Oct 24, 2021
कथामालिका

रुणको

Read Later
रुणको

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..

    ऋणको       भाग १ला

 

काल अनघा खूप आनंदात होती कारण जवळपास दीड महिना पाळी न आल्याने तिला यावेळी तरी नक्कीच गोड बातमी असेल याची खात्री वाटत होती. म्हणूनच तिने प्रेग्नेंट प्रेग्नेंसी टेस्ट केली होती. त्याचा रिपोर्ट येईपर्यंत मनातल्या मनात तिने स्वतःचं बाळंतपण झालेलं सुद्धा बघितलं होतं. एका छोटसं गोंडस बाळ आपल्या कुशीत पहुडलं आहे असं बघितलं.थोड्यावेळानी  वास्तव लक्षात येताच ती खुदकन स्वत:शीच हसली. खरंच मनाबद्दल म्हणतात ते काही खोटं नाही मन कसं असतं कुठल्याही काळात जाऊन विहार करु शकतं. मनाच्या शक्तीमुळेच तर आपण जिवंत राहतो. मनाला मुक्तपणे विहार करायला जगाचा कोणताही कोपरा चालतो. पण या सगळ्या गोष्टी कालच्या होत्या

आज सगळंच विपरीत घडलं होतं. अनघाला वाटलं आपल्याला  कोणीतरी उंच कड्यावरून दरीत फेकून दिलं आहे.  त्या खोल दरीतील भयाण शांतता तिला नकोशी झाली होती. सगळीकडे अंधार पसरला आहे आणि आपणच या खोल दरीत एकटेच आहोत. वैभवपण आपल्याबरोबर नाही. वैभव नाही म्हणजे माझा आधारच नाही. मी या खोल दरीतून कसं बाहेर येऊ? आपल्याला बाळ होईल नं! की आपल्याला निपुत्रिक म्हणूनच जगावं लागेल. वैद्यकीय शोध इतके लागलेत मग माझ्याच बाबतीत असं का? माझीच झोळी का रिकामी आहे? इतके प्रश्नं. प्रश्नं कसले प्रश्न सर्पाचे वेटोळे माझ्या मनाभोवती पडले आहेत. किती ठरवलं मनावर ताण घ्यायचा नाही. हिम्मत करूनही तिला  तिच्या मनावरचा ताण तिला दूर करता आला नव्हता

डोळे अगदी टक्क उघडे होते. झोप तिच्या डोळ्यात यायलाच तयार नव्हती. रोज झोप कशी पटकन आपल्या डोळ्यांच्या कुशीत शिरायची. नंतर संपूर्ण रात्र माझ्या एकटीचीच असायची. मी कितीदा स्वप्नात माझ्या बाळाशी खेळली असेल. स्वप्नात बाळाची शाळासुद्धा दिसली. आताही तिला तिच्याच वेडेपणाचं हसू आलं. ती हमसून हमसून रडत होती पण मनातल्या मनात. जोरात रडली असती तर वैभवची  झोपमोड झाली असती.

 

बिचारा...वैभव.बाळाची  स्वप्नं त्यानेही तिच्या बरोबरीनी  बघितली होती त्याला मुलगा किंवा मुलगी काही चालणार होते पण तिला  मात्र मुलगाच  हवा  होता. अगदी वैभवचच रूप घेऊन जन्माला आलेला छोटा वैभव.हं...एक दीर्घ उसासा अनघाच्या तोंडून बाहेर पडला. डोळ्यातून अविरत वाहणारे अश्रू तिला आवरता आले नाही.तिने ते आवरण्याचा  प्रयत्नही केला नाही.

आजच्या संध्याकाळचा प्रसंग तिच्या डोळ्यासमोर जसाच्या तसा उभा राहिला. प्रेग्नेंसी टेस्टचे रिपोर्ट निगेटिव आल्याचं बघून तिला धक्का बसला रिपोर्ट निगेटिव्ह आला आणि पाळीही आली नाही म्हणजे यांचा अर्थ काय ? पाळी बंद झाली का? असं कसं असेल एवढ्या लवकर पाळी बंद होईल. तेही शक्य नाही वाटत मग नेमकं काय झालं असेल?  विचार करून करून तिचा मूड गेला. अस्वस्थपणे ती खोलीतच फे-या मारू लागली होती. रीपोर्ट मिळाल्यापासून वैभव तिची अस्वस्थ  हालचाल बघत होता.

