A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: fopen(/home/irablogging/public_html/system/cache/irablog_session95e0c9a7221186b77463e80f2dcf0afe228b40475a4e2fd6ad49c36dc7044de12f2d55de): failed to open stream: No space left on device

Filename: drivers/Session_files_driver.php

Line Number: 176

Backtrace:

File: /home/irablogging/public_html/application/controllers/Blog.php
Line: 7
Function: __construct

File: /home/irablogging/public_html/index.php
Line: 315
Function: require_once

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: session_start(): Failed to read session data: user (path: /home/irablogging/public_html/system/cache)

Filename: Session/Session.php

Line Number: 143

Backtrace:

File: /home/irablogging/public_html/application/controllers/Blog.php
Line: 7
Function: __construct

File: /home/irablogging/public_html/index.php
Line: 315
Function: require_once

Astitva
Oct 31, 2020
मनोरंजन

अस्तित्व संपूर्ण कथा

Read Later
अस्तित्व संपूर्ण कथा


तुम्ही कथेला दिलेल्या प्रतिसादाबद्दल तुमचे मनापासून आभार. वाचकांना काही भाग वाचता आले नाहीत म्हणून अस्तित्व ही कथामालिका पूर्ण कथेच्या स्वरूपात पुन्हा एकदा सादर करीत आहे.....
********************************************
अस्तित्व (संपूर्ण कथा)
मम्मा...... अगं मम्मा.......कुठे आहेस...अगं लवकर येना गं बाहेर....मम्मा......
स्वरा च्या हाकेने शीतल(स्वरा ची आई) ची तंद्री तुटते....आणि शीतल बाहेर येते.बाहेर येऊन बघते तर काय......दारासमोर व्हाईट कलर ची i20 उभी असते...ती पण छान सजवलेली आणि ड्रायव्हर च्या सीटवर स्वरा विराजमान झालेली असते.
स्वरा:- अगं मम्मा.....अशी काय बघतेस... आपलीच आहे ही.......मी काय लुटली नाही आहे..अस म्हणून स्वरा हसते...
शीतल:- अगं बाळा.....(शीतल च्या डोळ्यात पाणी येत)कारण जिला बोटं पकडून चालायला शिकवलं,हात धरून लिहायला शिकवलं ती स्वरा एवढी मोठी कधी झाली हे समजलंच नाही.कारण तिने आज स्वतःच्या कमाईतून चार चाकी गाडी घेतली होती.
स्वरा:- अगं मम्मा...चल ये.....लवकर बस......!!!
आता तू खूप आराम करायचा आहेस खूप कष्ट घेतले तू माझ्यासाठी, आता तू फक्त ऑर्डर द्यायची कारण आता मी घरकामाला पण एक बाई ठेवणार आहे आणि तुला फक्त आणि फक्त आयुष्य एन्जॉय करायचं आहे.खूप थकलीस तू......आता थोडं स्वतःसाठी पण जग.....(स्वरा डोळे मिचकावत शीतल च्या हातावर हात ठेवत म्हणते)
शीतल स्वरा ला मिठी मारून खूप रडते.
स्वरा वयाने लहान असली तरी तिला शीतलच्या भावना समजत असतात.स्वरा शीतल चे डोळे पुसते आणि तिला शांत करते.आणि दोघी लॉंग ड्राईव्ह ला जातात.वीसेक मिनिटानंतर गाडी एका पाच मजली इमारतीसमोर उभी राहते.स्वरा स्वतः खाली उतरून मागच्या सिटचा दरवाजा खोलते आणि पुन्हा तिच्या जागेवर येऊन ड्राईव्ह करते.समोरच्या आरशातून शीतल मागे बघते आणि टचकन तिच्या डोळ्यात पाणी तरळते......... ती कशीबशी डोळ्यातलं पाणी पुसते आणि खिडकीतून बाहेर बघत असते.तास दिडतासानी गाडी एका आलिशान हॉटेल जवळ येऊन थांबते,तशी स्वरा खाली उतरून शीतल आणि मागे बसणारी व्यक्ती या दोघांना खाली उतरण्याची खूण करते.तिघे ही आत हॉटेल मध्ये जातात स्वरा नी आधीच टेबल बुक केलेली असते आणि जेवणाची पण ऑर्डर देऊन ठेवलेली असते कारण तिला शीतल ची आणि तिच्या वडिलांची आवड माहीत असते.(हो.....वडीलच.....जी व्यक्ती मागच्या सीट वर बसलेली असते ती व्यक्ती म्हणजे स्वरा चे वडील आणि शीतल चा नवरा.....म्हणजेच महेश देसाई....)
स्वरा:-अगं मम्मा....... जाऊदे ना आता.....जे घडलं त्याला आता २७ वर्षे झाली. सहा महिन्यांनी माझं लग्न आहे. लग्न झाल्यावर तुझी सोय व्हावी म्हणून नाही सांगत आहे मी, माझ्या लग्नानंतर तू आमच्यासोबत राहिलीस तर मनीष ला आनंद च होईल कारण तो अनाथ आहे, पण मला तुझं दुःख, तुला होणार त्रास समजतो आणि नेहमी जाणवतो सुद्धा, मी रोज बघते अगं तुला.....तू वर वर जरी हसत असलीस ना तरी तुला आतून किती त्रास होतो ते....
जरी तुम्ही एकत्र राहत नसलात तरी तू पप्पांना किती  मिस करतेस हे माझ्यापेक्षा जास्त चांगलं कोणाला माहीत असेल.....
(स्वरा च्या बोलण्याने शीतल च्या डोळ्यात पाणी येते...कारण तिच्या बोलण्यात तथ्य होत.)
शीतल डोळ्यातलं पाणी पुसून जेवणाची ऑर्डर कधी येईल मला खूप भूक लागली आहे असं बोलून विषयाची सारवासारव करते आणि स्वरा ला विषय थांबवायला सांगते. महेश पण नजरेनेच स्वरा ला खुणाऊन नेहमी सारख च शांत राहायला सांगतो.
जेवण आटोपत.....स्वरा बिल पेड करून निघायची तयारी करते.
तिघे ही हॉटेल बाहेर येतात. स्वरा गाडी पार्किंग मधून घेऊन येईपर्यंत शीतल आणि महेश तिथेच उभे राहतात.
स्वरा गाडी घेऊन येते तसे तिघे ही निघतात आणि स्वरा गाडी थांबवते ते लहानपणी च्या आईस्क्रीम च्या दुकानजवळ तिथे ती तिघांच्याही आवडीची आईस्क्रीम मागवते, आणि एकटीच बोलत असते तिच्या बोलण्याला महेश फक्त हो,नाही,हा, अशीच उत्तर देत असतो कारण त्याच सारं लक्ष शीतल कडे असतं.
स्वरा चा वाढदिवस हा एकमेव असा दिवस आहे ज्या दिवशी तो शीतल ला पूर्ण वर्षभरासाठी मनात साठवून घेत होता. स्वरा लहान असताना शीतल स्वरा चा वाढदिवस तिच्या मनाप्रमाणे करत होती पण स्वरा ला समज आल्यापासून पप्पा पण सोबत हवे असा हट्ट करायला लागली कारण तिच्या सगळ्या मैत्रिणींच्या वाढदिवशी त्यांचे आई बाबा दोघे ही असत व हिचा वाढदिवस फक्त दोघी मायलेकी मिळून च सेलिब्रेट करत होत्या. स्वरा आठ वर्षाची झाली आणि ही दोघे वर्षातून एकदा भेटू लागली. महेश शीतल सोबत बोलण्याचा खूप प्रयत्न करायचा पण शीतल कधी पुढे आलीच नाही कारण.........!!!!
********************************************
*२७ वर्षांपूर्वी*
शीतल आणि महेश च "लव कम अरेंज मॅरेज" आप्तांच्या लग्नसोहळ्यात हे दोघे भेटले. नजरा नजर झाली.शीतल दिसायला खूप सुंदर होती कमनीय बांधा,सरळ नाक,गोल चेहरा, आणि अगदी गोरीपान.......इतकी गोरी की दोन मिनिटाच्या उन्हाने सुद्धा लालबुंद व्हायची.
आणि महेश सुद्धा दिसायला हिरो पेक्षा काही कमी नव्हता कुठली ही मुलगी अगदी सहज त्याच्या प्रेमात पडावी असा. पण तरी महेश सारखा शीतल ला त्या समारंभात शोधत होता. शीतल च्या आत्याने ही गोष्ट हेरली.महेश दिसायला मोठ्या घरण्यातला दिसत होता म्हणून आत्याबाईंनी लागलीच त्याची चौकशी सुरू केली. एव्हाना तर शीतल च्या सुदधा ही गोष्ट लक्षात आली होती की महेश तिची एक झलक बघण्यासाठी तिच्या मागेमागे करतोय ते...... आणि मित्रपरिवाराला ????तर या गोष्टी न सांगता पटकन उमगतात. त्यात च रेखा म्हणून महेश ची जवळची "मैत्रीण" आता जवळची म्हंटल तर ती महेश वर एकतर्फी प्रेम करत होती पण महेश शीतल च्या मागे आहे हे लक्षात येताच तिने स्वतःला त्याक्षणी सावरायच ठरवलं कारण प्रेम मागून मिळत नाही ही गोष्ट तिला उमगली होती.रेखा पन दिसायला खूप सुंदर होती पण मैत्री च्या पलीकडे अस महेश च्या मनात कधीच आलं नाही तो तिला फक्त खूप चांगली मैत्रीण मानायचा.
महेश च्या घरी त्याची  आई, भाऊ आणि महेश असे तिघेच होते मोठ्या बहिणीच लग्न होऊन दोन मुलं होती तिला. महेश २२ वर्षांचा असतानाच वडील गेले. त्यामुळे घराची सगळी जबाबदारी त्याच्यावर पडली. काम आणि पगार चांगला होता आणि राजकारणात रुची असल्यामुळे महेश सतत कुठल्या ना कुठल्या कर्यक्रमात व्यस्त असायचा त्यामुळे फार वेळ त्याला घरात देता येत नव्हता रादर तो जास्त घरात थांबतच नव्हता. त्याची आई या सगळ्याला खूप वैतागली होती. रोज उशिरा येणं, कार्यक्रम जोरदार झाला की पार्टी करणं थोडी दारू घेणं (थोडी म्हणजे आता समजूनच जावा. ????????)
पण त्या लग्न सोहळ्यातून आल्यापासून महेश घरातच होता जवळ जवळ महिना झाला महेश जास्त कुठे जात नव्हता कुठला राजकारणाचा कार्यक्रम जरी असला तरी सगळं लवकर आटपून घरी यायचा जास्तीत जास्त वेळ घरातल्या माणसांसोबत अर्थातच आई आणि भावासोबत घालवत होता.कारण तो शीतल च्या शोधत होता. चांगल्या ठिकाणी कामाला असल्यामुळे मोबाईल फोन पण होता त्याच्याकडे त्यामुळे जमेल तसं तो शीतल ची माहिती मिळते का ते बघत होता.
तिकडे शीतल च्या आत्याबाईंनी महेश ची आणि त्याच्या घरची सगळी माहिती काढली होती आणि त्यांच्या भटजी च्या मार्फत शीतल चा फोटो महेश च्या घरी पाठवला होता.पण महेश फोटो बघून घ्यायला काही तयार च नाही कारण त्याचा नजरेसमोर शीतल च ते सुंदर रूप च येत होतं म्हणून महेशने घरात सांगून टाकल "लग्न करेन तर माझ्या आवडीच्या मुलीशीच"???? एवढं बोलून तो निघून गेला.
हा सगळा प्रकार भटजींच्या डोळ्या देखत झाला म्हणून त्यांनी मुलाचा नकार असावा असं समजून शीतल च्या घरी सांगितलं.
शीतलने हे सगळं दारामागून ऐकलं आणि तिने भटजींना  घराबाहेर थांबवून त्यांनी फोटो बघून स्वतः नकार दिला का?? अस विचारलं असता भटजींनी सांगितलं
"त्या मुलाने तर फोटो पहिलाच नाही...... काय तर म्हणे मी माझ्या आवडीच्या मुलीशीच लग्न करेन" भटजींच्या या उत्तरावर शीतल हसू लागली,तस भटजींनी तिला विचारलं.
"काय झालं......तुम्ही का हसता आहात!!"भटजी
अहो......जर त्यांनी फोटोच नाही बघितला तर तुम्ही नकार दिला अस का बरं सांगितलं" शीतल.
भटजी थोडा विचार करतात आणि........आता काय करायचं म्हणून विचारतात.
"महेश चा नंबर आहे का?" शीतल
"हो आहे" भटजी
"बरं..... मग द्या मला" शीतल
"अहो पण लग्ना आधी अस बोलणं बर दिसत नाही"भटजी
"मी काही फार बोलणार नाही आहे फक्त त्यांच्या कडे असणारा माझा फोटो बघायला सांगणार आहे बस्सस.........."शीतल
"बरं........."भटजी
शीतल घरातल्या लँडलाईन वरून च महेश ला फोन लावते फोन महेश च्या हातात असल्यामुळे तो पहिल्या रिंग ला च फोन उचलतो.
"हॅलो.........."शीतल
"हॅलो......."महेश
"महेश आहेत का??"शीतल
"हो बोलतोय......आपण कोण?"महेश
"मी शीतल देशमुख लग्नासाठी तुम्हाला माझं स्थळ गेलं आणि तुम्ही नकार दिला अस समजलं म्हणून तुम्हाला फोन केला......म्हंटल नकार देण्यामागच कारण तरी विचारू"शीतल
"हे बघा माझं दुसऱ्या मुलीवर प्रेम आहे आणि मी लग्न करेन तर तिच्याशीच "महेश
"बरं.......पण तुम्ही आता स्थळ आलं त्यातला त्या मुलीचा फोटो न बघताच नकार दिलात अस समजलं म्हणून फोन केला"शीतल
"हो कारण मला तुमच्याशी लग्न नाही करायचं.....मी लग्न करेन तर माझ्या आवडीच्या मुलीशीच करेन"महेश
"ठीक आहे......पण तरी तुम्ही एकदा घरी असलेला फोटो बघावा अस मला वाटते कारण फोटो बघून तुमचा नक्की च होकार असेल......माझी खात्री आहे"शीतल
"अहो पण मला नाही करायचं लग्न तुमच्याशी मग मी का बघू तुमचा फोटो" महेश (जरा चिडतच बोलतो)
"एकदा बघाच फोटो आणि मग या नंबर वर फोन करून कळवा......मी वाट बघते तुमच्या फोन ची" शीतल (एवढं बोलून शीतल फोन कट करते)
"काय मूर्ख मुलगी आहे.....मी नाही म्हणतोय तरी काय तर म्हणे फोटो बघा होकार द्याल........(महेश स्वतःशीच बडबड करत बसतो )
********************************************

