू अगोदरच नागपूरला पोचली आहेस म्हणून. ते कळल्यावर काय रण संग्राम होईल, त्यांची कल्पना सुद्धा करवत नाहीये. 

मग आता ?

माहीत नाही. पण मला वाटत की या सगळ्या गोंधळाचा काहीच उपयोग होणार नाहीये कारण तू ऑलरेडी तिथ पोचलीच  आहेस. तू तुझा प्रोग्राम ठरल्या प्रमाणे चालू ठेव. हे सगळे लोक गेल्यावर मी बोलेन बाबांशी. ठेवतो आता, नाहीतर मी कुठे गेलो म्हणून ओरडा करतील. बाय

देवयानीचा रडवेला चेहरा बघून सगळे समजले की काहीतरी गडबड झाली आहे. पण कोणीच तिला काही विचारलं नाही. ती शांत झाल्यावर आपणहूनच सांगेल असा विचार करून सर्वच शांत बसले. पण देवयानी एकदम रडायलाच लागली. यमुना बाई लगेच उठून तिच्या जवळ गेल्या. तिच्या पाठी वरून हलका हात फिरवत त्या म्हणाल्या

हे बघ तुला फोन वर काय ऐकायला मिळालं ते काही मला माहीत नाही. पण त्यांच्या इथे येण्याच्या प्रोग्राम मधे बदल झालेला आहे, असं वाटतंय. जे काही असेल ते जर आम्हाला सांगण्यासारखं असेल तर सांग, कारण सांगितल्यामुळे तुझ्यावरचा ताण  थोडा कमी होईल. आम्ही सगळे तुझ्या पाठीशी आहोत, चिंता करू नको.

हे ऐकल्यावर देवयांनीला पुन्हा हुंदका फुटला. कोणालाच कळत नव्हत की काय झालं असेल आणि आता आपण काय करायचं आहे ते. सगळे एकदम गप्पच बसले. थोड्या वेळाने ती सावरली. मग मनीषा ने तिला पाणी दिलं. त्यानंतर ती जरा शांत झाली.

काय झालं बाळ, सांगतेस का आम्हाला ?

माझे काका, काकू, आई, बाबा आणि सुरेश आणि माझा चुलत भाऊ विश्राम नागपूरला काकांच्याच इनोवा मधून यायला यायला निघाले होते. ते लोक गाडीत बसतच होते, तेवढ्यात मावशी आणि तिचे  मिस्टर पोचले. आमच्या  मावशीचा या लग्नाला पहिल्यापासूनच खूप विरोध होता. तिने सगळ्यांचं ब्रेन वॉशिंग केलं. आणि आता त्यामुळे काका पण फिरले. आता ते सगळे मिळून आई बाबांना रागवत आहेत. आई पण लहान आणि बाबा पण, त्यामुळे ते नेहमीच ऐकून घेतात. ते   कधी कोणाला उलटून बोलल्याचं आठवत नाही. त्यामुळे आमचे सर्वच नातेवाईक त्याचा गैर फायदा घेतात.

मग आता ? वहिनींनी विचारलं

मला काहीच समजत नाहीये. मी काय करू ? आणि देवयानी पुन्हा रडायला लागली.

तिला शांत करण्यात पुन्हा पंधरा वीस मिनिटं गेली. मग बाबांनीच बोलायला सुरवात केली.

देवयानी, हे सगळं अगदी स्वाभाविक आहे. कुठे बेळगाव आणि कुठे नागपूर ! अग हे अपेक्षित जरी नसलं तरी असं होऊ शकतं याची कल्पना होती आम्हाला. पण आज सकाळी तू आल्यावर असं वाटलं होतं की आभाळ स्वच्छ झालं आहे. पण असं दिसतंय की थोडं मळभ आलेलं आहे. पण तू काळजी करू नकोस. ज्या अर्थी तुझ्या बाबांनी तुला इथे यायची परवानगी दिली त्या अर्थी हे मळभ लवकरच निघून जाईल यांची खात्री बाळग. आज संध्याकाळी मी स्वत: त्यांच्याशी बोलेन. तू काळजी मनातून काढून टाक  आणि इथला वेळ आनंदात घालव. आम्ही तुझ्या पाठीशी आहोत

हे ऐकल्यावर देवयानी हळू हळू पूर्व पदावर आली. आणि पुन्हा सगळं वातावरण हास्य, विनोदाने भरून गेलं. चेष्टा मस्करीला जसा काही उत आला होता. देवयानीला

हे वातावरण नवीन होतं. पण तिला हा सगळ्यांचा मोकळेपणा आवडला. तसं तिने बोलून पण दाखवलं. त्यावर आई लगेच म्हणाल्या

तू इतकं सहजतेने घेऊ नकोस. आत्ता विकास आणि अश्विनी आणि मनीषा या टार्गेट आहेत. तू नवीन आहेस म्हणून तुला सूट आहे असं दिसतंय पण दोन दिवस जाऊ देत मग तुझी पिसं काढतील हे लोकं तेंव्हा रडू नकोस म्हणजे झालं.

मला हे सगळं नवीन आहे पण मला आवडलं हे घर. इथे मोकळे पणा आहे. आमच्या घरी सगळे जमले की जरा गंभीरच असतं. देवयानी म्हणाली.

का ग ? अंकुश म्हणाला, तुमच्या घरी हास्य विनोदाला बंदी आहे का ?

नाही तसं नाही, पण जेंव्हा सगळे जमतात तेंव्हा आई आणि बाबा त्यांच्या सरबराईतच गुंतलेले असतात. आणि मोठे असल्याने सगळे आई, बाबांना सतत उपदेशाचे डोस पाजत असतात. तिथे गंमतीला  वावच नसतो. ते बोलत असतात आणि आम्ही ऐकण्याचं काम करत असतो.

भैय्याच बोलला, अग चिंता करू नकोस. आमच्या सहवासात आल्यावर कोणी गंभीर राहुच शकत नाही. कठीण प्रसंगात सुद्धा आम्ही कधी  हसणं विसरत नाही. रडून कुठल्याही गोष्टीचं सोल्यूशन मिळत नाही हेच आम्हाला आमच्या बाबांनी शिकवलं आहे. आणि ते खरं आहे. बघ आज दुपारी बाबा तुझ्या बाबांशी बोलतील आणि तुझ्या डोक्यावरचं टेंशन उतरेल असं मी खात्रीने  सांगू शकतो.

 

क्रमश:..

दिलीप भिडे पुणे

मो :9284623729

[email protected]

माझ्या ब्लॉग ची लिंक देत आहे माझं लेखन आवडलं असेल तर जरूर शेअर करा. 

https://www.irablogging.com/profile/dilip-bhide_4187

धन्यवाद. 

 

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..
ईरा वाचनाचा आनंद घ्या आता app मधून, आजच download करा. Download App Now
Circle Image

DILIP BHIDE

Retired

Electrical Engineer. And Factory Owner Now Retired