त्याला कळत होतं सगळं पण  त्याने काही वेळ तिला तसंच मुद्दाम ठेवलं. अशा प्रसंगात माणसाला कोणाकडून उपदेश ऐकायची इच्छा नसते. मनावरचं ओझं दूर करण्यासाठी त्याला एकांत हवा असतो तो त्याला देणं गरजेचं असतं हे वैभव जाणून होता. जवळपास तासाभरापासून वैभव तिची अस्वस्थता बघत होता त्यानं  काही न बोलता शांतपणे दोघांसाठी चहा केला. अनघा चहा घेणार नाही हे माहिती असूनही त्याने तिच्या पुढे चहाचा कप  ठेवला आणि स्वतः सोफ्यावर चहा घेत बसला आणि  तिचं  निरीक्षण करु लागला. समोर चहाचा कप होता पण त्याकडे तिचं लक्षच   नव्हतं. ती फक्त काय झालं असेल याचा शोध घेत होती. असा रिपोर्ट का आला असेल? याचच ती उत्तर शोधत होती. बर्‍याच वेळाने तिनं हाक मारली ‘वैभव वैभव’... काही न बोलता तो उठून तिच्याजवळ येऊन बसला आणि चहाचा कप समोरच्या टेबलवर ठेवला तिचा थरथरणारा हात हातात घेऊन तो हळूच थोपटला. त्याचक्षणी त्याच्या अंगावर अनघा  कोसळली आणि  रडू लागली.  स्वतःच्या भावना अनावर झाल्या तरी वैभव रडून दाखवू शकत  नव्हता कारण तो जर रडला असता तर अनघाचं काय झालं असतं. तोही रिपोर्ट असा का  आला असेल याचा विचार करत होता. वैभव हळुवारपणे तिला थोपटत होता. अनघा बऱ्याच वेळाने शांत झाली. अनघा अचानक  बोलली

"वैभव काय झालं असेल रे? असा रिपोर्ट का आला असेल."

“हे बघ आपण उद्या डॉक्टरांकडे जाणार आहोत ना तेव्हा याचं उत्तर मिळेल. त्यानं हळूच तिचा हात थोपटत म्हटलं.

"मला खूप भीती वाटते रे." अनघा रडतच बोलली.

"घाबरू नकोस” शांत रहा. तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत वैभव म्हणाला.

“पण माझ्याच वेळी असं का?"  अनघानी उठून वैभवकडे बघत विचारलं.

तिला पुढे बोलू न देता वैभव म्हणाला "हे बघ हे आणखीही कोणत्यातरी स्त्रीबरोबर घडलं असेल आपल्याला कसं कळणार नेमकं काय घडलं आहे. उद्या डॉक्टरकडे गेल्यावर कळेल ना. हे बघ मी तुझ्यासाठी तुला आवडतो तसा चहा केला आहे. तो पी आणि जरा आराम कर." त्याने तिच्या हातात चहाचा कप दिला. तोही चहा पिऊ लागला. अनघा जबरदस्तीनं चहा प्यायला  लागली. वैभवनं आज खरच तिला आवडतो तसाच चहा केला होता. पण आज त्या चहाची चव सुद्धा तिला कळली नाही. एरवी असा चहा तिला अचानकपणे जर वैभवनी दिला असता तर तिनी आनंदानी त्याला मिठीच मारली असती. 

उद्या डॉ. मेहता काय म्हणतील याचा विचार वैभव करत होता. त्यालाही वाटलं खरच आपण एवढे अस्वस्थ आहोत तर अनघाला काय वाटत असेल.एक स्त्री म्हणून तिला मातृत्वाची ओढ असणारच.आपल्याला  बाबा म्हणावं कोणीतरी म्हणून आपणही वाट बघतोच आहोत न! अनघाला खचू द्यायचं नाही हे वैभवनी मनाशी ठरवलं. आताही तो तिच्या पाठीवर हळुवार थोपटत होंता.