महेश घरी येतो पण तो प्यायलेला असतो त्यामुळे आई आणि भाऊ जास्त काही बोलत नाहीत त्याच्याशी, कारण सकाळच्या लग्नाच्या विषयावरून तो रागातच बाहेर गेलेला असतो त्यात तो फोन.........म्हणून महेश जास्तच रागात असतो.आणि त्यात बरेच दिवसांनी प्यायल्यामुळे त्याला थोडीशी दारू पण जास्त झाली असते म्हणून महेश घरी जातो आणि न जेवता च झोपतो.
सकाळी महेश ला जाग येते आणि त्याला त्या फोन वरच बोलणं आठवत तशी तो लगेच आई ला हाक देतो आणि त्या फोटोबद्दल विचारतो. तेंव्हा फोटो त्याच्या खोलीत ड्रॉवर मध्ये ठेवला आहे असं आई सांगते तो जाऊन चेक करतो आणि...............आणि फोटो बघून त्याला आकाश ठेंगण होत कारण जिला तो शोधत असतो तिचाच फोटो बघून त्याला खूप आनंद होतो लागलीच तो बाहेर येतो थोड नॉर्मल होतो आणि लग्नाला त्याचा होकार आहे असं सांगतो. महेश ची आई मग शीतल च्या घरी फोन लावून तस कळवते आणि पुढची बोलणी कशी,कधी आणि कुठे करायची हे  पण फोन वरच बोलून ठरवते.दोन दिवसांनी शीतल च्या घरी भेटण्याच ठरते कारण तिची आत्या गावी जाणार असते. पुढच्या दोन दिवसात महेश आणि त्याचं कुटुंब शीतल च्या घरी जातात. महेश छान अशी ब्लॅक पॅन्ट आणि व्हाईट शर्ट घालून जातो आणि शीतल पण मरून रंगाची काठपदरी साडी नेसून हलकासा मेकअप करून येते. शीतल गोरी असल्यामुळे साडी तिच्यावर फारच खुलून दिसत होती.
लग्नाची बोलणी झाली आणि एका महिन्यानंतरचा मुहूर्त काढला कारण पत्रिका,खरेदी,बस्ता,नवरा नवरी चे कपडे या सगळ्यासाठी वेळ पाहीजे होता म्हणून एका महिन्यानंतरची तारीख काढली पण महेश ला काही राहवेना कारण त्याला हवी असलेली व्यक्ती त्याच्या आयुष्यात येणार असते म्हणून त्याला तयारी चा एक महिना सुद्धा नको असतो. तो काही तरी कामानिमित्त शीतल ला भेटायला जायचा तिच्या घरी.
दोघे ही खरेदी निमित्त भेटायचे थोड फिरायचे आणि मग महेश शीतल ला घरी सोडून स्वतः घरी यायचा.
शीतल सोबत बोलता यावं म्हणून त्यानी शीतल च्या घरच्या माणसांच्या परवानगीने शीतल ला एक फोन घेऊन दिला. आपला जावई आपल्या मुलीसाठी एवढं करतोय म्हंटल्यावर सगळेच फार खुश होते.
रोज रात्री तासनतास महेश आणि शीतल फोन वर बोलत असे. दोघांनाही ते क्षण फार आवडत होते लांब असून सुद्धा एकमेकांच्या जवळ असण्याची ओढ होती.
शेवटी लग्नाचा दिवस उजाडला. देवाब्राम्हणाच्या साक्षीने,थोरामोठ्यांच्या आशीर्वादाने आणि मित्रपरीवाराच्या सोबतीने महेश आणि शीतल ही दोघेही लग्नाच्या गोड बेडीत अडकले.

लग्न झालं......लग्नानंतरचे सगळे विधी आटोपले कुलदैवतेच दर्शन,सत्यनारायण,जागर गोंधळ हे सगळे कार्यक्रम झाले पाहुणे-रावणे सुद्धा आपापल्या घरी गेले.
शीतल आणि महेश च्या आई ने सगळ्या गोष्टी जिथल्या तिथे ठेवल्या, दोघींनी मिळून सगळं घर आवरलं.
महेश सुट्टी वर होता आणि या सगळ्या समारंभात तो खूप थकला होता म्हणून आराम करत होता. संध्याकाळी सगळे लवकर जेऊन झोपायला गेले शीतल सगळं आवरत होती तोपर्यंत महेश त्यांची खोली सजवत होता कारण आज त्यांची पहिली रात्र होती.......मधुचंद्राची रात्र.....जी सगळ्यांच्याच आयुष्यात खूप खास असते.
शीतल येईपर्यंत महेश ने गुलाबाच्या पाकळ्यानी खोली छान सजवली होती. महेश गॅलरी मध्ये उभा राहून एकटक चंद्र बघत होता कारण आज त्याला तो चंद्र पण शीतल समोर फिका वाटत होता.महेश चंद्र बघण्यात मग्न होता एवढ्यात मागून शीतल येते आणि महेश च्या बाजूला येऊन उभी राहते.
"काय बघताय" शीतल
"हा चंद्र बघ ना किती निस्तेज दिसतोय"महेश
"निस्तेज चंद्र नाही दिसत......तुमच्या मनात माझं चित्र यापेक्षा सुंदर आहे म्हणून तस वाटतय" शीतल
"हो असेल असच काही"महेश
महेश चे हे शब्द ऐकून शीतल लाजते आणि महेश पासून थोडी दूर जाते.महेश तिच्या मागे जातो....... आपल्या दोन्ही हातांचा तिच्या भोवती वेढा घालतो आणि त्याची मान तिच्या खांद्यावर ठेवून तिला विचारतो........
"तुला कस माहीत चंद्रापेक्षा सुंदर तुझं चित्र आहे माझ्या मनात ते"महेश
"जेंव्हा तुम्ही त्या लग्नात माझ्या मागे फिरत होतात ना तेंव्हा".......शीतल
"हो का??"महेश
"हो.."शीतल
शीतल स्वतःला महेश च्या मिठीतुन सोडवण्यासाठी प्रयत्न करताना बोलत होती.
शीतल स्वतःला पुनः त्याच्या मिठीतुन सोडवून बेड च्या कडेला जाऊन उभी राहते.महेश पुन्हा मागवून येऊन शीतल चे दोन्ही हात घट्ट पकडतो आणि तिला स्वतःच्या जास्त जवळ घेतो. उजवा हाताने शीतल च्या डाव्या खांद्याला पकडून तिला स्वतःकडे फिरवून घेतो आणि घट्ट.........मिठी मारतो.शीतल सुद्धा तिचे दोन्ही हात त्याच्याभोवती रोवून त्याला घट्ट बिलगते. दोघेही मधुचंद्राच्या रात्रीचा भरगोस आनंद घेतात प्रणय सुख घेऊन दोघेही एकमेकांच्या कुशीत रात्र घालवतात.महेश आणि शीतल दोघांनाही पहाटेच डोळा लागतो पण शीतल ला उशीरा झोपून सुद्धा लवकर उठायची सवय असते म्हणून ती लवकर उठून सकाळी सगळी तयारी करते दिराचा टिफिन,नवऱ्याचा टिफिन,नाश्ता ही सगळी काम झाली आणि शीतल आंघोळ करून महेश ला उठवायला आली.
महेश पण उठला आंघोळ करून नाश्ता वैगरे करून झाला आणि कामावर जायला निघाला.
असच रुटीन चालू होतं.दोघांचा संसार गोडीगुलाबीने चालू होता.शीतल जॉब करायचं म्हणत होती पण महेश च नको म्हणाला तो दुखावला जाऊ नये म्हणून तिने जॉब न करण्याचा निर्णय घेतला. महेश ची आई,भाऊ आणि बहीण फार खुश होते कारण महेश जास्तीत जास्त वेळ घरी देत होता.
पण..........फक्त वर्षभर..........
एक दिवस फोन मधला बॅलन्स संपला म्हणून शीतल ने महेश चा फोन घेतला आणि त्याच्यावर एक मेसेज होता तो वाचून तर शीतल च्या पायाखालची जमीनच सरकली..........।
********************************************

(एक दिवस फोन मधला बॅलन्स संपला म्हणून शीतल ने महेश चा फोन घेतला आणि  एक मेसेज होता तो वाचून तर शीतल च्या पायाखालची जमीनच सरकली..........)आता पुढे........

"अहो.........काय आहे हे? कोण आहे ही?आणि असे कसे मॅसेज पाठवते?"शीतल
"अगं......काही नाही..... आमच्या पक्षातल्या मॅडम आहेत. अगं त्या आल्या होत्या ना आपल्या लग्नाला.....मी ओळख करून दिली होती"मनीषा नाईक" त्याच नाव."महेश
"मॅडम आहेत ना.....मग त्यांना म्हणावं मर्यादेत राहा..स्त्री आहेत ना मग तिने तिची मर्यादा पाहून राहावं आणि बोलावं.आणि तुम्ही तरी असा मॅसेज कसा करू शकता......मी कुठे कमी पडते का? तस असेल तर सांगा......"शीतल (डोळ्यातलं पाणी पुसत म्हणते)
"अगं...... अस काही नाही.....तू चुकीचा विचार करतेस.... त्या खूप मनमिळाऊ आहेत म्हणून त्या तशाच बोलतात."महेश
"हो का? अस तर मी पण मनमिळाऊ आहे मग मी अस कोणत्याही परपुरुषासोबत  बोललेलं तुम्हाला चालेल का?"शीतल
"हे बघ......उगाच राई च पर्वत करू नको,समजलं ना.....त्यात एवढ काही नाही आणि एक मॅसेज तर आहे त्यात काय एवढं वाद घालण्यासारखं आणि तू उगाच संशय घेतेस."महेश
"हे बघा मी संशय घेत नाही विचारते तुम्हाला आणि ती बाई एवढ्या रात्री उशिरा मॅसेज करते तिचा नवरा काही बोलत नाही बरा......."शीतल
"अगं...... ती दोघे वेगळे राहतात......"महेश
"म्हणजे!!!!" शीतल
"अगं म्हणजे ते दोघे एकत्र नाही राहत.....मॅडम मुलीसोबत राहतात त्यांचं आणि नवऱ्याचं पटत नाही म्हणून."महेश
"हो का.....म्हणून रात्री दुसऱ्यांच्या नवऱ्याना असले अश्लील मॅसेज करायचे का? मूर्ख आहे का ती बाई एवढं कळत नाही"शीतल
"अरे सोड ना......जाऊदे कशाला तू एवढं लक्ष देते आणि हे बघ मी असाच आहे"महेश
"मी कुठे नाही म्हणते रहा की असेच पण मर्यादा राखून वागा आणि बोला एवढंच माझं मत आहे"शीतल
"ठीक आहे....."महेश
एवढंच बोलून महेश नाश्ता करून टिफिन घेऊन निघून जातो......तो आज शीतलचा निरोप न घेताच निघाला होता महेश जाईपर्यंत शीतल त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे बघत होती आणि डोळ्यातलं पाणी पुसत होती.तो दिसेनासा झाला तेंव्हा घरात आली..
शीतल च मन आज कशातच रमत नव्हतं....तिने नाश्ता सुद्धा केला नव्हता आणि दुपारी डोकं दुखतंय अस सांगून जेवली पण नव्हती.
संध्याकाळी शीतल ने सगळी काम भरभर आवरली आणि महेश ची वाट बघू लागली पण आज घरी आलेला महेश वेगळाच होता.रोज आल्या आल्या शीतल ला जवळ घेणार महेश आज टीव्ही समोर जाऊन बसला आणि हातात फोन घेऊन बसला होता.मध्येच हसत होता आणि मध्येच चेहेरे बनवत होता. त्याचा अश्या वागण्यामुळे कधी नव्हे ते शीतल ला संशय येऊ लागला अर्थातच तिची काळजी आणि अति प्रेमाची जागा संशयानी घेतली.शीतलने जेवण वाढलं महेश जेवला हात धुतले आणि बेड वर जाऊन आडवा झाला,शीतल जेवली की नाही ते विचारलं सुद्धा नाही. शीतल ला फार वाईट वाटलं.शेवटी तिची भीती खरी ठरली रात्री उशिरापर्यंत महेश त्या मनीषा नाईक सोबतच गप्पा मारत होता आणि ती बाई सुद्धा अश्लील चाळे करत होती हे सगळे मॅसेज बघून शीतल चा पाराच चढला आणि सकाळी सगळ्यांसमोर बोलायचं आणि विचारायचं तीने ठरवलं पण का कोण जाणे तिला फार रडू येत होत .पण ती स्वतःला कसबस सावरत डोळे बंद करून घेते. दुसऱ्या दिवशी रविवार असतो सगळे उशिरा उठतात महेश कधी नव्हे ते लवकर उठून पुन्हा तो फोन घेऊन गप्पा मारत बसला होता हे सगळं बघून शीतल च्या तळपायाची आग मस्तकात गेली आणि तिने त्याच्या हातातून फोन हिसकावून घेतला आणि बघते तर महेश त्या बाईसोबतच बोलत होता.शीतल ने त्याला जाब विचारला तर तो उगाचच आवाज वाढवून तिच्याशी बोलू लागला.महेश च्या आवाजाने आई आणि दीर दोघेही उठले आणि काय झालं हे विचारलं असता महेशने सगळं सांगितलं पण त्याने शीतल ला संशय घेते सांगून तिला खाली पाडलं.ती सांगत होती की हे दोघे पण असेच बोलतात पण त्यांनी ऐकलं नाही उलट तिलाच सुनावलं ती बिचारी गप्प बसली दोन दिवस जेवली नाही पण कोणाला तिची पर्वाचा नव्हती सगळे छान मज्जा मस्ती करत होते शीतल मात्र एकटीच बाजूला उभं राहून सगळं बघत होती.....
महेश खोलीत आल्यावर......
"का अस वागलात?"शीतल
"असा.......म्हणजे कसा....?महेश
"हे बघा तुम्हाला चांगलंच माहीत आहे चूक तुमची आहे मग का सगळं माझ्यावर उलटवलात मी संशय घेते सांगून हा........"शीतल
"हे बघ जे आहे ते मी सांगितलं आणि उलटवल काय? घेतच आहेस तू संशय माझ्यावर जर मी सांगतोय अस काही नाही तरी तू तेच तेच परत उगळतेस"महेश
"ठीक आहे नाही बोलणार परत अस बोलून शीतल त्याला त्या बाई शी न बोलण्याचा आग्रह धरते आणि तो पण त्या बाई शी नाही बोलणार परत अस सांगतो.
महेश ने तीच ऐकलं म्हणून ती लन सुखावते पण म्हणतात ना.......नव्याचे नऊ दिवस तसच काही घडलं.....
महेश फक्त काही दिवस च नीट वागला आणि पुन्हा पहिले पाढे पंचावन्न काय तर म्हणे पक्षात आहे कामानिमित्त बोलावं लागत अस सांगून त्यांच आपलं चालूच होत आणि त्यातच शीतल ला दिवस गेले.... तिला वाटलं आता तरी सगळं सुरळीत होईल पण महेश बाप होणार ही बातमी ऐकून इतका खुश झाला की दर दोन दिवसांनी दारू पिऊन यायचा. दारू च्या वासाने शीतल ला त्रास होऊ लागला जवळ जवळ तीन महिने असेच गेले आणि मग घरच्यांच्या ओरडण्याने तो पियाचा बंद झाला.
शीतल ला सातवा महिना लागला आणि लगबग सुरू झाली ती ओटीभरणीच्या कार्यक्रमाची  आणि सातवा महिना संपण्याच्या पाच दिवस आधी ओटीभरून शीतल माहेरी आली.
शीतल माहेरी आली खरी पण तीच मन काही लागत नव्हता घरी सगळ्यांना वाटत होतं शीतलला महेश ची आठवण येते पण खरी गोष्ट तर तिलाच माहीत होती कारण कुठल्या तोंडाने ती या सगळ्या गोष्टी घरी सांगणार होती.......
महेश रोज दिवसातून दहा वेळा फोन करायचा आणि रोज संध्याकाळी शीतल ला भेटून तिच्या घरी तिच्या सोबतच जेऊन मग उशिरा रात्री घरी यायचा.......घरी आला की पोचलो म्हणून एक फोन शीतल ला करायचा पण.......त्याच अस गोड वागणं शीतल ला कुठे तरी खटकत होत.
एक दिवस महेशने घरी पोचलो सांगायला फोन केला शीतल सोबत थोड्या गप्पा मारल्या आणि दहा ते पंधरा मिनिटांनी फोन ठेवला.त्यानंतर जवळ जवळ अर्ध्या तासांनी महेश च्या आई चा फोन आला..
"अगं...... महेश निघाला का तिकडून???अजून निघाला नसेल तर त्याला सांग माझ गुढगे दुःखी वरच औषध घेऊन ये...."महेश ची आई
"हो सांगते ,पण तुम्ही काळजी घ्या" शीतल
" हो बाळा.....तू पण आराम कर"महेश ची आई
दोघींचं बोलणं होत आणि शीतल फोन ठेवते.
********************************************