जेव्हा एखाद्या बाईला मूल होत नसेल तर तिला समाज किती वाळीत टाकल्यासारखा वागवतो. किती सहजपणे मुल न होण्यावरून टोमणे मारतो. स्त्रीबरोबर तिच्या नव-याला समाज का नाही बोलत. नव-याच्या पाठीशी हाच समाज ठामपणे उभा असतो. काहीवेळेस विकृत डोक्यातून त्या पुरुषाच्या दुस-या लग्नाचापण विषय होतो. हि किती क्रूर चेष्टा आहे त्या स्त्रीची. अनघा खरतर या गोष्टीमुळेच घाबरत असावी. आपल्या कुशीतून बाळ जन्माला यावं असं जगाच्या पाठीवर असलेल्या कुठल्याही स्त्रीला वाटणारच. मी पुरुष असून जर या गोष्टीची वाट बघतोय तर ती स्त्री आहे. तिच्यात मातृत्वाचं गाणं मुळातच आहे. ते गुण-गुणल्या शिवाय तिला आपलं आयुष्य पूर्ण झाल्यासारखं कसं वाटेल. अचानक वैभवची तंद्री मोडली कारण त्याचा फोन वाजत होता. तो हळूच उठला आणि फोन घ्यायला दुस-या खोलीत गेला. त्याची चाल अगदी गळून गेल्यासारखी दिसत होती.

 

मेहतांचा दवाखाना नेहमीच गर्दीने गजबजलेला असायचा. त्यांच्या हाताला यश होतं. म्हणून बाळाच्या ओढीनी  पेशंटला त्यांच्या दवाखान्यापर्यंत खेचून आणत असेल. त्यांच्याबद्दल वैभवला त्याच्या मित्रानी सांगीतल होतं म्हणूनच ती दोघं  कालचे रिपोर्ट घेऊन त्यांच्याकडे आले होते. आपल्या  नावाचा पुकारा  होईपर्यंत बसल्या बसल्या  तिथे आलेल्या प्रेग्नंट  बायकांच्या पोटाचं अनघा  निरीक्षण करत होती. प्रत्येकीच्या  पोटाचा आकार वेगवेगळा होता. कोणी सोफ्यावर सहजपणे बसली होती  तर कोणाला बसणं अवघड  जात होतं तरी पण  त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद दिसत होता. हे सगळं आपल्या  आयुष्यात घडावं असं वाटत असतानाच हा खेळ सुरू झाला होता. त्याचा शेवट काय आहे हे अनघाला माहित नव्हतं.ती अस्वस्थपणे बसली होती. वैभवही अस्वस्थच होता. अनघापेक्षा  वैभव ची अवस्था काही फार वेगळी नव्हती पण त्यानी काहीही ऐकण्याची मनाची तयारी केली होती. त्याला खंबीर राहणं खुप आवश्यक होतं नाहीतर अनघा कोसळली असती. ' अनघा वैभव पांगारकर कोण आहे?' नावाचा पुकारा होतास वैभवनी  अनघाला  म्हटलं

“उठ अनघा त्यांनी आपलं नाव पुकारलं." दोघेही उठले आणि  डॉक्टरांच्या केबीनमध्ये शिरले.  "नमस्कार  डॉक्टर मी वैभव पांगारकर आणि ही माझी बायको अनघा पांगारकर" अनघाने पण  डॉक्टरांना नमस्कार केला. त्यांच्या हसर्‍या चेहर्‍याकडे बघताच अनघाच्या मनातील भीती दूर पळाली. आपल्या गोंधळलेल्या मनस्थितीत डॉक्टर नक्कीच मदत करतील याचा तिला विश्वास वाटला." बोला काय झालं?"  डॉक्टरांनी त्यांना विचारलं.

“अनघा ते रिपोर्ट्स दे"  वैभव कडे लक्ष जाताच अनघानं पर्समधून रिपोर्ट काढून डॉक्टरांकडे दिले. डॉक्टरांनी रिपोर्ट शांतपणे बघून टेबलवर ठेवले.  डॉक्टर काही बोलायच्या आत अनघाने विचारलं

"डॉक्टर नेमकं काय झालं?" तिच्या चेहऱ्यावर भीती दिसत होती. डॉक्टर शांतपणे बोलू लागले

"हे बघा रिपोर्टनुसार तुम्ही प्रेग्नेंट नाही पण दोन महिने झाले तुम्हाला पाळी आली नाही म्हणता.” “हो.म्हणूनच टेस्ट केली.” “तुम्ही योग्य केलत.पण या रिपोर्टनुसार तुम्ही प्रेग्नंट नाही. तर आता हे का आणि कसं घडलं हे आपण बघायला हवं त्याकरता तुमच्या काही टेस्ट करायला हव्या पहिले आपण तुमची सोनोग्राफी करू. मी तुम्हाला डॉक्टर शहा यांच्या केअर सोनोग्राफी सेंटरचा  पत्ता देतो डॉक्टर शहा यांच्या नावाने लेटरही  देतो. सोनोग्राफीचा रिपोर्ट घेऊन तुम्ही पुन्हा या.” डॉक्टरांनी डॉ. शहांच्या नावे लेटर लिहून दिलं आणि त्यांच्या क्लिनीकचा पत्ता पण दिला. या गोष्टी घेऊन दोघही मेहतांच्या क्लिनीकच्या बाहेर पडले. आता दुस-या  डॉक्टर कडे जायचं आणि सोनोग्राफी करायची  म्हणजे आपण पुन्हा एक दिवस अधांतरी लटकत  राहणार असं अनघाला वाटलं दोनच दिवस झाले रिपोर्ट निगेटीव्ह  येऊन पण किती ताण आला आहे आपल्या  मनावर. कितीही ताण घ्यायचं नाही ठरवलं तरी आपल्या आयुष्यातील हा वाईट काळात कधी संपणार हा प्रश्न तिला अस्वस्थ करू लागला . घरात शिरताच अनघा सोफ्यावर कोसळल्या सारखी  बसली.

 

वैभवनी शांतपणे दार लावलं बूट काढले हातपाय धुऊन जेवायला काय करावं याचा विचार करू लागला. अनघा सध्या तरी भान वर येणार नाही हे वैभव च्या लक्षात आले होते रात्रीच्या जेवणाची सोय त्यालाच करावी लागणार होती. बाहेरून काही मागवलं तरी ते अनघा खाईल याची खात्री देता येत नव्हती. अनघा जेवायला तयार होणार नाही हेही  त्याला पक्कं माहिती होतं. तिला बळंबळंच भरवावं लागणार होत. वैभवनं फ्रीज उघडून बटर, कोथींबीर टोमॅटो काढले. कांदा चिरून घेतला. अंडी मस्त फेटून घेऊन छान ऑमलेट केलं.ब्रेड भाजली. एका प्लेटमध्ये ऑमलेट ब्रेड घेऊन वैभव बाहेरच्या खोलीत आला. अनघा तिथे नव्हती. अनघा बेडरुममधे जाऊन झोपली होती. झोपली कसली. तिनी स्वत:ला  पलंगावर फेकल्यासारखं टाकून दिलं होतं. डोळ्यातून अखंड अश्रू वाहत होते.

तिच्या चेह-याकडे बघून त्याला भडभडून आलं. आपल्या डोळ्यातलं पाणी अनघाला दिसू नये म्हणून वैभव पाण्याचा ग्लास आणण्याच्या निमीत्ताने स्वयंपाकघरात गेला. डोळ्यातील पाणी त्यानं हळूच पुसलं आणि आपला चेहरा नीट दिसेल याची काळजी घेत पाण्याचा ग्लास घेऊन तो बेडरुममध्ये आला.