("अगं...... महेश निघाला का तिकडून???अजून निघाला नसेल तर त्याला सांग माझ गुढगे दुःखी वरच औषध घेऊन ये...."महेश ची आई
"हो सांगते ,पण तुम्ही काळजी घ्या" शीतल
" हो बाळा.....तू पण आराम कर"महेश ची आई
दोघींचं बोलणं होत आणि शीतल फोन ठेवते.)
आता पुढे..........

शीतल घरच्यांना सासूची तब्बेत खराब आहे त्यांचे गुडघे फार दुखत आहेत मला जायला पाहिजे असं सांगून घरी जाण्याचा हट्ट करते.घरातले नाही म्हणत असून सुद्धा शीतल तिच्या हट्टाला पेटून उठते सगळ्यांचा नाईलाज होतो आणि मग शीतल चे काका शीतल ला सोडायला जातात.घरी जाताना शीतल सासूबाईंच गुडघे दुःखी वरच औषध घेऊन जाते.शीतल ला अस घरी बघून सासूबाई विचारतात.
"अगं......तू अशी अचानक.......आणि ते ही एवढ्या रात्री??" महेश ची आई
"अहो आई......हे कामासाठी बाहेर गेलेत यायला उशीर होईल म्हणून मीच आले औषध घेऊन.... आणि तुम्हाला किती त्रास होतो ते माहीत आहे म्हणूनच निघाले एवढ्या रात्री"शीतल
"अहो ताई .......शीतल ऐकतच नव्हती....म्हणे सोडा मला घरी म्हणून मग घेऊन आलो. चला.....आता निघतो मी फार उशीर नको."शीतल चे काका.(एवढंच बोलून ते शीतल चा आणि तिच्या सासूबाईंचा निरोप घेतात.)
शीतल रूम मध्ये जाऊन पुन्हा महेश ला फोन लावते.
"कुठे आहात"शीतल
"घरी आहे.....केला तर होता ना मगाशी फोन,पोचलो सांगायला"महेश
"आईंचा फोन आला होता मगाशी......त्यांना गुडघेदुखी च औषध पाहिजे ते सांगण्यासाठी......,तुमचा फोन नाही लागला म्हणून त्यांनी मला केला होता."शीतल
"अच्छा....... "महेश
"अच्छा काय? तुम्ही घरी नाही, तरी मला फोन करून पोचलो सांगितलं,मग आहात तरी कुठे आणि कोणाच्या घरी"शीतल
" हे बघ तुझं परत आपलं संशय घेणं चालू झाल ना....."महेश
"हे बघा विषय बदलू नका.....मी काय विचारते त्याच आधी उत्तर द्या.तुम्ही नक्की कुठे आणि कोणाच्या घरी  आहात???"शीतल
"मी घरी च आहे आपल्या"महेश
"हो का" मग आईंना फोन द्या जरा....."शीतल
"आई झोपली असेल आता.आणि कशाला उगाच तुझ्या संशयामुळे तिला उठवू"महेश
"हे बघा खोट बोलू नका,कुठे आहेत ते सांगा.कारण मी इथे आपल्या घरी आली आहे आणि आपल्या बेडरूम मधून च बोलते आहे."शीतल
"ओहोहो......म्हणजे तुझी हेरगिरी चालू झाली का?नजर ठेवतेस का माझ्यावर?"महेश
"तुम्हाला जे समजायचं आहे ते समजा"शीतल
"आहे मी बाहेर काय करणार आहेस....."महेश
"त्या नवरा सोडलेल्या बाई सोबत आहात ना तुम्ही?मी गरोदर आहे तुम्हाला शरीरसुख देऊ शकत नाही म्हणून गेलात का तिच्याकडे?की पैसे देऊन तिच्या सोबत झोपून तुमची भूक भागवताय?"शीतल
"हे बघ काही पण बोलू नको आणि शब्द आवर तुझे, आणि हा......आहे मी तिच्यासोबत काय करणार तू आणि काय करू शकतेस हा......ती बाई नवऱ्याला सोडून सुद्धा तिच्या जीवावर जगते आणि तू काय करतेस."महेश
"मी तिच्या सारखी दुसऱ्यांच्या नवऱ्यासोबत अंथरुणात जात नाही हीच गोष्ट खूप मोठी आहे समजलं ना..........आणि हो.......तिची माझी तुलना तर अजिबात करू नका कळल?"शीतल
"थांब तू येतो मी घरी......काय करणार आहेस ते बघतो मी आणि अंथरुणात काय करतात ना ते पण दाखवतो आज"महेश
महेश फोन ठेऊन देतो आणि शीतल मात्र खूप रडत असते गर्भात असलेलं बाळ पण शांत........होतं...... कारण जरी ते गर्भात असलं तरी आई च दुःख बाळाला समजत असतं.

थोड्यावेळाने महेश दारू पिऊन घरी जातो.शीतल दार उघडते तर महेश खूप पियालेला असल्यामुळे तिचा हात पटकन नाकाजवळ जातो तसा लगेच महेश तिला शिवीगाळ करतो आणि तिच्या केसांना धरून फरफटत बेडरूम मध्ये घेऊन जातो आणि दोन जीवांची शीतल महेश च्या राक्षस रुपाला बळी पडते.महेश अक्खी रात्र शीतल ला उपभोगत असतो शीतलने नाही म्हणून जेंव्हा जेंव्हा त्याला प्रतिकार करण्याचा प्रयत्न केला तेंव्हा तेव्हा महेशने शीतल च तोंड दाबून तिला बुक्क्यांचा मार दिला.शेवटी सकाळी पाच च्या सुमारास महेश झोपला आणि शीतल...........शीतल मात्र तिचे कपडे सावरत डोळ्यातील अश्रूंना वाट करत बाथरूम मध्ये गेली.थंड पाण्याची आंघोळ केली.शॉवर मधून अंगावर पडणाऱ्या प्रत्येक पाण्याच्या धारेमध्ये तिला रात्री होणार त्रास आणि महेश च ते भयानक रूप आठवत होत.हाच का तो महेश जो तिच्या वर जीव ओवाळून टाकत होता असा प्रश्न पडला.
महेश ला सकाळी दहा वाजता जाग आली आणि त्याने शीतल ला हाक मारली.
"शीतल.......एक कप चहा दे गं..."महेश
शीतल चहाचा ट्रे बेड च्या बाजूला टेबल वर ठेवते आणि निघणार तोच महेश तिला थांबवतो आणि झाल्याप्रकाराबद्दल तिची माफी मागतो.पण शीतल काही एक बोलत नाही तशीच निघून जाते कारण महेश तिच्या मनातून उतरलेला असतो तिला त्याची घृणा येऊ लागली होती किळस वाटत होती आणि कीव येत होती स्वतःचीच
रात्री झालेल्या गोष्टींचा त्रास शीतल ला दिवसभर जाणवत असतो.संध्याकाळी अचानक शीतल च्या पोटात दुखू लागते आणि रक्तस्राव होऊ लागतो म्हणून शीतल ला जवळच्याच खाजगी रुग्णालयात दाखल करतात.खूप जास्त रक्त गेल्यामुळे शीतल खूप कमजोर होते आणि त्यात डॉक्टर तिच्या अंगावरचे व्रण देखील बघतात आणि तिला काही घडलं का विचारता पण घरची अब्रू चव्हाट्यावर येऊ नये म्हणून ती "काही नाही"  म्हणते.
शीतल ला कमजोरी असल्यामुळे नॉर्मल डिलिव्हरी होऊ शकत नव्हती म्हणून तीच सिजर करतात पण...........पण तीच बाळ गर्भातच दगावत. या जगात येण्याआधीच तो या जगातून निघून गेलेला असतो.
महेश ला जेंव्हा हे समजत तेंव्हा तो या सगळ्यासाठी स्वतःला दोषी समजतो आणि खूप रडतो.शीतल मात्र निपचित त्या बेड वर पडलेली असते.महेश शीतल ला धीर द्यायला तिला समजवायला आत जातो आणि तिची हात जोडून माफी मागतो.
******************************************
शीतलचं महेशच्या बोलण्याकडे लक्षच नसत ती फक्त बाळाचा विचार करत असते तिला फक्त बाळ हवं असत.सात महिने ज्या रक्तामासाच्या गोळ्याला उदरात वाढवलं स्वतापेक्षा जास्त जपलं तो जन्माच्या आधीच तिला सोडून गेला होता.तिच्या डोळ्यातलं पाणी सुद्धा आटल होतं. महेश बोलत असतो पण ही ची नजर मात्र त्या बाळाला शोधत असते.शीतल ची माहेर ची माणसं सुद्धा असतात पण तीच तिकडेहि लक्ष नसतं. शीतल ला या सगळ्याचा इतका मोठा धक्का बसतो की ती स्वतःची मानसिकताच हरवून बसते. आपल्या आजूबाजूला कोण आहे काय चाललंय याची तिला अजिबात जाणीव नसते.अखेर तिला हॉस्पिटल मधून घरी सोडतात पण तिला खूप जपावं लागेल कुठली अशी गोष्ट घडू नये की ज्याने तिला त्रास होईल अस डॉक्टर सांगतात.
असेच पंधरा दिवस जातात आणि महेश तिला घ्यायला येतो.शीतल महेश सोबत घरी येते खरी पण तिला काही समजत नसत कारण ती स्वतःची विचार करण्याची क्षमता आणि स्वतःच *अस्तित्व* हरवून बसलेली असते.महेश च्या घरी येऊन तिला चार दिवस होतात आणि महेश मधला राक्षस पुन्हा जागा होतो.शीतल जेऊन तिची गोळ्या औषध घेऊन बेड वर झोपलेली असते तोच महेश दारू पिऊन येतो आणि तिच्या सोबत जबरदस्ती करण्याचा प्रयत्न करतो पण या वेळी प्रतिकार करणारी शीतल वेगळीच होती शक्तिशाली होती तिने महेश ला दोन्ही हातानी ढकलून दिल आणि रूम बाहेर पळायला लागली पण दरवाज्याची वरची कडी घट्ट असल्याने तिला ती खोलता येईना तरी तिने पूर्ण ताकदीनिशी ती खोलण्याचा प्रयत्न केला अर्ध्या पर्यंत कडी उघडली देखील पण राक्षसरूपी महेश पुन्हा उठला. या वेळी उठलेला महेश खूप रागात होता कारण त्याला हवं ते मिळत नव्हतं........ त्याला शीतल ला उपभोगायच होत पण शीतल त्याच्या तावडीत सापडत नव्हती.ती पण त्याला तितक्याच हिमतीने मात देत होती स्वतःला वाचवण्यासाठी झटत होती.जिवाच्या आकांताने ओरडत होती पण महेश ची आई आणि भाऊ गावी गेले होते त्यांच्या....... महेश च्या आजिची ची तब्बेत सिरीयस होती म्हणून.......त्यामुळे घरात शीतल आणि महेश शिवाय तिसरं कुणीचं नव्हत.अखेर शीतल हतबल होते आणि महेश तिच्यावर आडवा होतो........... तोच शीतल च्या हाताला टेबल लॅम्प लागतो ती तो लॅम्प कसा बसा उजव्या हाताने उचलते आणि महेश च्या डोक्यात घालते अचानक असा डोक्यात झाल्याने महेश जास्तच चवताळतो पण शीतल पुन्हा तो लॅम्प त्याच्या डोक्यात घालते त्याला स्वतःला सावरूच देत नाही आणि अखेर महेश खाली कोसळतो.शीतल डोळे पुसते,पदर नीट करते आणि थेट पोलीस स्टेशन ला जाऊन महेशवर जबरदस्ती केल्याची, मारहाणीची आणि तिच्या बाळाला गर्भातच मारून टाकल्याची केस करते.पोलीस महेश ला घरी जाऊन बेड्या ठोकतात आणि सहा महिन्यांची कोठडी आणि २५००० दंड  अशी शिक्षा सूनवतात.
शीतल घरी म्हणजे तिच्या माहेरी येते.पंधरा दिवस राहते पण नंतर घरात कुरबुर व्हायला लागते.खर्च वाढतो,रेशन महाग झालंय त्यात काय तर म्हणे एक तोंड फुकटच खायला वाढलं आहे काकीचे असे बोल ऐकून शीतल पार........कोलमडून जाते. घरचे असे बोलतायत म्हंटल्यावर तिला तिथे राहणे योग्य नाही वाटले.