“हे घे पाणी”. स्वतःहून तिनं समोरच्या प्लेटमधील काहीच खाल्लं नव्हतं. तिला कसं बसं समजवत वैभवनी तिला  भरवण्यास सुरुवात केली. खाताखाता अनघानी विचारलं 

“वैभव किती दिवस चालतील या टेस्ट?"

“हे आत्ताच कसं कळेल उद्या सोनोग्राफी करून त्याचा रिपोर्ट आल्यावर डॉक्टर सांगतील पुढे काय करायचं ते चल फार विचार करू नकोस जेवून घे नऊ वाजले.”  “कसा विचार करू नको वैभव आयुष्यातील किती सुंदर वळणावर मी उभी होते कोणीतरी दुष्टपणाने मला खोल दरीत फेकून दिलं असं वाटतं वैभव.” अचानक अनघाचा चेहरा घाबराघुबरा झाला अशी भेदरलेली बघून वैभवला अचानक तिला काय झालं कळेना. “ वैभव जर मी आईच होऊ शकले नाही तर..”

वैभव बोलला “असले काहीतरी वेडेवाकडे विचार मनात आणू नकोस. असं काहीही होणार नाही.” रडण्याचा उमाळा न आवरून अनघा उशीत तोंड खुपसून रडू लागली वैभवने  शांतपणे तिच्या पाठीवरून हात फिरवला

“अनघा आता जेवून घे.” वैभव म्हणाला बर्‍याच वेळाने अनघा शांत झाली. अंगातलं त्राण निघून गेल्यासारखी ती उठून बसली. लहान मुलाला जसं भरवावं तसं वैभव तिला भरवू लागला. सगळीकडे शांतता पसरलेली होती ती सहन होत नव्हती वैभवला. कधी ही जीवघेणी रात्र संपते असं त्याला झालं होतं. अनघा निट जेवली ही  त्याच्यासाठी समाधानाची गोष्ट होती. तो हळूच थोपटत तिला म्हणाला “ झोप आता शांत. उद्या बघू.”

 

आजची सकाळ अनघासाठी खूपच वेगळी होती अंगात त्राण निघून गेल्यासारखी तिला वाटत होतं आंबून गेल्यासारखं वाटत होतं तिच्या चेहरा एखाद्या मोठ्या आजारातून उठला सारखा दिसत होता. वैभवनं चहा केला आणि तिला उठवलं.तिला चहा घ्यायला लावला. आपण ऑफिसमध्ये गेल्यावर अनघा काय करेल हा प्रश्न वैभवला सतावू लागला. वैभवनी आज घरीच थांबायचं ठरवून तसं फोन करून ऑफिसमध्ये कळवलं की तो आज येऊ शकत नाही. वैभव च्या कानाशी सतत गुंण-गुण करणारी अनघा परवापासून वाचा गेल्यासारखी बसून होती. वैभवला खरं तर घरातलं हे सगळं वातावरण असंह्य  झालं होतं पण त्याचाही त्याला इलाज नव्हता. आज संध्याकाळी सोनोग्राफी केल्यावर उद्या त्याचा रिपोर्ट येईल त्त्यावर सगळ ठरणारं होतं. वैभवनी टी.व्ही.लावला उगीचच रिमोटनी कार्यक्रम बदलत होता. तसंही कुठं काही कार्यक्रम चालू असता तरी त्यामध्ये काय चाललंय हे त्याला कळलंच नसतं. कारण तो त्या मनस्थितीतच नव्हता. मालिकांवरून वैभव अनघाला नेहमी खूप चिडवत असे. त्याने कंटाळून टीव्ही बंद केला. कधीतरी सोफ्यावर  बसल्याबसल्या त्याला झोप लागली.

काल अनघाची सोनोग्राफी  करून झाली होती. रिपोर्ट आज मिळणार होता. कालची अख्खी रात्र जीवघेण्या विचारांच्या सावल्या घेऊन आली आहे असं अनघाला  वाटलं होतं. त्या सावल्यांच्या अंधारानी  आपण घुसमटून जाऊ अशी भीती तिला वाटू लागली होती. या सगळ्यामुळे  उगाच डोकं खूप दुखत होतं. ती  रडत रडत म्हणाली “वैभव खूप डोकं दुखतं  आहे” “फार विचार करू नकोस त्यामुळे तुलाच त्रास होईल” वैभव म्हणाला. “खूप विचार करायचा नाही असं ठरवते मी पण जमतच नाही. या सगळ्या तपासण्या आपाल्याला कुठे घेऊन जाणार आहेत कळत नाही. या तपासणीनंतर आपल्याला होकारार्थी उत्तर मिळणार आहे का? या सगळ्याचा विचार करून मनाला खूप वेदना होतात.” वैभवनं तिचा हात हातात घेऊन तो हळूच थोपटला इतका वेळ अशीच सचिंत बसलेली अनघा वैभवच्या मायेच्या स्पर्शान स्वतःला सावरू शकली नाही आणि ढसाढसा रडू लागली.तिचं रडण  थांबेपर्यंत तो तिच्या केसातुन हात फिरवत होता.

 

तो शांत होता.”वैभव  डॉ. असं का बोलले असतील. ज्यांना वर्षानुवर्षे तपासण्या करूनही मूल होत नसेल त्या बायका कसं करत असतील. हा जीवघेणा वेळ कसा सहन करत असतील. मी तर दोनच दिवसात इतकी निराश झाले. तुला माहिती आहे आईच्या शेजारी भागवत म्हणून राहतात त्यांच्या सुनेला बारा वर्षांनंतर बाळ झालं. तिनी ही बारा वर्ष कशी काढली असतील. तेव्हा मी तिला बघायची न तेव्हा ती इतरांशी हसून बोलायची.पण जेव्हा एकटी बसलेली असायची तेव्हा खुप उदास दिसायची. तिची ती वेदना आज मला कळतेय. जेव्हा तिला मी बघायचे तेव्हा मी कॉलेज मध्ये होते.तिचं दु:ख किती तीव्र होतं ते तेव्हा नाही कळलं.” वैभवनी उत्तरादाखल फक्त हं असा हुंकार दिला.कारण इथे अनघाला वैभवन काही बोलावं हे अपेक्षितच नव्हतं. अनघाला फक्त ही गोष्ट त्याला सांगायची होती. वैभव हे जाणून होता म्हणून डोळे मिटून बसला होता.

आज दहा वर्षं झाली वैभव अनघाला ओळखत होता. तिच्या स्वभावानुसार आपण कधी उत्तर द्यायचं कधी फक्त हुंकारच द्यायचा हे तो जाणून होता. म्हणूनच आत्ता तो काही बोलला नाही. तसाही खूप दु:खाच्या प्रसंगात कोणालाच चर्चा आवडत नाही तर स्पर्शातून, चेह-यावरून डोळ्यातून सांत्वना हवी असते. दु:ख झेल्नाराच बोलत असतो. त्यालाच बोलू द्यावं.आपण फक्त श्रोत्याची भूमिका करावी. बोलणारा भडभडून बोलतो आणि तणावमुक्त होतो. हे त्यानी कुठंतरी वाचलं होतं. ते आज त्याला आठवलं. म्हणून तो संयम बाळगून अनघाशी वागत होता.