रात्री जेऊन झाल्यावर शीतल खोलीत पडलेली असते आणि विचार करते.........लहानाची मोठी झाली या घरात,लग्न झालं या घरात पण आधी मी कधी यांना खाणार फुकटच तोंड नाही वाटले काय तर म्हणे आमची लेक आहे आणि आता लग्न झालं तशी मी फुकटी...........?????
जिथे आपली माणसचं असा विचार करतात तिथे परक्यांच बोलणं काय मनाला लावून घ्यायचं. आपली सोय आपणच करावी......असा विचार करून शीतल झोपते. आज कितीतरी दिवसांनी तिला निवांत झोप लागली होती.
********************************************
(जिथे आपली माणसचं असा विचार करतात तिथे परक्यांच बोलणं काय मनाला लावून घ्यायचं. आपली सोय आपणच करावी......असा विचार करून शीतल झोपते. आज कितीतरी दिवसांनी तिला निवांत झोप लागली होती.)आता पुढे.

संध्याकाळपर्यंत येते अस सांगून पहाटेच शीतल घराबाहेर पडते.काय करायचं,कुठे जायचे काही माहीत नसतं.आपली माणसं पण अस परकं करतील,आपल्या मागे अस परखड बोलतील यावर तिचा विश्वासच बसत नव्हता.तिला विचार करून करून खूप रडू येत होतं.शीतल एका मंदिराच्या अंगणात बेंच वर बसून डोळ्यातली आसवं टिपत होती तेवढ्यात तिथे एक आजी आजोबा येतात.
"काय झालं पोरी......अशी का रडतेस" आजी
"काही नाही...... कधी कधी आपली माणसं....... आपली रक्ताची माणसं किती तुसड्यासारखं वागतात ना आपल्याशी?"शीतल
"हो गं........ पोरी.....असचं असतं..... हे जग असचं आहे."गरज सरो,नी वैद्य मरो"आता आम्ही म्हातारी माणसं बघ....लेकरांना लहानाची मोठी करायची सगळ्या गोष्टी हातात द्यायच्या आणि त्यांना पंख फुटले की असे बोलतात जस काय आम्ही आयुष्य जगलो नाही आणि जगवल नाही......अगं पण त्यांना हातावर पोट घेऊन आम्ही मोठं केलं जग कस आहे...त्या जगात कस वावरावं आम्ही शिकवलं.......हे पण ते विसरावेत."आजी"
शीतल आणि आजी आजोबा एकाच नावेमधले सोबती होते.शीतल आणि आजी आजोबा तिघांनाही बर वाटल बोलून मग आजोबांनी विचारलं.
" अगं..... पण तू अशी रडत कुठे जातेस"आजोबा
"कुठे नाही...... जिथे काम भेटेल तिकडे जायचं.स्वतःच पोट भरता येईल एवढं शिक्षण आहे माझं.पण आता डिग्री घेऊन कुठे फिरणार त्यापेक्षा जिथे काम भेटेल तिथे थांबायचं,पण सुरवात कशी आणि कुठून करू समजत नव्हत म्हणून इकडे येऊन बसले.इकडे येऊन एकांत तर भेटला पण सगळं आठवून रडू येऊ लागलं"शीतल

आम्हाला दोन मुलं आणि तीन नातवंड मोठ्या ला दोन मुलं आणि धाकट्याला एक मुलगी दोन्ही मुलं आपापल्या बायकां-पोरांसोबत परदेशात असतात. हॉस्टेल वर मुलांना पैसे पाठवावेत तसे दोघेही आम्हा म्हातारा-म्हातारीला पैसे पाठवतात. पैसा चिक्कार आहे पण माया लावणार,प्रेम करणार जिवाभावाचा कोणी नाही. आम्ही दोन म्हातारी एकमेकांच्या सोबतीने स्वयंपाक करतो,ही कपडे धुते तर मी वाळत घालतो सगळीच काम सोबतीने करतो म्हणजे वेळ कसा चांगला जातो,तरी घर बघ कसं....... खायला उठते.पोरं बोलतात दोघे आराम करा काम करायला बाई ठेवा पण आम्हाला बाई नको सोबती पाहिजे हे कसं त्यांना पटवून देणार. या वयात आधाराला नातवंडांची काठी पाहिजे पण हे त्यांना कुठे कळत त्यांना फक्त पैसा कमवायचा आहे........(एवढं बोलून आजोबा रडू लागतात आणि आजी त्यांना शांत करतात)

आजी शीतल ला त्यांच्या सोबत त्यांच्या घरी राहायला यायचा आग्रह धरतात त्यांना सोबत होईल आणि शीतल च्या घरी तिची अडचण होणार नाही शिवाय ती जर बाहेर जॉब करायला गेली तर आजी-आजोबा कोणाची तरी वाट बघतील दोघांव्यतिरिक्त तिसऱ्या माणसासोबत आणखी वेळ चांगला जाईल ता उद्देशाने.
शीतल विचार करून सांगते अस म्हणते आणि आजी-आजोबांना सोडायला त्यांच्या घरी जाते.
घर कसलं ते...........बंगला असतो. आजोबा मिलीट्री मधून रिटायर असतात त्यामुळे त्यांना पेन्शन चिक्कार असते आणि आजी सुद्धा बँक मध्ये मॅनेजर होत्या त्या पण रिटायर असतात त्यांना पण पेन्शन चालू असते त्यात आजी आजोबांची दोन्ही मुलं परदेशात मोठ्या पदावर कामाला त्यामुळे तिथूनही पैश्यांची काही कमी नसते.शीतल घरात येते.आजोबा तिला पाणी देतात शीतल पाणी पिऊन आजीआजोबांचा बंगला न्याहाळत असते आणि मनातच विचार करते(एवढया मोठ्या घरात राहणाऱ्या माणसांना पण दुःख असतं तर मग आपण तर सामान्य माणूस आहोत.या दोघांकडे एवढा अमाप पैसा असून पण दोघेच असतात आणि मी एवढ्या माणसांमध्ये राहून पण एकटीच.........)
एवढ्यात आजी आलं टाकलेला छान असा चहा घेऊन येतात. चहा पिता पिता चं शीतल म्हणते....
"किती अजब आहे ना.... पैसे नाहीत,माझ्याच घरात माझी अडचण होते माझी आपली माणसं मला बाहेर काढायला मागे मागे बोलतात आणि तुम्ही......तुमची पण तीच अवस्था......पैसे तर आहेत पण आपली माणसं नाही...)हे बोलताच तिघांच्याही डोळ्यात नकळत पाणी येते.
********************************************

(किती अजब आहे ना.... पैसे नाहीत,माझ्याच घरात माझी अडचण होते माझी आपली माणसं मला बाहेर काढायला मागे मागे बोलतात आणि तुम्ही......तुमची पण तीच अवस्था......पैसे तर आहेत पण आपली माणसं नाही...)हे बोलताच तिघांच्याही डोळ्यात नकळत पाणी येत.) आता पुढे...

शीतल संध्याकाळी घरी येते.शितलची सासू म्हणजे महेश ची आई आणि भाऊ आधीच घरी आलेले असतात महेश ची आई शीतल ची समजूत काढन्याचा प्रयत्न करते.
"तडजोड करून संसार करावा लागतो काही गोष्टी या बाईने समजून घ्यायच्या असतात.आपला देश पुरुषप्रधान आहे, ते जे बोलणार,जस बोलणार तेच करावं लागतं अगं बायकांना...........असं पोलीसकेस वैगरे करून कसं चालेल.........हे बघ चल..... आपण  पोलीस स्टेशन ला जाऊ आणि मग तू तुझी तक्रार मागे घे आणि मग पुन्हा सुखाने संसार करा आणि तू नाही नांदलीस तर लोक तुझ्या आईवडिलांच्या तोंडात शेण घालतील आणि आपली पण चार लोकांमध्ये शिथु होईल त्या इज्जतीचा तरी विचार कर."महेश ची आई
"हो का........मग हे तुम्ही तुमच्या मुलाला समजावलत का?लग्न म्हणजे तडजोड नाही विश्वास असतो आणि तोच विश्वास तुमच्या मुलाने तोडला आहे आणि तुम्ही सांगताय मी केस मागे घेऊ.............छे...... हे कधीच होऊ शकत नाही.ज्यांनी माझ्यासोबत जबरदस्ती केली,माझ्या पोटात इवलासा अंकुर फुलला होता त्याला माझ्या गर्भातच मारून टाकल त्याला......मी माफ करू...शक्यच नाही. एकवेळ फक्त मी एकटी असती आणि मला मारलं असत ना....तर केलं सुद्धा असत माफ पण माझ्या बाळाच्या खुन्याला कशी माफ करणार होते आणि हो पुरुषप्रधान देश तुमच्या साठी आहे माझ्यासाठी नाही आणि काय हो.........तुम्ही सगळं सहन केल असेल म्हणून मी ही तेच करावं असं वाटलं का तुम्हाला त्यापेक्षा "तू हे बरोबर केलंस अस म्हणाला असतात.... तर जास्त आवडलं असत मला,"आणि मला एक सांगा.......जर का मी अस बाहेर दुसऱ्या पुरुषासोबत संबंध ठेवले असते तर तुम्ही तुमच्या मुलाला तडजोड करून संसार कर हे सांगितलं असत का???????नाही ना.....उलट मी किती चारित्रहीन आहे हेच सांगितलं असत ना शिवाय माझ्या घरचा उद्धार केला असता तो वेगळा. हो ना..........पुरुष काहीही वावगं वागला तरी बाई ने माफ करायचं......का बरं...... पैसे कमवून घरात देतो म्हणून का???"शीतल

"हे बघ....मी तुला समजावून घेऊन जायला आले आहे तू उगाच नको तो विषय काढून भरकटत आहेस.तू चल आपल्या घरी मी समजवेन महेश ला".महेश ची आई
"नाही.......... मी पुन्हा त्या घरात पाऊल ठेवणार नाही..... जिथे एका बाई ला बाई च समजून घेत नाही म्हंटल्यावर काय बोलणार आणि काय भरोसा महेश पुन्हा अस काही वागणार नाहीत याचा"शीतल
"अगं मी शब्द देते तुला, मग तर झालं"महेश ची आई
तेवढ्यात शीतल ची काकू बोलते.........
अगं बाळा......त्या एवढं बोलतायत तर जा तू आणि असं हे मोठ्या माणसांनी सारखी गवसणी घालणं बरं वाटत का?शेवटी ते घर तुझंच आहे आणि प्रत्येक बाई ची वरात जरी माहेरून निघाली ना तरी तिचा शेवट मात्र सासरी तिच्या घरी च होतो कारण ते हक्काचं घर असत तिच्या माहेर हे फक्त चार दिवस पाहुणचारासाठी असतं..... जिथे मुलीने नवऱ्यासोबत यायचं चार दिवस छान आराम करायचं आणि जायचं."शीतल ची काकू
"त्यापेक्षा सरळ शब्दात सांगा ना.......मी तुम्हाला जड झाली आहे ते"(शीतल गालाच्या एका कोपऱ्यात च हसून बोलते पण डोळे मात्र डबडबले असतात)"
"हो तस समज हवं तर"शीतल ची काकू
"अगं काकू......समज कशाला मी तुझं आणि काकाच बोलणं ऐकलं आहे फुकट चं तोंड वाढलं आहे ना खायला..... आणि नको काळजी करू..... तुमच्यावर ओझं म्हणून नाही राहणार आहे मी या घरात. ज्यांना माझी गरज आहे आणि मला ज्याची गरज आहे अश्या ठिकाणी मी जाणार आहे. तुमच्या हट्टापुढे आणि निव्वळ तुमच्या इज्जतीसाठी मी माझं आयुष्य पुन्हा पणाला नाही लावणार.त्या महेश नावाच्या राक्षसाच्या तावडीतून कशी सुटले ते मलाच माहीत त्या मुळे आता मी काय करायचं याचे उपदेश नका देऊ(शीतल हात जोडून सांगते आणि आतल्या खोलीत निघून जाते. महेश ची आई पण नाक मुरडत निघून जाते.)
तसं काकू धुसपूस करत बोलत असते.
"जायचं सासू सोबत एवढी आली होती घ्यायला तर........कशाला ते एवढे नखरे हिचे,आम्ही पण राहतोच की नवऱ्यांसोबत....... कसे ही असले तरी.
हे सगळे नको ते लाड अंगाशी येतायत आणखी काय".शीतल ची काकू
"हो का.......असं बोलू नये पण तुला सुद्धा दोन मुली आहेत देव न करो हीच गोष्ट उद्या त्यांच्या बाबतीत घडली तर तू तेंव्हा सुद्धा हेच बोलशील का?"शीतल
"शीतल.......तोंड सांभाळून बोल.जिभेला हाड नसत म्हणून"उचलली जीभ न लावली टाळ्याला" कोणाशी बोलतेस आणि काय याच भान ठेव जरा."शीतल ची काकू
"हे बघ काकू मला कोणाशी वाद घालायचाच नाही मुळी समजलं ना...... तू बोलताना जरा विचार करून बोललीस तर बरं होईल आणि राहत राहिला प्रश्न माझ्या आयुष्याचा तर त्याची काळजी तू नको करू कारण मी तुम्हा सगळ्यांवर फुकटच खाणारी आणि ओझं म्हणून तर अजिबातच नाही राहणार समजलं.......!!!
शीतल पुन्हा खोलीत निघून जाते आणि तिची बॅग आवरायला घेते.बॅग भरून होते आणि शीतल घराबाहेर निघते तशी काकू लगेच बोलते......
"जाऊन जाऊन कुठे जाणार तू ......."सरड्याची धाव कुंपणपर्यंतच"येशील परत इथेच फक्त बाहेर काही विपरीत करून येऊ नको नाही तर आहे ती अब्रू पण घालवशील.
काकूंचे हे शब्द ऐकून तर शीतल चा पाराच चढतो पण तिला आणखी वाद घालायचा नसतो म्हणून ती फक्त एवढंच बोलते.
"मी कुठे जायचे आणि काय करायचं ते माझं मी बघून घेईन तुम्ही सांगण्याची गरज नाही आणि राहता राहिला प्रश्न तो या घरात पुन्हा येण्याचा तर माझं प्रेत सुद्धा या घरात मी येऊ देणार नाही समजलं ना".......शीतल

शीतल निघून जाते तिची आई मात्र रडत असते तेंव्हा पण काकी बोलते "कशाला रडायचं असल्या मुलीसाठी जिला संसाराची तर काही चिंताच नाही पण माहेरच्यांचा इज्जतीची पण पर्वा नाही. तरी म्हंटल होत मी दादांना एवढं पण डोक्यावर चढवू नका लेकीला आता ते तर गेले पण भोगतोय आपण...... दादा असते आता...... तर लेकीच्या या असल्या कारनाम्यांनी कृतकृत्य झाले असते हो..........शीतल ची काकू टोमण्यातच बोलते.
शीतल ची आई डोळ्यातल पाणी पदराच्या टोकाने पुसते आणि खोलीत निघून जाते.
शीतल बॅग घेऊन आजीआजोबांच्या बंगल्याबाहेरच थांबते आणि अशी अचानक आत कशी जाऊ याचा विचार करत असते तेवढ्यात आजोबा मागून येतात आणि बराच वेळ शीतल ला बघत असतात आणि काही वेळाने तिला विचारतात.
"आतमध्ये कशी जाऊ याचा विचार करते आहेस का बाळा"आजोबा
शीतल आजोबांच्या प्रश्नाला होकारार्थी मान हलवते आणि बाजूला बघते तर आजोबा असतात.तशी शीतल बावचळते.
"नाही म्हणजे तस काही नाही ते मी आपलं सहजच .......काही नाही"(एवढं बोलून शितलचे डोळे भरून येतात.)
आजोबा शीतल च्या पाठीवरून हात फिरवतात आणि तिला आत चल म्हणून बोलतात.शीतल एकदम जड पावलांनी दारापर्यंत येते.आजी शीतल आणि आजोबांना गॅलरीतूनच येताना बघते तस लगेच आरतीच ताट आणते.शीतल आणि आजोबा दाराजवळ येताच आजी त्यांना थांबवते.शीतल च्या मनात बरेच प्रश्न येऊ लागतात.(का बरं थांबवलं असेल आजींनी). तशी आजी पटकन आरतीचा ताट घेऊन समोर उभी राहते. शीतल ला औक्षण करते तिच्यावरून घास काढते आणि मग तिला आत घेते हे सगळं बघून शीतल ला भरून येते आणि ती आजी च्या गळ्यात पडून रडू लागते.तेंव्हा आजोबा शीतल च्या डोक्यावरून हात फिरवतात आणि तिला सांगतात. आम्हाला लेकीची भारी हौस पण दोन्ही मुलं च झाली आणि मग काय....त्यांना जीव लावला लहानपणापासून सगळं दिल त्यांना आणि आता आम्हाला........ एवढंच बोलून आजोबा डोळे पुसतात. आजी,शीतल आणि आजोबा तिघे मिळून छान पैकी जेवण करतात थोड्या गप्पागोष्टी करतात आणि झोपायला जातात आजी शीतल ला त्यांची मोठी खोली देते जिथे तिला आरामात राहत येईल.शीतल झोपायला म्हणून बेड वर आडवी होते, पण तिला काही केल्या झोप येईना, सारखी आपली कूस बदलत असते सरतेशेवटी ती उठुन किचन मध्ये येते थोडं पाणी पीते आणि हॉल मध्ये सोफ्यावर जाऊन बसते. लग्न झाल्यापासून घडलेल्या सगळ्या घडामोडी तिला आठवू लागतात आणि डोळे मात्र भरून येतात शीतल आसवं टिपत तिथेच सोफ्यावर झोपते रात्री आजी कसल्याशा आवाजाने उठतात तेंव्हा शीतल ला तिथे सोफ्यावर झोपलेलं बघतात आणि पुन्हा खोलीत जाऊन एक चादर आणून  तिच्या अंगावर पांघरून घालतात.शीतल च्या पायाने खाली जमिनीवर लाकडाचा फ्लॉवरपॉट पडलेला असतो आणि त्याच आवाजाने आजी जाग्या होतात.शीतल च्या डोक्यावरून हात फिरवून आजी पुन्हा त्यांच्या खोलीत जाऊन निजतात.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी शीतल ला नेहमी सारखीच लवकर जाग येते. ती मस्त पैकी चहा आणि नाश्ता बनवून ठेवते.आंघोळ करून घरभर छान पैकी धुपारत करते त्या धुपाच्या आणि अगरबत्तीच्या सुगंधाने आजीआजोबा दोघेही उठतात.त्यांना आज घर कसं एकदम पवित्र आणि प्रसन्न वाटते.
किती तरी वर्षांनी त्यांना आजची पहाट आनंदाने भरल्यासारखी वाटत होती दोघे ही शीतल कडे एकटक बघत असतात तशी शीतल त्यांच्या जवळ जाऊन दोघांना ही नमस्कार करते दोघेपण तिला तोंडभरून आशीर्वाद देतात.आजीआजोबा दोघेही आंघोळ करून जरा तरतरीत होतात आणि तिघेही एकत्रच डायनिंग टेबल वर नाष्टा करायला बसतात. शीतल ने उडदाची डाळ टाकून उपमा बनवलेला असतो, त्यासोबत फक्कड असा आलं घातलेला चहा अगदी आजी बनवतात तसाच झालेला असतो आणि त्यासोबत मिक्स फ्रुट ज्युस असते.कारण रात्री आजीआजोबांसोबत गप्पा मारताना तिला कळलं होतं की घरात नाष्टाच्या वेळेस ज्युस लागते म्हणून तिने आठवणीने ज्युस बनवलं होत. आजीआजोबा पण अगदी मन भरून नाश्ता करतात.
काही वेळाने शीतल तयार होऊन खाली हॉल मध्ये येते काही पेपर्स ची फाईल असते हातात. खाली येऊन ती आजीआजोबांच्या पाया पडते आणि आशीर्वाद घेते कारण ती कामाच्या शोधात निघते आजी तिला त्यांच्या ओळखीवर बँकेत चांगल्या पदावर नोकरी मिळवून देण्याबाबत बोलतात.आणि शीतल ला उगाच काम शोधत फिरू नको असं सांगतात.
********************************************
(काही वेळाने शीतल तयार होऊन खाली हॉल मध्ये येते काही पेपर्स ची फाईल असते हातात. खाली येऊन ती आजीआजोबांच्या पाया पडते आणि आशीर्वाद घेते कारण ती कामाच्या शोधात निघते आजी तिला त्यांच्या ओळखीवर बँकेत चांगल्या पदावर नोकरी मिळवून देण्याबाबत बोलतात.आणि शीतल ला उगाच काम शोधत फिरू नको असं सांगतात.)आता पुढे....

शीतल आजी ने दिलेल्या पत्त्यावर जाते पण तिचे पाय जागीच थिजतात, कारण ज्यांच्या घरी आपण राहतो त्यांच्याच शिफारशीवर काम पण करायचं.......तिला कुठे तरी हे पटत नव्हतं. शिफारशीवर काम तर मिळेल पण स्वतःच्या कर्तृत्वावर एखाद्याला मिळणारा जॉब हा कुणा एका व्यक्तीच्या फक्त विनवणी मुळे आपल्याला मिळणे हे तिला रास येत नव्हते, म्हणून ती आतमध्ये जातच नाही.
शीतल आपल्या हातातली फाईल घेऊन एका कपड्याच्या फॅक्टरी मध्ये जाते........ तिथे काही तिला करण्यासारखं असेल का ते बघायला, पण तिथे जागा रिकामी नसते. काही ठिकाणी काम तर असते पण जागा चांगली नसते. कुठे कुठे तर फक्त पुरुषच असतात. अश्या सगळ्या अडचणी येतच असतात. या सगळ्यात आठ दिवस निघून जातात. शीतल अगदी हतबल होते.
एक दिवस शीतल निराश होऊन गॅलरीत बसलेली असते. रोज पहाटे पहाटे वातावरण प्रसन्न करणारी शीतल स्वतःमध्येच हरवलेली असते. आजोबा ही गोष्ट आजींना सांगतात आणि दोघे ही शीतल च्या खोलीकडे येतात.

शीतल शून्यात नजर लावून बसलेली असते आणि चेहऱ्यावर डोळ्यातल्या पाण्याचे मोती ओघळत असतात. आजी तिच्या डोळ्यातले पाणी त्यांच्या पदराने टिपतात....... तशी शीतल भानावर येते, आणि स्वतःला सावरते.
"अगं बाळा......अस करून कसं चालेल सांग? अस हतबल होऊ नको आणि मला खूप बरं वाटल की तुला तुझ्या कर्तृत्वावर नोकरी हवी आहे. कोणाच्या विनवणीने नको. मला या गोष्टीचा फार आनंद आहे आणि तू नको काळजी करू तुला नक्की काम मिळेल आणि चांगलं मिळेल.
एवढ्यात आजोबा बोलतात....
"त्यापेक्षा तू घरातच काही करण्याचा विचार का नाही करत???? म्हणजे बघ तुझ्या हाताला चव फार छान आहे.इथे बरेच लोक परराज्यातून कामासाठी येतात कामावरून येऊन मग जेवण वैगरे बनवतात अश्या लोकांसाठी डब्बे का नाही चालू करत नाही तर आणखी एक कल्पना सुचवतो.
आपला एरिया हा थोड्या मोठ्या लोकांचाच पडतो. इथे सगळ्यांना नवनवीन पदार्थ खाण्याची खूप हौस आहे आणि बनवण्याची सुद्धा पण त्यांना येत नाही. त्यापेक्षा तूच जेवणाचे क्लास का घेत नाही. ज्यांना नवीन नवीन पदार्थ शिकण्याची हौस आहे ती लोक येतील आणि त्यांना जर का तुझी शिकवण्याची पद्धत आवडली तर त्यांच्या ओळखीच्या लोकांना सांगतील........ बघ काय वाटतय तुला ते....आजी पण आजोबांच्या बोलण्याला दुजोरा देतात...
एवढ्या कल्पना ऐकून शीतल थोडी विचारात पडते आणि थोडा वेळ मागते विचार करायला.

संध्याकाळी शीतल आणि आजी बाहेर मंडई मध्ये जातात भाजी वैगरे आणायला तेंव्हा काही वेगळ्या भाज्या पण शीतल घेते ज्या आजींनी कधी घेतल्या नसतात.आणि एका स्टेशनरी मधून जेवणाच्या नवनवीन रेसिपीच पुस्तक घेते.घरी आल्यावर शीतल आजी आजोबांना आज सगळं जेवण तीच बनवणार अस दरडावून सांगते. दोघे ही मग तिला जे करायचं आहे ते करू देतात.
रात्रीच्या जेवणाची सगळी तयारी पूर्ण होते आणि शीतल टेबल वर जेवण वाढायला घेते.आज ताट कस अगदी उठून दिसत होतं जेवणाचं.सगळं कसं साग्रसंगीत होत.आणि त्यात स्पेशल अशी परवलीची मिठाई होती. असेच आठ दिवस शीतल रोज नवनवीन पदार्थ करून आजीआजोबांना खाऊ घालत होती आणि ती दोघेही....... खाऊन झालं की त्यात काय कमी जास्त आहे हे शीतल ला सांगत होते, आणि तस तस शीतल त्यात बदल करत होती.आजीआजोबा पण त्यांच्या मित्रमंडळी सोबत शीतल च्या जेवणाच्या क्लास बाबत सगळी कडे माहिती पसरवत होते जेणेकरून सगळ्यांपर्यंत ही बातमी पोहोचेल .अशातच शेजारच्या मेहता आंटी आणि त्यांची मुलगी दोघींनी क्लास बाबत विचारणा केली असता शीतल ने आणखी चौघी जणी आल्या की लगेचच क्लास घेणार असल्याचे सांगितले.मेहता आंटी त्यांच्या जिम मधल्या काही मुलींना याबाबत सांगून तयार करतात.आणि शेवटी शितलचा पहिला क्लास सुरू होतो. क्लास च्या आदल्या दिवशी पासूनच आजी आजोबा आणि शीतल ची लगबग सुरू असते जसा काही सण च आहे घरात.क्लास ची सगळी पूर्वतयारी तिघे मिळून आदल्या रात्री पूर्ण करतात आणि उरलेली तयारी जी फोडण्यांची असते जसे, कांदा, टोमॅटो वैगरे चिरून ठेवणे हे क्लास च्या दिवशी सकाळीच आजोबा करायला घेतात आणि आजी बाकी तयारी करण्यासाठी शीतल ला मदत करतात. क्लास ची वेळ होते तश्या त्या सहाजणी ही एकत्रच येतात. शीतल थोडी नर्वस असते आजी ला हे लगेच समजते तश्या आजी तिला देवघरात बोलवतात आणि स्वतःला शांत करून एकाग्र व्हायला सांगतात. देवाजवळची साखर तिच्या हातावर ठेवतात तशी शीतल आजींच्या पाय पडते आणि बाहेर येऊन आजोबांना देखील नमस्कार करते आजोबा पण तिच्या डोक्यावरून हात फिरवून आता पुन्हा मागे वळून न बघण्याचा सल्ला देतात आणि अशीच पुढे जाऊन स्वतःची खूप प्रगती करण्याचा आशीर्वाद देखील देतात.