या सगळ्या धामधुमीत सकाळचा चहा राहिला होता वैभव चहा करण्यासाठी आत गेला चहा करायला खरं तर खूप वेळ लागत नाही पण आज चहा करता करता त्याची मधेच कुठेतरी तंद्री लागत होती इतका जरी तो हळवा नसला तरी काही प्रमाणात होता तो खरं तर तिला सावरताना थकला होता उद्या रिपोर्ट मध्ये काय येईल हे विचित्र धडपड त्याला आलो होतो चाललं होतं त्या आवाजाने वैभव दचकून भानावर आला आणि त्यावर झाकण ठेवून वैभव च्या डोक्यात विचारांची गाडी पुन्हा सुरू झाली. लगेच वैभवच्या लक्षात आलं आपण ठाम राहायला हवं  डोळ्यातलं पाणी पुसून वैभवनी सगळा चेहेरा पाण्याने धुतला आणि काहीच घडलं नाही अशा अविर्भावात चहा आणि बिस्कीटे घेऊन आला आणि अनघाजवळ गेला.”मॅडम गरम गरम चहा हाजीर है” असं त्यानी नाटकी सुरात म्हटलं.  अनघाने डोळे उघडले वैभवचा एकूण अविर्भाव बघून तिला हसू आलं. ती उठून म्हणाली “बडे अच्छे वेटर बनके आये हो?” त्यांचं नाटकी हेल काढून बोलण्याची पद्धत  बघून तीही  हसत-हसत बोलली. वैभव म्हणाला,“तू हसलीस खूप छान वाटलं. तू चार दिवसानंतर हसतेस अनघा. घे चहा बिस्कीट आणि केक.” अनघालाही ते जाणवलं एवढ्यात आपण हसायलाच विसरून गेलो असं करून नाही चालणार वैभव ला किती त्रास होत असेल माझ्या अशा वागण्याचा. नाही मी स्वतःला सावरायला हवं. मी शारीरीक त्रास सहन करतेय पण वैभव मनातून दु:खी असेलच आणि वरून आपल्याला त्रास होवू नाही म्हणून आपल्यालाही सांभाळतोय. आजपासून हे थांबवायचं. आपण शांतपणे सगळ्या तपासण्यांना सामोरं जायचं. तिनी रोजच्यासारखी सहजपणे चहा-बिस्कीट घेतली. वैभवकडे बघून छानसं हसली.वैभावलाही बरं वाटलं. चहा झाल्यावर ती नेहमीसारखी स्वयंपाक घरात गेली. ते बघितल्यावर वैभवला जरा हायसं वाटलं. “मी आज ऑफिसला गेलो तर चालेल ना?” वैभवनी विचारलं. स्वयंपाक करता-करता अनघा उत्तरली “जा तू ऑफिसला मी घरी स्वतःला त्रास करून घेणार नाही. ऑफिसमधून येतायेताच सोनोग्राफीचा रिपोर्ट घेऊन ये." 

"हो तसंच करतो तू तयार राहा मी घरी आल्यावर आपण  डॉक्टरांकडे जाऊ."

"मी आठवण करू का दुपारी तुला" असं अनघानी  विचारताच वैभव म्हणाला.

"नको मी  आणीन आठवणीनी." तो ऑफीसला जाण्याची  तयारी करू लागला.

अनघानी रमत-गमत आपली आवडती गाणी ऐकत स्वयंपाक केला. वैभव तयार होता-होता अनाघानी त्याचा डबापण रोजच्यासारखा तयार केला. डबा तयार असल्याचं बघताच वैभव निवांत झाला. आज आपण ऑफीसला गेलं तरी चालणार आहे. कालपेक्षा आज अनघा खूप सावरली होती.वैभवला मनातून खूप बरं वाटलं. आज तो ऑफीसमध्ये निट काम करू शकेल. आपल्याच विचारात त्यांनी डबा घेतला.अनघाला टाटा केलं आणि तो खाली उतरला. पार्किंगमध्ये लावलेली बाईक काढली, डोक्यावर हेल्मेट घातलं आणि बाईक चालू केली. तेव्हाच अचानक वैभवाच्या चेहे-यावर हसू आलं. त्याच्या ऑफीसमधला कलीग जयंत नक्की  विचारेल “ काय आहे आज? गडी एकदम खुश दिसतोय?” जयंत शब्दांच्या पलीकडे जाऊन मला ओळखतो. मित्र असावा तर असा. वैभव हसत गादीवर बसला आणि ऑफीसच्या दिशेनी निर्धास्तपणे निघाला.

क्रमश:  पुढचा भाग परवा वाचा.

लेखिका—मीनाक्षी वैद्य.

 

 

 

❤️ ईरा दिवाळी अंक 2021 ❤️

मर्यादित प्रति.. आजच बुक करा खालील फॉर्म भरून..
ईरा वाचनाचा आनंद घ्या आता app मधून, आजच download करा. Download App Now