शीतल चा पहिला क्लास पूर्ण होतो तिचा अक्खा दिवस आज कामामध्ये जातो.सगळ्या जणी गेल्यावर बनवलेल्या सगळ्या पदार्थामधले थोडे थोडे पदार्थ ती त्यांना घरी घेऊन जाण्यासाठी देते आणि उरलेले पदार्थ ती आजीआजोबांना खाऊ घालते आणि दोघे ही तीच तोंडभरून कौतुक करतात.आजीआजोबांना पण तिला कामात मदत करून खूप बरं वाटत होतं. शीतल मुळे घरातील वातावरण एकदम छान झालं होतं. असेच चार महिने जातात एक दिवस आजोआजोबा आणि शीतल खरेदीसाठी बाजारात जातात तिथे एका बाईचा अपघात झालेला असतो आणि तिच्या शेजारी एक चिमुरडी बसून रडत असते शीतल त्या बाईच्या बाजूला जाऊन बघते तर तिने तिथेच जीव सोडलेला असतो मग आजोबा त्या मुलीला पोलीस स्टेशनमध्ये घेऊन जातात आणि त्या मुलीला त्यांच्या सुपूर्द करतात सोबतच त्यांचा पत्ता सुद्धा देतात त्या मुलीच्या घरचे जर भेटले तर सगळी व्यवस्थित चौकशी करून त्यांच्या सुपूर्द करणासाठी सांगतात आणि पुन्हा घरी यायला निघतात. आजी आणि शीतल आधीच घरी आलेल्या असतात आजोबा आल्यावर दोघी पण त्या मुलीबद्दल विचारतात तर आजोबा सांगतात पोलिसांना सगळं सांगून आलो आहे. आठ दिवसांनी आजोबा पुन्हा पोलीस स्टेशनमध्ये जातात आणि तिची चौकशी करतात तर ते सांगतात की तिला मामा मामी घ्यायला आले होते तिची पूर्ण चौकशी करून त्या मुलीला त्यांच्या सोबत पाठवून दिल आहे. काही दिवसांनी शितलला तीच लहान मुलगी रोड वर भीक मागताना दिसते. शीतल तशीच माघारी फिरते आणि आजोबांना सांगते तसे आजोबा शीतल सोबत त्या जागी जातात आणि त्या मुलीला जवळ घेऊन सगळ्या गोष्टीं नीट विचारून घेतात तेंव्हा त्यांना फक्त एवढंच कळत की तिची मामी तिला चार दिवसांपूर्वी इथे सोडून गेली आणि लगेच येते बोलली पण ती अजून आलीच नाही. इतके दिवस कोणी कधी काही दिल तर ते खात होती अस तिने आजोबा आणि शीतल ला सांगितलं आजोबा पुन्हा तिला पोलीस स्टेशनमध्ये घेऊन जातात.
********************************************
(काही दिवसांनी शितलला तीच लहान मुलगी रोड वर भीक मागताना दिसते. शीतल तशीच माघारी फिरते आणि आजोबांना सांगते तसे आजोबा शीतल सोबत त्या जागी जातात आणि त्या मुलीला जवळ घेऊन सगळ्या गोष्टीं नीट विचारून घेतात तेंव्हा त्यांना फक्त एवढंच कळत की तिची मामी तिला चार दिवसांपूर्वी इथे सोडून गेली आणि लगेच येते बोलली पण ती अजून आलीच नाही. इतके दिवस कोणी कधी काही दिल तर ते खात होती अस तिने आजोबा आणि शीतल ला सांगितलं आजोबा पुन्हा तिला पोलीस स्टेशनमध्ये घेऊन जातात.)आता पुढे

पोलिस स्टेशन मध्ये गेल्यावर आजोबा त्या मुलीच्या मामा मामी विषयी चौकशी करतात आणि त्यांना पुढील अर्ध्या तासात चौकीवर हजर होण्यासाठी दरडावतात.
मामा मामी दोघेही पोलीस स्टेशनला येतात. समोर त्यांच्या भाचीला पाहून त्यांना चांगलाच घाम फुटतो.पोलीस जेंव्हा त्यांना प्रश्न विचारतात तेंव्हा मामी ची तर त..त..प..प.. होते.मग शीतल त्या मुलीला जवळ घेऊन तीच नाव वैगरे विचारते पण तिला बोलता येत नसतं कारण ती मुकी असते.
पोलिसांच्या भीतीने तिचा मामा च बोलायची सुरवात करतो.
"किशोर ची म्हणजे च त्या मुलीच्या वडिलांची इस्टेट खूप होती पण सुलेखा ही अपंग होती आणि मानसी त्यांची एकुलती एक मुलगी ती पण मुकी असल्यामुळे तो फार चिंतेत असायचा.एक दिवस किशोर ने त्यांच्या मेहुण्याला सांगितलं की तो त्याच्या बायको मुलीला घेऊन पुण्यातील चांगल्या डॉक्टरकडे घेऊन जाईल आणि दोघींचा पण इलाज करून घेईल.मामा यासाठी तयार झाला आणि मित्राची गाडी ठरवली, त्यांना पुण्याला जाण्यासाठी. किशोरला कॅन्सर असतो आणि लास्ट स्टेज ला असतो म्हणून तो त्यांची इस्टेट बायको च्या नावावर करतो आणि बायकोला वारसदार म्हणून मला ठेवतो." मानसी च मामा
"नवरा वारसदार आहे म्हंटल्यावर मला प्रॉपर्टी आणि पैशाचा मोह आवरता आला नाही आणि मी त्या तिघांनाही मारण्याचा कट केला आणि त्या कटात यांना सुद्धा सामील केलं. ज्या गाडीने ते जाणार असतात त्याचे ब्रेक फेल करायला सांगीतले..... त्यांचा अपघात तर होतो पण या दोघी वाचतात आणि हिचे वडील त्या अपघातात जातात."मानसी ची मामी
"नवऱ्याचे कार्यविधी आटोपल्यावर सुलेखा मुलीला घेऊन माझ्याकडे येते कारण तीच माझ्याशिवाय दुसरं कोण नसत आणि मी मात्र पंधरा दिवस फक्त तिला ठेऊन घेतो आणि गोड गोड बोलून तिच्याकडून सगळी इस्टेट स्वतःच्या नावावर करून घेतो.माझ्या ओळखीचा वकील आहे त्यालाच थोडी जास्तीची रक्कम देऊन मी हे सगळं घडवून आणल." मानसी चा मामा
"मी पण तिला मोलकरणीसारख वागवलं आणि जश्या सगळ्या गोष्टी कागदोपत्री आमच्या नावावर झाल्या त्याच रात्री आम्ही नवरा बायकोनी मिळून मायलेकिना घरातून हाकलून दिल.आणि त्याच रात्री एक गाडी सुलेखा ला इथे पंधरा मिनिटांच्या अंतरावरच उडवते."मानसी ची मामी
"तुम्हाला कस माहीत पंधरा मिनिटांच्या अंतरावर उडवते."पोलीस विचारतात
"त्यांना घरातून बाहेर काढलं. सुलेखा हात जोडत होती विनवणी करत होती पण आम्ही दार लावून घेतलं. थोड्यावेळाने बघितलं तर त्या दोघी दाराबाहेर नव्हत्या म्हणून आम्ही पंधरा मिनिटाच्या अंतरावर एक आईस्क्रीम वाला आहे तिथे गेलो आईस्क्रीम खायला.तिथेच आडवळणावरून सुलेखा आणि मानसी जातांना दिसल्या, तेवढ्यात मागून भरधाव ट्रक येतोआणि सुलेखा ला  उडवतो. ट्रक वाला सुलेखाला उचलून बाजूच्या फुटपाथ वर आणून ठेवतो आणि तिथून निघून जातो......"मानसी ची मामी
तिच्या बोलण्याचा शीतल ला खूप राग येतो आणि शीतल तिच्या सणसणीत कानशिलात आवाज काढते........आणि मानसी ला घेऊन पोलिस स्टेशन मधून बाहेर पडते.
आजोबा आर्मी रिटायर असतात त्यामुळे त्यांना पण बरेच कायदे माहीत असतात त्यात फसवणुकीच्या कायद्यांतर्गत त्या दोघांनाही जास्तीत जास्त शिक्षा व्हावी अशी मागणी करतात.
आजोबा आणि शीतल मानसी ला घेऊन घरी जातात आणि आजी ला सगळी हकीगत सांगतात.
मामा मामी वर खटला चालू होतो, पण ही केस जास्त वाढू द्यायची नसते कारण आजीआजोबांचं कोर्टाच्या फेऱ्या मारण्याएवढं वय नसत म्हणून सुलेखा ची सगळी इस्टेट मानसीच्या नावावर करा आम्ही केस मागे घेतो अस आजोबा सांगतात...... तसं मग मानसीचा मामा फसवून घेतलेली सगळी इस्टेट मानसी च्या नावावर करतो आणि ही केस आजोबा संपवतात.आजोबा मानसीच्या इस्टेटीची कागदपत्रे आजी कामाला होत्या त्या बँक मध्ये मानसी च्या नावे जमा करतात आणि जो पर्यंत मानसी जाणती होत नाही तोपर्यंत ती कागदपत्रे कोणी फसवणूक करून आपल्या नावावर करू शकत नाही अश्या पद्धतीत जमा करतात आणि तिला वारसदार शीतल ला ठेवतात.
शीतल च काम जोमात चालू असतं आणि तिला तिच्या कामातून पुरेसा मोबदला मिळत असतो. त्यातूनच ती मानसी ला पुण्यातील एका नामांकित हॉस्पिटल मध्ये घेऊन जाते आणि तिचं ऑपरेशन करून तिला तिचा आवाज पुन्हा मिळवून देते. कारण काही कारणांमुळे ती बोलू शकत नव्हती अस डॉक्टरांच म्हणण होत तिची सगळी ट्रीटमेंट शीतल स्वखर्चाने करते आणि फक्त हसून हातवारे करून आपल्या भावना व्यक्त करणारी मानसी बोलायला लागते. तिच्या मधुर अश्या आवाजाने घर अगदी नंदनवन भासू लागते.
तिची जन्मतारीख आणि शितलच्या लग्नाचा वाढदिवस एकाच दिवशी असतो म्हणून शीतल थोडी उदास असते, कारण महेश तिच्याशी खूप क्रूरतेने वागला होता तिची कूस त्याच्यामुळे भरली होती आणि तोच त्या बाळाचा यमसूद बनला होता.शीतल डोळ्यातलं पाणी पुसते आणि मानसी च्या वाढदिवसाची तयारी करते.आजीआजोबा आणि शीतल तिघे मिळून बंगला मस्त असा सजवतात.शीतल केक घरीच बनवते.मानसी च्या आवडत्या फ्लेवर चा..... आजीआजोबा त्यांच्या मित्रमैत्रिणींना वाढदिवसाचा आमंत्रण देतात आणि शीतल पण तिच्या काही निवडक स्टुडेंटस ना बोलावते. घरीच मुलांच्या आवडीचा असा बेत करते. सगळे मिळून छान पैकी केक कापतात......मानसी परी राणी च्या फ्रॉक मध्ये अगदी खुलून दिसत होती.वाढदिवस अगदी जोशात साजरा होतो आणि या सगळ्यात शीतल आणखी एक कार्यक्रम करते तो म्हणजे मानसी च्या नाव बदलण्याचा...... कारण मानसी ने या सगळ्यांच्या आयुष्यात येऊन नवीन सूर भरले होते म्हणून शीतल "मानसी"  च नाव बदलून "स्वरा"असं ठेवते. शीतल च बाळ गेलं म्हणून शीतल फार दुःखी होती पण स्वरा च्या सोबतीत तिला फार बरं वाटत होतं म्हणून ती स्वरा ला तिला "मम्मा" बोलायला सांगते.
आजीआजोबा स्वरा आणि क्लास या सोबत शितलचं आयुष्य मस्त चाललं होतं. स्वरा अगदी दिवसभर मम्मा मम्मा करत शीतल च्या मागे मागे असायची. शीतल तिच्या आयुष्यात खूप खुश होती.
*दोन महिन्यांनंतर*
शीतल बाजारासाठी स्वरा सोबत मार्केट मध्ये जाते तर तिथे महेश उभा असतो.तो शीतल ला एकटक बघत असतो. स्वरा जेमतेम चौदा महिन्याची असेल जेंव्हा त्यांना भेटली होती.शीतल चा हात पकडून तिची आपली बोबडी बडबड चालू होती. महेश ला अस अचानक समोर बघून शीतल जरा घाबरतेच.तिला त्याने केलेला अत्याचार आठवतो आणि तिच्या काळजात धस्सस........होते.
********************************************
(शीतल बाजारासाठी स्वरा सोबत मार्केट मध्ये जाते तर तिथे महेश उभा असतो.तो शीतल ला एकटक बघत असतो. स्वरा जेमतेम चौदा महिन्याची असेल जेंव्हा त्यांना भेटली होती.शीतल चा हात पकडून तिची आपली बोबडी बडबड चालू होती. महेश ला अस अचानक समोर बघून शीतल जरा घाबरतेच.तिला त्याने केलेला अत्याचार आठवतो आणि तिच्या काळजात धस्सस........होते.)आता पुढे

महेश शीतल च्या मागे मागे जातो आणि ती कुठे जाते ते बघतो.शीतल ला बंगल्यात जाताना बघतो. महेश ला वाटते शीतल ने दुसरं लग्न केलं आहे, आणि स्वरा पण तिला मम्मा बोलत असते त्यामुळे तर त्याची खात्रीच पटते. पण वेगळं न होता तिने दुसरं लग्न केलं याचा राग ही आलेला असतो. तो चार दिवसांनी तडक तिच्या घरात घुसतो आणि शीतल ला जाब विचारतो. शीतल चा क्लास चालू असतो. आजी आजोबा लगेच ओळखतात की हाच तो महेश आहे.कारण महेश मार्केट मध्ये दिसला होता आणि तो सलग चार दिवस तिचा पाठलाग करत होता हे शीतल आजी आजोबांना आधीच सांगते.महेश आणखी काही बोलायच्या आतच आजोबा त्याला बाजूला घेतात आणि सगळ्या जणी गेल्यावर बोलू अस म्हणतात, पण महेश ऐकून घ्यायच्या स्थितीत नसतो कारण तो नशेत असतो. आजोबांना त्याला आवरणं कठीण होत म्हणून ते बाजूच्या टेबल वरचा गुलदस्ता त्याच्या डोक्यात घालतात आणि काही वेळातच महेश ची शुद्ध हरपते.
महेश शुद्धीत येतो तेंव्हा बाजूला आजोबा आणि शीतल ला बघतो.शीतल लिंबू पाणी करून आणते आणि महेश ला देते.महेश लिंबू पाणी पितो तेंव्हा त्याला जरा बरं वाटते.एवढ्यात स्वरा बाहेरून आजी सोबत घरात येते.
"आपला कायद्याने घटस्फोट झाला नाही तरी तू दुसरं लग्न कस केलं आणि का??"महेश विचारतो
"कोणी सांगितलं मी दुसरं लग्न केलं ते"शीतल
"ही......ही मुलगी.......ही मुलगी कोणाची मग,तुला मम्मा कशी बोलते,ही काय आभाळातून आली का?"महेश
"नाही........आभाळातून नाही आली....... मी दत्तक घेतली आहे तिला, आणि मुळात तुम्हाला स्पष्टीकरण कशासाठी देऊ मी!!! काय नातं आहे आपलं जे तुम्ही मला जाब विचारताय?आणि राहत राहिला प्रश्न घटस्फोटाचा तर तुम्ही बाहेर येण्याचीच वाट बघत होते मी,म्हणचे सगळ्या गोष्टी समोरासमोर बोलता येतील."शीतल
"अगं.... पण का वेगळं व्हायचं आहे???मी नाही वागणार परत अस तुझी शपथ...... नको हा निर्णय घेऊ."महेश
"हे बघ मी काय निर्णय घ्यायचा ते माझं मी ठरवेन,तुम्ही मला सांगणारे कोण आणि मला अजून विषाची परीक्षा नाही घ्यायची."शीतल
"अहो तुम्ही मोठे आहात......तुम्ही तरी तिला समजावून सांगा ना!!"महेश आजोबांना बोलतो
"हे बघा.......खरं तर हा तुमचा घरगुती विषय आहे यात आम्ही बाहेरची माणसं बोलणं चुकीचं आहे पण समजवण्याचं बोलाल तर ते आम्ही तुम्हालाच सांगू..... जर ती नाही बोलते तर तुम्ही जबरदस्ती करू नका. एखाद नातं मनापासून स्वीकारलं तर ते फुलत जात. तडजोड करून काय साध्य होणार आहे,आणि तिच्या मनात नसताना जर तुम्ही तिला घेऊन गेलात तर नाही ती सुखी राहू शकणार आणि नाही तुम्हाला समाधान मिळणार, मग लोकांसाठी नातं कशाला पुढे न्यायचं."आजोबा
"मी करतोय की मनापासून स्वीकार या नात्याचा.....आणि तिने दत्तक घेतलेल्या मुलीला मी बाप म्हणून प्रेम देईनच त्यात कधी काही कमी पडू देणार नाही."महेश
"हो......पण मी नाही करत आहे ना!!!मला नको आहे या नात्याचं ओझं.......आणि केला स्वीकार तरी कशावरून तुम्ही स्वरा ला बापच प्रेम द्याल.उद्या तुमचं बाळ आलं तर तिला तुम्ही जवळ सुद्धा नाही घेणार आणि तुम्ही जरी असे नाही वागलात तरी घरात अशी वागणूक मिळू शकते.आणि मुख्य म्हणजे मला कुठल्या नात्यात पडायचचं नाही तर मी तरी का वाद घालते तुमच्याशी.हे बघा तुम्ही आल्या पावली परत जा.....मी घटस्फोटाची कागदपत्रे तुम्हाला आठवडाभरात पाठवते."शीतल
"ठीक आहे.......तुझा निर्णय झालाचं आहे मग मी तरी का बोलतोय. जाऊदे........चला येतो मी........"महेश
महेश निघून जातो. जातांना स्वरा ला जवळ घेतो कधी नव्हे ते महेश च्या डोळ्यात पाणी येते. तो स्वरा च्या डोक्यावरून हात फिरवतो तिचा पापा घेतो आणि निघून जातो.
शीतल बराच वेळ दरवाज्याकडे बघत असते.आजी येऊन तिच्या डोक्यावरून मायेने हात फिरवतात आणि तिला विचारतात.
"तुला जायचं आहे का बेटा....."आजी
"नाही आजी........त्या माणसाने खूप त्रास दिला आहे मला आणि मला आता पुन्हा पहिल्यासारखा वागता नाही येणार आणि मला खोटं वागता येत नाही मग कशाला  उगाच नको त्या गोष्टीत पडू. त्यात मी गेल्यावर हा परत अस काही वागणार नाही याची काय खात्री आहे....."दुधाने तोंड भाजल ना.... की ताक पण फुंकून पियावा" आणि मी तर माझं बाळ गमावलं आहे."शीतल
"बरं बाळा..... जशी तुझी इच्छा...तुझ्या मनाविरुद्ध आम्ही तुला कुठलाच निर्णय घ्यायला नाही सांगणार."आजी
"माझ्या घरातले सुद्धा तुमच्यासारखे असते तर किती बरं झालं असत ना.....माझ्या पाठीशी खंबीर उभं राहणारे आणि माझ्या निर्णयाचा आदर करणारे. त्यांना माझ्याशी काही घेणं देणं च नाही फक्त त्यांची चार लोकांमधली प्रतिष्ठा महत्वाची होती."शीतल
"अगं.......तुझ्या घरचे पण जर आमच्यासारखे असते तर एवढी गोड मुलगी कशी भेटली असती आम्हाला आणि सोबत एवढी सुंदर.....छोटी परिराणी......"आजी
शीतल आजींच्या कुशीत शिरून खूप रडते.....आणि काही वेळ एकटीच राहते आणि स्वतःचा निर्णय चुकीचा आहे की बरोबर हे ती आता स्वतःला विचारते कारण दुनिया खूप वाईट आहे एकट्या बाईला बघून त्यांच्या बघण्याचा दृष्टिकोन बदलतो.पण ती तिच्या निर्णयावर ठाम असते.
शीतल दुसऱ्याच दिवशी घटस्फोटाची कागदपत्रे बनवायला घेते आणि महेश ला नोटीस पाठवते.पोडगी तर तिने नाकारलेलीच असते कारण ज्याच्यासोबत राहायचं नाही.... त्याचे पैसे तरी कशाला हवेत म्हणून आणि पुढच्या सहा महिन्यातच त्यांचा कायद्याने घटस्फोट होतो. दोघे ही आपल्या आपल्या वाटेने जायला मोकळे झालेले असतात.
महेश खरचं सुधारलेला असतो.त्यांनी त्याचा पक्ष खूप वाढवलेला असतो तो नावारूपाला येतो त्याचं समाजसेवेच काम लोकांना मदत करणे,त्याचं ऑफिस,घर या सगळ्या गोष्टी तो खूप चांगल्या प्रकारे करत असतो.शीतल ने पण स्वतःची जागा घेऊन आता क्लास उघडलेला असतो. आजोबांना अर्धांगवायू चा झटका आल्याने ते अंथरुणालाचं खिळून असतात.आजींच्या सगळा वेळ आजोबांचं सगळं करण्यातच जातो.आजींचा त्रास कमी व्हावा म्हणून शीतल त्यांच्या हाताखाली एक बाई ठेवते.
अशातच पाच वर्षे होतात.आणि महेश पुन्हा शीतल ला भेटायला जातो. तिला पुन्हा एकदा आपल्या आयुष्यात येणासाठी तिची मनधरणी करायला जातो.
********************************************
(आजोबांना अर्धांगवायू चा झटका आल्याने ते अंथरुणालाचं खिळून असतात.आजींच्या सगळा वेळ आजोबांचं सगळं करण्यातच जातो.आजींचा त्रास कमी व्हावा म्हणून शीतल त्यांच्या हाताखाली एक बाई ठेवते.
अशातच पाच वर्षे होतात.आणि महेश पुन्हा शीतल ला भेटायला जातो. तिला पुन्हा एकदा आपल्या आयुष्यात येणासाठी तिची मनधरणी करायला जातो.)आता पुढे

स्वरा शाळेत जायला लागते.शीतल तिला चांगल्या मोठ्या शाळेत घालते.महेश ला पण स्वरा चा लळा लागलेला असतो.तो रोज स्वरा ला शाळेत भेटायला जात होता. स्वराचं आणि महेशचं नातं पण चांगलं घट्ट होत होतं. शीतल ला हे सगळं माहीत असत पण ती दुर्लक्ष करते.अशातच महेश ची आई काहीशा कारणांनी कालवश होते.महेश आणि त्याचा भाऊ दोघेच घरात असतात पण अचानक आई च्या जाण्याने ते घर त्या दोघांनाही खायला उठते, म्हणून महेश राहत घर भाड्याने देऊन त्यांच्या दुसऱ्या मोठ्या खोलीवर राहायला जायचा निर्णय घेतात. नवीन घर खूप मोठं असते.महेशने ते घर त्याच्या सेविंग मधून घेऊन ठेवलं होतं अजूनही चार हफ्ते बाकी होते त्या घराचे.महेश चा भाऊ कमावता झाला होता.त्याच्या बहिणीने तिच्या नात्यातली मुलगी बघितली होती.लता नाव होतं तीच. गरिब घरची होती. खायचे पण हाल होते.हातावरचं पोट होत. आई वडील रोज कुठे मोलमजुरी करून येत असत तेंव्हा त्यांच्या घरात चूल पेटत होती. लता पण बालवाडीच्या मुलांना जेवण करून द्यायची.तो महिन्याचा पगार भेटला की घरातला निम्मा खर्च भरून निघत होता. लता च्या आईवडिलांना लताच्या लग्नाची फार काळजी होती.दिसायला बरी होती पण फटकळ होती.तिघेच असल्यामुळे तिला एकटं राहायची सवय होती.बालवाडीत जेवण करायचं,भांडी घासायची आणि मग दिवसभर घरातचं त्यामुळे तिला जास्त माणसं पण आवडत नव्हती.
बघण्याचा कार्यक्रम होतो.मुला मुलीची पसंती होते. मोठा भाऊ या नात्याने महेश तिच्या हातात मिठाईचा पुडा देऊन होकार दर्शवतो.भावाची होणारी बायको म्हणून महेश लता व तिच्या आईवडिलांसाठी चांगल्या भेटवस्तू आणि घरात उपयोगी पडेल असे काही सामान घेऊन जातो.लग्न मंदिरात अगदी साध्या पद्धतीने आणि मोजक्याच माणसांमध्ये पार पडते.नवीन सून घरात येते.नव्याचे नऊ दिवस नवी नवरी चांगली वागते पण नंतर ती महेशला घरातून काढू पाहत होती.महेश राजकारणात असल्यामुळे ही गोष्ट पटकन त्याच्या लक्षात आली.महेश ने तिला एकदा विचारले.
"तुला काय हवं आहे......."महेश
"म्हणजे!!"लता
"हे बघ लता.....मी राजकारणात आहे त्यामुळे तुझं जे काही चाललंय ना ते सगळं समजतंय मला.तुला मी नको असेन या घरात तर तसं स्पष्ट सांग......भांडी आपटण्याची, माझ्या जेवणात कधी मीठ तर कधी मसाला टाकायची नाटकं करू नको."महेश
"मी अस का करेन....."लता
"ते तुलाच माहीत,पण मी शेवटचं सांगतोय आणि विचारतोय सुद्धा  ......"महेश
लता काही बोलतच नाही ती गप्प आतमध्ये निघून जाते.लताच्या कपाळावरच्या आठ्या महेश च्या नजरेतून सुटत नाहीत पण महेश लक्ष देत नाही, तो तयार होतो आणि शाळेत जातो स्वराच्या शाळेची वेळ होणार असते.
शीतल स्वराला शाळेत सोडायला येते स्वरा महेश ला भेटते आणि शाळेत जाते.स्वराला पण महेश ची सवय झालेली असते.एक दिवस जरी महेश तिला भेटायला नाही आला की स्वरा रुसून बसायची.मग तिला फुगे घेऊन दे,चॉकलेट दे,कुठे खेळणी घेऊन दे अस करून बाईसाहेबांचा राग घालवायचा. अशातच स्वरा च्या शाळेत पालक सभा असते. आई वडील दोघेही हवे असतात पण शीतल एकटीच त्या मिटिंग ला जाते आणि शाळेच्या बाहेर महेश ला बघते. महेश पण स्वरा चा हात पकडून शाळेत जात होता तेवढ्यात शीतल त्याला हटकते.पण तरी महेश बाप म्हणून मिटिंग ला उपस्थिती दर्शवतो. शाळा सुटल्यावर शीतल महेशला बोलते.
"हे बघा.....तुम्ही स्वरा सोबत नातं जोडू पाहताय हे समजतंय मला पण ती हट्ट करते हल्ली की तुम्ही पण सोबत पाहिजे असं"शीतल
"मग काय चुकीचं आहे त्यात....तिला वडिलांची गरज आहे आणि ती लहान आहे तिच्या शाळेत पण आई वडील दोघेही आपल्या मुलांना सोडायला येतात तिला पण वाटत असेल ना तिच्या वडिलांनी पण तिच्या सोबत वेळ घालवावा........"महेश
" हे बघा वाटण्यात आणि असण्यात खूप फरक असतो. मला माहिती आहे स्वराला पण तुमची सवय झाली आहे ते पण मला पुन्हा तुमच्या सोबत नाही राहता येणार.मी तेंव्हा पण हेच बोलले होते आणि आज पुन्हा तेच सांगेन आणि यापुढेही माझं उत्तर हे "नाही"च असणार आहे त्यामुळे परत परत तेच प्रश्न विचारू नका.मी माझ्या आयुष्यात खूप खुश आणि समाधानी आहे मला नसत्या नात्यात गुंतायचंच नाही"शीतल
" ठीक आहे....... पण......जाऊदे काय बोलू आता...माझ्या कर्माची फळं भोगतो....."महेश
(एवढंच बोलून महेश निघून जातो आणि आता तो कायमची आशा सोडून जातो की शीतल पुनःहा त्याची होईल)
स्वरा हट्ट करून महेश सोबतच परस्पर फिरायला गेली असते शीतल पण मग तिच्या हट्टापुढे तयार होते आणि स्वरा ला महेश सोबत पाठवते.
शीतल घरी येते आजी आजोबांना पेज भरवत असतात.आजोबा शेवटचा चमचा शीतलच्या हातून खायचा आहे अस खुणेने सांगतात.शीतल त्यांना भरवते आणि गरम पाणी संपलं म्हणून जग घेऊन आतमध्ये जाते तोपर्यंतच आजोबांची प्राणज्योत मालवलेली असते.आजी शीतल ला सांगतात डॉक्टरांना बोलवायला पण आजोबा कायम साठी सोडून गेल्याच शीतल आजींना सांगते. शितलला वाटते आता आजी ना सांभाळणं शक्य नाही त्या बिथरतील पण.......पण आजी सुद्धा आजोबांच्या सोबतच गेल्या होत्या. शेवट पर्यंत दोघांनी एकमेकांची साथ सोडली नव्हती.
शीतल बाहेर गावी असणाऱ्या त्यांच्या दोन्ही मुलांना त्यांच्या गेल्याची बातमी कळवते.दोघे ही आपल्या बायका पोरांसोबत येतात आजीआजोबांच्या देहाला अग्नी देतात आणि रात्री टेरेस वर दारूची पार्टी करत असतात.शीतल ला तर घरातील कामवाली असल्यासारखं वागवतात दारूची ग्लास भरण्यापासून ते अगदी चाकणा बनवून देण्यापर्यंत.एव्हाना रात्रीचे अडीच वाजलेले असतात. आजींच्या मुलांची पार्टी उरकलेली असते.दुसऱ्या दिवशी पहाटे शीतल आजीआजोबांच्या अस्थीकलशा जवळ दिवा लावते. एवढ्यात आजींची थोरली सून येऊन त्या दिव्याला लाथाडते आणि निघून जाते.संध्याकाळच्या चहानंतर वकिलसाहेब येणार असतात.आजोबांच्या मृत्यूपत्राच वाचन करण्यासाठी दोघे ही खूप खुश असतात.कारण गेली कित्येक वर्षे दोघेहि राहत घर बिल्डर ला देण्यासाठी आजोबांच्या पाठी लागले होते पण आजोबा तयार नव्हते. आजोबांच्या जाण्याने त्यांना रान मोकळच झालं होतं जणूं.
वकिल येतात दोन्ही मुलं त्यांच्या सुना तिथेच बसलेल्या असतात.मोठ्या मुलाला तर धीरच नसतो कारण आजीआजोबांची संपत्ती खूप असते.
शीतल चहा टेबल वर ठेऊन जातचं असते की...... वकील तिला थांबवून घेतात.
********************************************
अस्तित्व भाग १३
(वकिल येतात दोन्ही मुलं त्यांच्या सुना तिथेच बसलेल्या असतात.मोठ्या मुलाला तर धीरच नसतो कारण आजीआजोबांची संपत्ती खूप असते.
शीतल चहा टेबल वर ठेऊन जातचं असते की...... वकील तिला थांबवून घेतात.)आता पुढे

शीतल थांबते.वकील मृत्यूपत्राचा वाचन करतात.
मी दामोदर रावजी मालुसरे माझी सगळी संपत्ती माझ्या दोन्ही मुलांच्या नावे करीत आहे. त्यात माझा हा राहता बंगला, गावची शेती,आणि गोव्यामध्ये घेतलेली जागा याचे समान दोन भाग करून माझ्या दोन्ही मुलांच्या नावे करीत आहे. तरी माझ्या आणि माझ्या पत्नीच्या नावे दादर मध्ये असलेला फ्लॅट  मी स्वइच्छे शीतल च्या नावे करीत आहे.
स्वरा च्या नावे काही रोख रक्कम बँकेत फिक्सडिपॉजिट मध्ये आहे तरी ती  कागदपत्रे स्वराच्या वयाच्या अठराव्या वर्षानंतर तिच्या सुपूर्त करावी.

मृत्यूपत्राच वाचन झाल्यानंतर वकील ती कागदपत्रांची फाईल आजोबांच्या मोठ्या मुलाच्या हातात देतात आणि निघून जातात.शीतल मात्र खूप मोठ्या पेचात पडते.कारण आजोबांच्या मोठ्या सूनबाईंना हा निर्णय फार काही रुचलेला नसतो.त्या नुसत्या चरफडत असतात."कोण कुठली मोलकरीण........ तिला संपत्तीमध्ये भागीदारी दिलीच कशी".म्हणून मोठ्या सुनबाई बडबड करत असतात. रागाच्या भरात त्या शीतल आणि स्वरा ला मध्यरात्री घरातून हाकलून देतात. आजोबांच्या घरी कामाला बाई  असते.... तीच नाव लता ........ तिचा नवरा बाजूच्या सोसायटीमध्येच वॉचमनची नोकरी करत होता. त्याने शीतल आणि स्वरा ला रात्री रस्त्यावरून जातांना पाहिले.त्याने शीतल ला आवाज देऊन थांबवलं....तेंव्हा शीतल ने घडला प्रकार त्यांना सांगितला. हे ऐकून तर त्याला रागच आला पण नोकर माणसं काय करणार म्हणून तो गप्प बसला. त्याने तडक बायको ला निरोप पाठवून बोलावून घेऊन शीतल आणि स्वरा ला त्यांच्या घरी राहण्याची विनंती केली. शीतल पण एवढ्या रात्री विचार करत बसण्यापेक्षा लगेच त्यांच्या सोबत गेली.दुसऱ्या दिवशी सकाळी शीतल उठली स्वराच सगळं आवरलं आणि घरातून बाहेर पडली. आजोबांच्या ओळखीने शीतलने स्वतःच घर घेतलं होतं आणि आजीआजोबांच्या ७५ व्या लग्नाच्या वाढदिवशी ती त्या घरात शिफ्ट होणार होती पण त्या आधीच दोघे तिला पोरकं करून गेले होते.शीतलने तिकडे जाऊन बिल्डरशी बोलून घेतलं आणि येत्या दोन दिवसांतच शिफ्ट होण्याबाबत सांगितलं. शीतलने उरलेले दोन दिवस सगळ्या लागणाऱ्या वस्तूंची खरेदी केली आणि लता ताईंच्या छोट्याश्या घरात आणून ठेवली. दोन दिवसांनी शीतल स्वरा सोबत तिच्या घरी शिफ्ट झाली. शीतल,स्वरा,लता ताई त्यांचा नवरा आणि आजीआजोबांच्या जवळच्या मित्रपरिवारातील काही जवळचे लोक अश्या थोडक्याच माणसांच्या उपस्थितीत गणेश पूजन करून घरात प्रवेश केला. शीतल गणेश पूजनाचे आमंत्रण करायला बंगल्यावर गेली असता मोठ्या आणि धाकट्या सुनबाई तिला दारातूनच हाकलून देतात.
शीतल तिच्याकडे असलेला आजीआजोबांचा फोटो मोठा करून घेते आणि तिच्या नव्या घरी लावते.दोन दिवसांनी ती त्याच वकिलांना बोलावून संपतीबाबत हक्कसोड पत्र तयार करून घेते आणि आजीआजोबांच्या इस्टेटीमधून स्वतःच आणि स्वराच नाव काढून टाकते आणि त्याच्या वाट्याला आलेली प्रॉपर्टी पुन्हा आजीआजोबांच्या मुलांच्या नावे करून ती स्वतः वकिलांसोबत बंगल्यावर जाऊन ती कागदपत्रे त्यांच्या सुपूर्त करते.
शीतल पुन्हा तिचे क्लास चालू करते.स्वराची शाळा तिचा अभ्यास आणि तीच काम या सगळ्यात कधी स्वरा मोठी झाली कळलंच नाही. महेश ला पण पश्चाताप झाला होता पण शीतल च्या निर्णयापुढे त्याच काही च चालत नव्हतं.अशातच शीतल ची आई गेली.पण काका काकूंनी तिला शेवटचं आई ला बघूही नाही दिल...... उलट तिलाच नको नको ते बोलल्या.शीतल तिथून निघून आली.त्यानंतर तिने काही झालं तरी खचायचं नाही असं ठरवलं.शीतलने स्वरा ला स्वतःच्या पायावर उभं राहता येईल एवढं शिकवलं.स्वरा आता एका खाजगी कंपनीत चांगल्या पदावर कामाला लागली होती.तिच्याच कंपनीत आनंद नावाच्या मुलाचं तिच्यावर प्रेम होतं.त्याने तस स्वरा ला सांगितल होत पण स्वराने आई ला विचारून मग सांगेन अस उत्तर दिलं.
आनंद पण अनाथ होता. आश्रम मध्ये राहून त्याने स्कॉलरशिप च्या जोरावर स्वतःच शिक्षण पूर्ण करत ही नोकरी मिळवली होती.मोठ्या टॉवर मध्ये स्वतःच्या मालकीचा फ्लॅट होता. सगळ्या सुख सुविधा होत्या आणि मुख्य म्हणजे निर्व्यसनी आणि शांत स्वभावाचा होता.
स्वरा घरी गेल्यावर शीतल ला सगळं सांगते.शीतल आधी आनंद ला भेटल्यावर मग बघू काय ते अस स्वरा ला बोलते. शीतल तिच्या एका ओळखीच्या व्यक्तीकडून आनंद विषयी सगळी माहिती घेते. त्यात तिला आनंद खूप चांगला आणि सगळ्यांना मदत करणारा मुलगा आहे आणि त्या आश्रमात तो अजूनही इतर लहान मुलांना भेटायला जातो अस समजतं.मनोमन शीतल सुखावते आणि मग आनंद ला भेटून तिची त्या दोघांच्या लग्नाला संमती दर्शवते.
स्वरा तिच्या वाढदिवसाच्या दिवशी दरवर्षीप्रमाणे पप्पांना माफ करण्याचा हट्ट करते. आणि शीतल नेहमीचं तीच उत्तर देते " नाही ".......
कारण काही जखमा या खूप खोलवर आघात करतात ज्या भरल्या तर जातात पण त्यांचे व्रण तसेच असतात.
सहा महिन्यांनी स्वराच्या लग्नाची तारीख निघते आणि शेवटी तो लग्नाचा दिवस उजाडतो.आनंदची ईच्छा असते की,त्याच लग्न आश्रमात व्हावं कारण एवढ्या सगळ्या मुलांना हॉल वर घेऊन जाणं शक्य नव्हतं.शीतल पण त्याला परवानगी देते.आश्रम मध्ये पण आनंद सगळ्यांचा लाडका असतो आणि स्वराला पण सगळेच ओळखत असतात त्यामुळे आश्रमाला सगळे मिळून खूप छान सजवतात. आनंद सगळ्या मुलांसाठी कपडे घेतो.लग्नाच्या दिवशी सगळे जण छान तयार होऊन आले असतात.
महेश पण बाप म्हणून कुठेच कमी पडत नाही. एकत्र राहणं नाही पण लेकीचं कन्यादान तरी दोघांनी एकत्र करा अशी शेवटची इच्छा स्वरा व्यक्त करते आणि शीतल सुद्धा या साठी तयार होते.स्वरा च लग्न लागतं..... बोट धरून चालणारी स्वरा आता नवऱ्यासोबत आयुष्याचा प्रवास करायला निघाली होती. स्वराची पाठवणी होते सगळे लग्नाचे विधी आटोपत शीतल पण नव्या जोडप्याला घरी पाचपरतावणाला बोलावते.सगळं झाल्यावर घराच्या किल्ल्या आणि कागदपत्रे जी तिने स्वराच्या नावे केली असतात ती फाईल स्वरा आणि आनंद दोघांच्या हातात देते आणि पुढील आयुष्य आनंदच्या आश्रम मध्ये त्या मुलाबाळांसोबत घालवायच ठरवते.
महेश ला भेटायचा तेवढा एकटेपणा भेटला होता.आता त्याच्या पण आयुष्यात कुणीच नव्हतं.भाऊ होता पण तो बायकोच्या तालावर नाचणारा एक बाहुला झाला होता.म्हणून तो वेगळा राहत होता आणि शीतलने तीच अस्तित्व तिचा मान सन्मान स्वकष्टाने कमावला होता त्यामुळे पुन्हा महेश शी नातं जोडून तिला सगळं गमवायच नव्हतं.
समाप्त.......
तुमचा अभिप्राय जरूर कळवा आणि अशाच नवनवीन कथा वाचण्यासाठी मला फॉलो करत राहा.... धन्यवाद????????
सदर कथा फॉरवर्ड किंवा कॉपी पेस्ट करताना लेखिकेच्या नावासहित करावी.साहित्य चोरी हा कायद्याने गुन्हा आहे तसे आढळल्यास सक्त कारवाई केली जाईल.
????????????????
श्रावणी लोखंडे.